ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ-ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਫੌਜਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਦੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੀ, ਪਰ ਵਿਰੋਧੀ ਸਿਪਾਹੀ ਭੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਏ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਅਤਿ ਭਿਆਨਕ ਮਾਯਾਵੀ ਅਸਤਰ “ਰੂਪ-ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਬਾਣ” ਛੱਡਿਆ। ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅਜੀਬ-ਗਲਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰਤਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਇਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰਤਾਂ ਨੰਗੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਢਿਲੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਬੁੱਢੀਆਂ ਪਰ ਤਰੁਣਾਈ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਮੋਟੀਆਂ, ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਪਤਲੀਆਂ। ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਕੁਦਰਤੀ, ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ-ਗਲਤ ਕਮਰਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨੱਚ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਨੁੱਖੀ ਸਿਰ, ਕਮਲ-ਨੁਮਾ ਹੱਥ, ਅਤੇ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਰਕਤ-ਰੰਗੀ ਦੇਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਲੌਕਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਅੱਧ-ਖਾਧ ਮਾਸ ਚਬਾ ਰਹੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚੱਟਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਮੋੜਦੀਆਂ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉਚੇ-ਥੱਲੇ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਿਹਰੇ, ਜੰਗ੍ਹਾ, ਛਾਤੀ, ਪਾਸੇ ਤੇ ਹੱਥ, ਸਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਨਸਾਂ ਦੌੜ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਤੜੀਆਂ ਰੱਸੀ ਵਾਂਗ ਕੱਢ ਰਹੀਆਂ। ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਗਿੱਦੜਾਂ ਤੇ ਉਲੂਆਂ ਵਰਗੇ, ਮੂੰਹ, ਜਬੜੇ ਅਤੇ ਪੇਟ ਅੰਦਰ ਵੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੂਤ-ਸੈਨਾ ਇਕਠੀ ਹੋ ਗਈ, ਨੰਗੀਆਂ, ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉਚੇ-ਉਚੇ ਚਿਹਰੇ, ਹੱਥ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ। ਇਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰਤਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਵਿਖਾਉਂਦੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਭਾਰ, ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਘਸੀਟਦੀਆਂ, ਲਾਲ-ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਖੂਨ ਦੇ ਤਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੀਆਂ ਤੇ ਉੱਭਰਦੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਟਕਦੇ ਪੇਟ, ਬਾਂਹਾਂ, ਕੰਨ, ਹੋਠ ਤੇ ਨੱਕ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖੂਨ, ਮਾਸ ਤੇ ਚਰਬੀ ਦੀ ਚੀਕੜ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੁਆਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਤੇ ਫੇਨ ਉੱਠਿਆ, ਐਵੇਂ ਇਹ ਮਾਇਆ ਨੇ ਫੇਰ ਭਰਮ ਤੇ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭੂਤ-ਰਾਜਾ ਨੇ ਫੇਰ ਉਹੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ। ਫਿਰ, ਵੈਤਾਲ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਸਿਰ, ਕੁਝ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਵੈਤਾਲਾਂ ਦੇ ਉਮੰਗ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ। ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਵੈਤਾਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ। ਇੱਕ ਭਾਰੀ-ਭਰਕਮ ਫੌਜ ਉੱਠੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਦੂਜੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਦੈਤ-ਸੈਨਾ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਦੈਤ ਹਰ ਥਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਰਕ-ਵਾਸੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਆ ਗਏ। ਇਹ ਫੌਜ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਉਹ ਭਾਰੀ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਘਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਕੜਕਦੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਿਰ-ਵਿਹੀਣ ਦੇਹਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ। ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸਨ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਆਂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵੈਤਾਲ-ਡੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਭੂਤ-ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਚਰਬੀ, ਮਾਸ, ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲਹੂ-ਦਾਰ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਵੈਤਾਲ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਨੱਚਾਂ ਦੀ ਭੀੜ। ਖੋਪੜੀਆਂ, ਡੰਡੇ, ਕਲ੍ਹ-ਕਲ੍ਹ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਲੀਅਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਾਵਾਂ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਲੱਗਿਆ। ਉਹ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਅਸীম ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਪਰਮ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅਸਤਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ। ਫਿਰ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਪੂਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਬਾਣ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਿਕਲੇ। ਘੁੰਮਦੇ ਚਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਗਦਾ-ਜੋ ਸੌ-ਸੌ ਬਾਂਸਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀਆਂ। ਅਨੇਕਾਂ ਵਜਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਭਾਲੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲ ਬਣ ਰਹੀਆਂ। ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਜੋ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ: ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾਵਾਂ, ਸ਼ੂਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਦਰਾਰਾਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤਕ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਲੇ ਚੀਰੇ ਗਏ, ਧਾਰ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਤੇ ਅਸਤਰ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਐਵੇਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗਦਾ, ਵਜਰ-ਸਮੂਹ, ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਘੁੰਮਦੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੰਨ-ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਆਕਾਰ, ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜੋ ਘੁੰਮਦੇ ਚਕਰ ਦੀ ਅੱਧ-ਚਮਕ ਤੇ ਵਜਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੱਟਾਨੀ ਸਤਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਭੂਸੁੰਦੀ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਖੇਤਰ ਸੀ, ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਸਿਰ-ਮੋੜ ਅਤੇ ਮੋੜ-ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਰਹੇ, ਚੁੰਝਾਂ ਤੇ ਪੱਖੀਆਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵੱਡੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੇ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਕੇ ਵਹੀ। ਇਹ ਟੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਸਮਾਨ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ। ਆਵਾਜ਼ ਐਵੇਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ, ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ। ਸਿਰਫ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਅਗਨਿ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਜਲਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੋਹ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯੋਧਾ ਕਵਚ-ਧਾਰੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੋਹਕ ਬੱਦਲ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।