ਖੂਨ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਚਰਬੀ ਦੇ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪੇਟ, ਲਟਕਦੇ ਬਾਂਹ, ਕੰਨ, ਹੋਠ ਤੇ ਨੱਕ ਵਾਲੇ ਉਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਛਾਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਖੇਡ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮਨਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਸਮੇਂ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚੋਂ ਫੇਨ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਓਹ ਧੋਖਾ ਫਿਰ ਉਥੇ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਝੱਟੀ ਨਾਲ ਫਿਰ ਉਹੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਰਚੀ ਅਤੇ ਵੈਤਾਲ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕੁਝ ਲਾਸ਼ਾਂ ਬਿਨਾ ਸਿਰ, ਕੁਝ ਸਿਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਵੈਤਾਲਾਂ ਦੀ ਮਸਤਿ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤੇ ਵੈਤਾਲਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਵਾਂਗ ਇਕਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਫੌਜ ਇੰਨੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਫੌਜ ਰਚੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਡਰਾਵਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਰਕ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਉਹ ਫੌਜ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਘਣਘੋਰ ਗੱਜਣੀਆਂ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਡੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵਾਂਗੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਅੰਤੜੀਆਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਕੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵੈਤਾਲਾਂ ਦੇ ਡੋਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਰਬੀ, ਮਾਸ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਨੱਚਦੇ ਮਸਤ ਵੈਤਾਲ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਨਾਚਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਖੋਪੜੀਆਂ, ਡੰਡੇ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਖੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਭਿਆਨਕ ਹੰਗਾਮਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਉਪਾਅ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਯਾਦ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅਸਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਅਸਤਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅਸਤਰ ਨਿਕਲੇ। ਘੁੰਮਦੇ ਚਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਅਸਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਾਂਸਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਵਜਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਾਲੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਓਹੀ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਜੋ ਹੋਰ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾਵਾਂ, ਸ਼ੂਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾਡੀਆਂ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭਿੜ ਗਈਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਰਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕਰਦੀਆਂ। ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਲੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਜਾਵਲਿਨ ਟਕਰਾ ਗਏ, ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਅਸਤਰ ਚੀਰ ਗਏ। ਇਹ ਮੰੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਤੇ ਵਜਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੋੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਘੁੰਮਦੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੰਨ ਚੜ੍ਹੇ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਕਾਲ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜੋ ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਚੰਦ ਤੇ ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਟਾਨੀ ਸਤਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਖੇਤਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਭੁਸੁੰਡੀ, ਡੰਡਿਆਂ, ਗਦਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਕ੍ਰੈਸਟ ਤੇ ਮੋਰਚਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਚੁੰਝ ਤੇ ਪੱਖੀਆਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰ ਉੱਚੀਆਂ, ਟੁੱਟਣੀਆਂ ਤੇ ਚੀਰਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ। ਇਹ ਟੁੱਟੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਕਾਸ਼ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਧੁਨੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤਬਾਹ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਕੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਿਰਫ਼ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਅਗਨਿ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਸੜ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜੰਗ ਦੇ ਖਾਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬਰਸਾਤੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਅਸਤਰ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤੇ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਕੇ, ਨਦੀ ਤੱਕ ਪੁੱਜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨਿਕਲ ਆਵੇ। ਨਦੀ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਅਸਤਰ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰ ਲੋਟਸ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਵਿਦੁਰਥ ਵੀ ਹੁਣ ਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਘੇਰਾ ਪਾ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਆਰੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਲੋਕ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪੇਖ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਘਿਸਾਈ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਜਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਭਾਲਾ ਟੁੱਟਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿੱਧਾ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਜੋ ਮਾੜਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਨਿਕਲ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਜਖਮੀ ਸੱਪ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਓਥੇ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਦੇਸ਼ਲਿਲਾ, ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਖੇਡ ਬਾਰੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।