ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਇੱਕ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਉੱਭਰ ਆਈਆਂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਅੰਤਹੀਣ ਡਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਡਰ ਹੀ ਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਅਚਾਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਭੂਤਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ 'ਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੁਆਹ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਬੇਹੱਦ ਜੰਗਲੀ ਸਨ। ਉਹ ਭੂਤ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਅਕਲਪਨੀਅਤ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਨਯੋਗ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ, ਕਿਸੇ-ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਾਡ਼ਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਤਲੇ, ਗੰਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਦ-ਨੈਤਰ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕਰਦੇ, ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ। ਇਹ ਭੂਤ ਬੇਹੱਦ ਦੁਖੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਲਾਲਚੀ, ਨਿਰਦਈ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਗਰੀਬਾਂ ਵਾਂਗ ਬੇਚੈਨ ਸਨ। ਇਹ ਅਸਥਿਰ, ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੱਕੀ ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਾਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਹ ਮੁਰਦੇਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿਚ, ਕਾਲੀਆਂ ਜਿਊਂ ਕੱਤੇ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦੇ ਬਚੇ-ਕੁਚੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲੈਂਦੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਕੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸਿਪਾਹੀ ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਤੇ ਮਨੋਂ ਘਬਰਾ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕਵਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਪਏ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ-ਪੈਂਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹੱਥ-ਪੈਰ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਲਚਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਗੋਟੀਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨੰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ। ਕੁਝ ਭੂਤ ਪਖਾਨਾ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੰਗਲੀ ਨੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਮੋਹ-ਝੋਹ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਇਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਬਣਾਈ ਜਾਦੂਈ ਲੀਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੋਹ-ਝੋਹ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਵਿਰੋਧੀ ਬਲਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜੀ। ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀ ਅਕਸ਼ਤ ਰਹੇ, ਪਰ ਵਿਰੋਧੀ ਸਿਪਾਹੀ ਭੂਤ ਬਣ ਗਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਜਾਦੂਈ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ "ਰੂਪ-ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ" ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਰੂਪ-ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉੱਭਰ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਨੰਗੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਢੀਲੇ ਕਮਰ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬੁੱਢੇ ਪਰ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਫੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਮੋਟੇ, ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ। ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਕੁਦਰਤੀ, ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਅਕੁਦਰਤੀ ਕਮਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਡਰਾਉਣੇ ਨੱਚ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ; ਮਨੁੱਖੀ ਸਿਰ ਤੇ ਕਮਲ-ਹਥ ਵਾਲੇ, ਸਰੀਰ ਲਾਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ। ਇਹ ਜੀਵ ਅੱਧ-ਖਾਧ ਮਾਸ ਚੱਬਦੇ, ਆਪਣੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚੁੰਮਦੇ, ਕਈ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੋੜਦੇ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਚਿਹਰੇ, ਪੱਟ, ਛਾਤੀਆਂ, ਪਾਸਲੀਆਂ ਤੇ ਹਥ ਵਲੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗ ਰੱਸੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚਦੇ। ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕੁੱਤਿਆਂ, ਗਿੱਦੜਾਂ ਜਾਂ ਉਲੂਆਂ ਵਰਗੇ, ਮੂੰਹ, ਜਬੜੇ ਤੇ ਪੇਟ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲੈਂਦੇ। ਇਹ ਭੂਤਾਂ-ਵਰਗਾ ਜਥਾ ਇਕਠਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨੰਗਾ, ਨੱਚਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਹੱਥ-ਪੈਰ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਪਰ ਵੱਲ। ਇਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਡਰਾ ਦੇਂਦੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੇ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੋੜਦੇ। ਹਰ ਕੋਈ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਝੁਲਦਾ, ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਦੇ ਤਲਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਤੇ ਉੱਭਰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੇਟ, ਬਾਂਹਾਂ, ਕੰਨ, ਹੋਠ ਤੇ ਨੱਕ ਲਟਕ ਰਹੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਹੂ, ਮਾਸ ਤੇ ਚਰਬੀ ਦੀ ਚਿਕੜੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਮਥਣ ਨਾਲ ਫੇਨਾ ਉੱਭਰ ਆਇਆ ਸੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਇਹ ਮੋਹ-ਝੋਹ ਫੇਰ ਉਥੇ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਉਹੀ ਮੋਹ-ਝੋਹ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ, ਵੈਤਾਲ ਅਸਤਰ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਜਿਉਂਦੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਸਿਰ, ਕੁਝ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਵੈਤਾਲਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਵਿੱਚ ਗਿਰਫ਼ਤ, ਫਿਰ ਉਹ ਭੂਤ ਤੇ ਵੈਤਾਲਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵਾਂਗ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ ਭਾਰੀ-ਭਰਕਮ ਫੌਜ ਉੱਭਰ ਆਈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਗਲ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਤਦ, ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਮੋਹ-ਝੋਹ ਬਣਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਦੈਤ ਫੌਜ ਰਚੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਨਾਲ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਰਕ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਆਏ; ਉਹ ਫੌਜ ਇੰਨੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਧੇਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਤੇ ਨੱਚਦੇ ਬਿਨਾ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ; ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭੂਤੀਆ ਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ; ਅੰਤੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ। ਵੈਤਾਲਾਂ ਦੇ ਢੋਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਭੂਤੀਆ ਚਮਕ, ਚਰਬੀ, ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲਹੂ-ਮਦਿਰਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ; ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵੈਤਾਲ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਨੱਚ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਭੀੜ। ਖੋਪੜੀਆਂ, ਨੱਚ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਦੀਆਂ, ਚਿਕੜੀ ਚੁੱਟਦੀ; ਭੂਤ, ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਹਲਚਲ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਕੰਮ 'ਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਾਦ ਅਟੱਲ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਮ ਧੀਰਜ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਪਰਮ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅਸਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅਸਤਰ ਨਿਕਲੇ। ਘੁੰਮਦੇ ਚਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਡ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਬਾਂਸਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ। ਕਈ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਜਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਡ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ: ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦੀਆਂ, ਸੂਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਰਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਟਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਲੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧਾਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਸੂਲਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਦੂਈ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ, ਸੰਘਰਸ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕਤਾ ਨੇ ਪੂਰੇ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਡਰ, ਉਲਝਣ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕਤਾ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।