ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਡਰਵਰਲਡ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਮਹਾਸਾਗਰ ਚਲਚਲਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੀਲੇ, ਉੱਚੇ ਕੀਸਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਚਟਕਾਰੀਆਂ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤਾਜ਼ਾ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਢੋਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਧੂਏਂ ਦੇ ਲੰਮੇ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਜਲਦੇ ਉਲਕਾਪਿੰਡ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਸਨ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਗ ਰਹੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨੇ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਐਵੇਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮਕੂਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਗੇ ਹੋਏ ਜਟਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਖਾਂਦੇ, ਦੌੜਦੇ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗਰਜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਭੜਕਦੇ ਬੱਦਲ ਹੋਣ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਟੋਲੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਟ ਗਈ, ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਸੁੱਧ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲ ਹਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਕਾਸ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਐਵੇਂ ਸੜ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਛਾ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਘਣਾ ਹਨੇਰਾ ਪੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਪਹਾੜ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਗੁਛਿਆਂ ਨਾਲ ਲਦ ਗਏ ਹੋਣ। ਆਕਾਸ਼, ਪਹਾੜ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਲੀਆਂ ਲਾਲ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਾਲ ਰੰਗ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਲੋਕ, ਆਸ ਪਾਸ ਦੀ ਚਾਨਣ ਦੇ ਛੂਹੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਪਹਾੜ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਘੁਲ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਕਦੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਉੱਚੇ ਖੜੇ ਮਹਾਸਾਗਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਪਹਾੜੀ ਚਟਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ। ਕਦੇ ਉਹ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਠਦੇ, ਕਦੇ ਰਾਤਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ, ਕਦੇ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਲਝੇ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਲੋਕ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ। ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਸੀ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਝਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦਿਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨੂੰ ਪੀ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਤਰਲਤਾ ਗੁਆ ਕੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਅਸਤਰ ਪਰਸਪਰ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲਹਿਰ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਥ ਤੈਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਿੰਧੂ ਨੂੰ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਆਇਆ, ਜੋ ਸੰਕਟ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਨੇ ਤੀਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮਿਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਸੁੱਕ ਗਈ। ਫਿਰ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਤਪਸ਼ ਉੱਠੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੜਪਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ, ਸੁੱਕੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਿਘਲੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਪਸ਼ ਕਾਰਨ, ਵਿਰੋਧੀ ਲੋਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਗਰਮੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਧੁਨ ਵਾਲੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਗੋਲ ਕਰਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਉੱਠੀਆਂ, ਰਾਤਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੀਆਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਉੱਭਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਗੋਲ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਹਾਸੇ ਦੇ ਬਚੇਕੁਚੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀਆਂ। ਹਵਾਵਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਛਿਟਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀਆਂ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ, ਛਿਟਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ। ਬਿਜਲੀਆਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੱਪ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹੋਣ। ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ, ਤੇ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧਾਰਾਂ ਪਈਆਂ, ਮੌਤ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੀਖੀਆਂ, ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚੋਟ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਗਰਮ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਾਪ ਉੱਠੀ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਬੱਦਲ ਜੰਗ ਲਈ ਉੱਭਾਰੇ ਗਏ ਹੋਣ, ਬੱਦਲ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਪਲਕ ਝਪਕਦੇ ਹੀ, ਮ੍ਰਿਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾਵਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਵੋਚ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਚਿਕੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਹਿਲਦੀ ਨਾ ਸੀ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਹਿੰਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉੱਫਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਹਵਾ ਦਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ; ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਨਾਚ। ਹਵਾਵਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਰਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਝੱਕੜਾਂ, ਜੋ ਲੜਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਵਨਾ ਤੇ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਵਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ, ਕੁਹਾਸੇ ਨੂੰ ਮੋੜਦੀਆਂ, ਘਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਂਦੀਆਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਾਪਰ ਰਹੀ ਸੀ।