ਇੱਕ ਵਾਰ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਚੱਲੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀਆਂ ਹੋਣ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕਾਅ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਂਗੂ ਸੁੰਦਰ ਲਗਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੱਪਣੀ ਚੁਸਤ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਲਪਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੱਜ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਮੀਂਹ ਮੋਹੜੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਮੌਤ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਗਰਮ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀ ਧੂੰਆਂ ਉਠੀ; ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਬੱਦਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਭਰੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਬੱਦਲ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਮਿਰਾਜ਼ਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਕ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਚਿਕੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਨਿਹਚਲ ਹੋ ਗਈ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਫਾਨ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਯੁ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਨਾਚ ਹੋਵੇ। ਹਵਾਵਾਂ ਚੱਲੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉੱਡਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਇਹ ਤੀਬਰ ਹਵਾਵਾਂ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਝਟਕਦੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਡਰ ਤੇ ਦਰਦ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡਦੀਆਂ। ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਮੋੜਿਆ ਅਤੇ ਘਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ; ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਹਿਲ ਗਏ, ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਖੜ ਗਏ, ਚਟਾਨਾਂ ਚਿਰ ਗਈਆਂ; ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿਦੁਰਥ ਦੀ ਰਥੀ ਵੀ ਹਿਲ ਗਈ। ਉਹ ਰਥ ਵਾਂਗ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਪੱਟੀ ਹੋਈ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਪਹਾੜ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹਵਾ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘਣੇਰੇ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਅਸਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਠੰਢ ਪਈ। ਜਦ ਹਵਾ ਠੰਢ ਪਈ, ਚੈਨ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਦਰੱਖਤ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਭਿੰਨ ਵਿਧੀ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਣਗਿਣਤ ਕਾਂਵੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੀਕਾਂ, ਰੋਣੀਆਂ ਤੇ ਅਜੀਬ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦੇ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਸੁਧ ਬੋਲ, ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਹਾੜ ਵੀ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉੱਭਰ ਆਈਆਂ, ਮੈਨਾਕ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ; ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਵਜਰ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਆਗ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲਾਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਬਰ ਹਵਾਵਾਂ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਵਜਰ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਵਜਰ ਅਸਤਰ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕਸਾਥੇ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਾਲੀ ਦੈਤ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਉਭਰ ਆਈਆਂ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਗੋਧੂਲੀ ਵੇਲੇ ਡਰ ਦਾ ਰੂਪ, ਦਿਨ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਭੂਤਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਰਾਖ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲੀ ਹਿਲਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਯੋਗ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਕੁਝ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ, ਪਤਲੇ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਦਾਡ਼ਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਕੁਝ ਪਤਲੇ, ਕੁਝ ਗੰਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ; ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੰਦ, ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦੇ, ਦੁਸ਼ਟ। ਕੁਝ ਨਿਕੰਮੇ, ਲਾਲਚੀ, ਨਿਰਦਈ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਗਰੀਬਾਂ ਵਾਂਗ; ਅਸਥਿਰ, ਖਾਲੀ ਘਰ, ਚਿਕੜੀ ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ। ਉਹ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਕੁੱਤਾਖੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਬਚੇ ਕੁਚੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲੈਂਦੇ। ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸਿਪਾਹੀ, ਡਰ ਅਤੇ ਵਿਹਲਾਪ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅੰਗ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪੈਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੌਰ ਤੇ ਮੋੜੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਕੱਛ ਤੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ, ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਪਖਾਣਾ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਦੇ, ਜੰਗਲੀ ਨਾਚ ਕਰਦੇ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਆਇਆ, ਗਿਆਨੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਭੂਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੀ, ਪਰ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧੇ ਭੂਤ ਬਣ ਗਏ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਮਾਇਆ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ — ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਰੂਪ ਬਦਲਦੇ ਜੀਵ ਉਭਰ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਨੰਗੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਢੀਲੇ ਕਮਰ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ, ਕੁਝ ਬੁੱਢੇ ਪਰ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੁਝ ਮੋਟੇ, ਕੁਝ ਕਮਜ਼ੋਰ। ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਕੁਦਰਤੀ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਅਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਕਮਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਪਨ ਅੰਗ ਨੰਗੇ, ਵਿਅੰਗ ਨਾਚ ਕਰਦੇ; ਮਨੁੱਖੀ ਸਿਰ ਤੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਹੱਥ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਸਰੀਰ। ਉਹ ਅਧ-ਖਾਧ ਮਾਸ ਚੱਬਦੇ, ਹਥੇਲੀਆਂ 'ਚੋਂ ਖੂਨ ਤੇ ਮੱਦੀ ਚੱਟਦੇ, ਆਪਣੇ ਅਨੇਕਾਂ ਅੰਗ ਮੋੜਦੇ, ਚਿਹਰੇ ਉਪਰ-ਥੱਲੇ ਕਰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਚਿਹਰੇ, ਜੰਘਾਂ, ਪਾਸਲੀਆਂ ਤੇ ਹਥਾਂ ਉੱਤੇ ਨਸਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਰਦੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗ ਰੱਸੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚਦੇ। ਕੁੱਤਿਆਂ, ਗਿੱਦੜਾਂ, ਉਲੂਆਂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਮੂੰਹ, ਜਬੜੇ, ਪੇਟ; ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ, ਮਾਣੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਫੜ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਭੂਤ-ਸਮੂਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਨੰਗੇ, ਨਾਚਦੇ, ਚਿਹਰੇ, ਅੰਗ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀਆਂ, ਚਿਹਰਿਆਂ ਨੂੰ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੋੜਦੇ। ਹਰ ਕੋਈ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਅੰਗ ਖਿੱਚਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਦੇ ਚਿੱਲੜਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਤੇ ਉਭਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ, ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ, ਪਹਾੜ, ਭੂਤ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।