ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਸਤਰ—ਜੋ ਭਟਕਾਵੇ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਸਨ—ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲਗਜ਼ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਥ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਤੈਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਵਾਲਾ 'ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ' ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤੀਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਵਰਤਿਆ। ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਸੁੱਕ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮੂਰਖਤਾ ਭਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਤਪਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਬੁੱਢੇ ਸੁੱਕੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਿਘਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਪਸ਼ ਕਾਰਨ, ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਕੇ ਸੁਸਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਗਰਮੀ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਵਿਦੁਰਥਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਦੀ ਲੰਮੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਗੋਲ ਕਰਕੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਬਦਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਟਮਾਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਨਾਲ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋਏ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਆਪਣੇ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ, ਧੁੰਦ ਦੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ। ਹਵਾ ਚਲਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਛਿੜਕਾਅ ਸੀ, ਉਹ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਭੇਦ ਰਹੀ ਸੀ, ਠੰਢਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਜਲ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ। ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਾਂਪ ਅਚਾਨਕ ਹਿਲਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉਠੀਆਂ ਹੋਣ। ਪਹਾੜ ਹਿਲਣ ਲੱਗੇ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਅਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਮੀਂਹ ਮੋਹੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਡਿਗਣ ਲੱਗਾ, ਮੌਤ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਟਕਰ ਹੋਵੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਗਰਮ ਧੂੰਆਂ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਬਦਲ ਜੰਗ ਲਈ ਉਭਰੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਬਦਲ ਭਟਕਣ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਅੱਖ ਮਿਚਕਣ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਇਹ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਧੋਖੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰੀ ਚਾਹਤਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਚਿਕੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਫਾਨ ‘ਚ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਵਿਦੁਰਥਾ ਨੇ ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ; ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਤਾਂਡਵ ਨਾਚ ਹੋਵੇ। ਹਵਾਵਾਂ ਚਲਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਡਿਗੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉਡਣ ਲੱਗੇ; ਭਿਆਨਕ ਝੋਕੇ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਝਟਕਣ ਲੱਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਹਵਾ ਚਲਣ ਲੱਗੀ, ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦੀ ਤੇ ਘਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਂਦੀ; ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਉਜੜ ਗਏ, ਚੱਟਾਨਾਂ ਫੱਟ ਗਈਆਂ; ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਿਦੁਰਥਾ ਦਾ ਰਥ ਵੀ ਉਲਟਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਪਿੱਟੇ ਹੋਏ ਡਾਲ ਵਾਂਗ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਵਿਦੁਰਥਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਹਵਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਪੈ ਗਈ। ਜਦ ਹਵਾ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਚਿਰ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਛਾ ਗਈ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਥੱਲੇ ਡਿਗ ਪਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਅੂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਣਗਿਣਤ ਕਾਂਵੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੀਕਾਂ, ਕੂਕਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਬੇਸੁਧ ਬੋਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਪੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਭਰ ਆਏ, ਮੈਨਾਕਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ; ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਵੱਜਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ, ਅਤੇ ਬਦਲ ਗੜਗੜਾਏ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਵਿਦੁਰਥਾ ਨੇ ਵੱਜਰ-ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਵੱਜਰ-ਅਸਤਰ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕਠੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ, ਕਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਇਸ ਨਾਲ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਉਭਰ ਆਈਆਂ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਡਰ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਭੂਤਾਂ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰਾ ਪਸਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਸੁਆਹ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਹਿਲਜੁਲ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜੇ ਵੀ ਨਾਹ ਫੜਾਈ ਦੇਣ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਤਲੇ ਸਰੀਰ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਾਡ਼ੀਆਂ ਵਾਲੇ। ਪਤਲੇ, ਗੰਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੰਡਲਾਉਂਦੇ; ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੁਸਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦੇ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ। ਕੁਝ ਦਰਦਨਾਕ, ਲਾਲਚੀ, ਨਿਰਦਈ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ; ਅਸਥਿਰ, ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਿਕੜੀ ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛੇਤੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦੇ। ਕੁਝ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਕੁੱਤਾ-ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਬਚੀ ਕੁਚੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲੱਗੇ। ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਿਪਾਹੀ, ਡਰੇ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅੰਗ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪੈਰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਕੱਛ ਤੇ ਕਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਦੇ। ਕੁਝ ਪਖਾਨਾ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦੇ, ਜੰਗਲੀ ਨਾਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਗੁੱਬਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਲਈ ਰਚੀ ਮਾਇਆ ਹੈ।