ਪਹਾੜਾਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਖਿੜੇ ਹੋਣ। ਅਸਮਾਨ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਗੁੱਝਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ 'ਚ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਾਲ ਰੰਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਲੋਕ, ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਚਾਨਣ ਦੇ ਛੂਹ ਤੋਂ ਡਰਦੇ, ਅਜਿਹੇ ਸੜਦੇ ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ-ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਾਂਸ ਨਾਲ ਸਮੰਦਰ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਮੁੜ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੋਂ ਆਈਆਂ, ਹਨੇਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਝਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਦਾਰਥੀ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਬੱਦਲ, ਉੱਚੇ ਖੜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਪਹਾੜੀ ਚਟਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਉਹ ਤਮਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ, ਰਾਤਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ, ਜਲ-ਕਾਲਖ ਦੇ ਢੇਰ ਜਾਂ ਲੋਕਾਲੋਕਾ ਦੀ ਹੱਦ ਵਾਂਗ ਉੱਠਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਪਾਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਣ, ਗੱਜਦੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੂੰਜੇ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੱਤੀਆਂ, ਸ਼ਾਮ ਸਮੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦਿਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ। ਅੱਗ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆ, ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ; ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਆਪਣੀ ਤਰਲਤਾ ਗੁਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਥਿਆਰ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਪਾਣੀ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਘਾਸ ਦੇ ਤਿਨਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਸੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਰਾਤ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਂਗ ਮੁੱਕ ਗਈ; ਜੋ ਮਰੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਰੇ ਰਹੇ, ਧਰਤੀ ਸੁੱਕ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮੂਰਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਉਠੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁੱਕਾ ਜੰਗਲ ਫੈਲਦਾ ਹੋਵੇ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਰਾਜ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਦੇ ਅੰਗ-ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਪਸ਼ ਕਰਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ-ਸੁੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀਆਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਗਏ। ਫਿਰ, ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੋਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਮੀਂਹ-ਬੱਦਲ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਉੱਠੀਆਂ, ਰਾਤਾਂ ਵਾਂਗ ਜੁੜੀਆਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਮਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਨਾਲ ਉਤਸੁਕ ਹੋਣ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗੱਜਦੇ, ਆਪਣੇ ਗੋਲ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ, ਧੁੰਦ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ। ਹਵਾ ਚਲੀਆਂ, ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀਆਂ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਛਿੜਕੜੀ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ। ਬਿਜਲੀ ਚਮਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੱਪ ਅਚਾਨਕ ਹਿਲਦੇ, ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਝੱਟ ਉਠਦੀਆਂ। ਪਹਾੜ ਕੰਬੇ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਜਣ। ਮੀਂਹ, ਮੌਤ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗਰਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੋਸ ਲੋਹੇ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਗਰਮ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਧੂਆਂ ਉਠਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਬੱਦਲ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਣ, ਬੱਦਲ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਮਿਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਧਰਤੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਹਵਾ-ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ-ਅੰਤ ਦੇ ਨਾਚ ਵਾਂਗ। ਹਵਾਵਾਂ ਚਲੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗੀ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਟਾਨਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉੱਡੇ, ਭਿਆਨਕ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਵਾ ਚਲੀਆਂ, ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਮੋੜਦੀਆਂ, ਘਣੀ ਪੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਂਦੀਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਜੰਗਲ ਉਜੜ ਗਏ, ਚਟਾਨਾਂ ਫਟ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਿਦੁਰਥ ਦਾ ਰਥ ਵੀ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਵਿਦੁਰਥ, ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਪਹਾੜ-ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹਵਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘਣੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਹਾੜ-ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ। ਹਵਾ ਸੁੰਨ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਆਹੀ ਬਣਾਵਟਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਣਗਿਣਤ ਕਾਂਵੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਚੀਕਾਂ, ਚਲਾਂ ਤੇ ਹੌਲਾਂ ਮਚਾਉਂਦੇ। ਹਵਾ-ਤੋੜ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਸੁਰਾ ਬੋਲ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਭਰੀਆਂ, ਮੈਨਾਕਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ; ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ-ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਗੱਜੇ। ਅੱਗ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ, ਚਟਾਨਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾਵਾਂ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਂਦੀਆਂ; ਫਿਰ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਬਿਜਲੀ-ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਹਥਿਆਰ—ਇਕੱਠੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਦ ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਕਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਰਾਖਸ਼-ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।