ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਹਾੜੀ ਲੜੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੱਖਾਂ ਓਹਨਾਂ 'ਤੇ ਢਕ ਗਏ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਹੋਈ ਦੁਨੀਆ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਹਨੇਰੀ-ਅਸਤ੍ਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੂੜ੍ਹਾ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਨੇਰਾ ਫੈਲ ਗਿਆ; ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਪੇਟ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਰਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਫੈਲ ਕੇ, ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਹਾੜ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਜਵੇਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ। ਹਨੇਰਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲੇਪ, ਜੋ ਸਦੀਅਾਂ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕੀ। ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹੋਣ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਭ ਕੰਮ ਰੁਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਦੁਰਥਾ, ਜੋ ਅਸਤ੍ਰ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਪੋਸ਼ਣਸ਼ੀਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ-ਅਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਅਗਸਤਿਆ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਹਨੇਰੀ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਹਨੇਰੀ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋਣ। ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਾਲਚ-ਜਨਿਤ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਦੈਤ-ਅਸਤ੍ਰ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ-ਦੇਵ ਉੱਠੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਤਾਲੀ ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਬਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁੰਝੀ ਹੋਈ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਚੱਟ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਲੀ ਲੱਕੜ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੇ ਡੋਲ-ਵਾਂਗ ਧੁੰਧਲੇ ਸੁਰ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਉਲਕਾ, ਵੱਡੇ ਧੂੰਏ ਦੇ ਲਟ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਕਮਲ-ਵਾਂਗ ਚਿਹਰੇ, ਉੱਗ ਰਹੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਉੱਗ ਰਹੀ ਜਟਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੇ, ਪੋਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਫੁੱਟਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਖਾਂਦੇ, ਦੌੜਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਧਮਕੀ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂਫਾਨੀ ਬੱਦਲ, ਜਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਦੁਰਥਾ, ਖੇਡ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨਾਰਾਯਣ-ਅਸਤ੍ਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤ੍ਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਡ ਗਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਆਕਾਸ਼ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਅੱਗ-ਅਸਤ੍ਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਚਮਕਦਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੜ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਧੂੰਏ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਝੁੰਡ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹੋਣ। ਪਹਾੜ ਜਲਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ। ਆਕਾਸ਼, ਪਹਾੜ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਪੀਆਂ ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ 'ਚ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਲਹੂ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਲੋਕ, ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਛੁਹਾਵੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ, ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਜ਼ਾਰ-ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਾਂਸਰੀ ਨਾਲ ਮੋੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹੋਣ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦੁਰਥਾ ਨੇ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਅਸਤ੍ਰ ਛੱਡਿਆ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਢੇਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਏ, ਪਹਾੜ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ-ਉਪਰ ਵਗਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਤਰਲ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਹ ਸ਼ਰਦ-ਰੁੱਤ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਉੱਚੇ ਖੜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਪਹਾੜੀ ਚਟਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਤਮਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਰਾਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਾਲੀ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਲੋਕਾ ਦੀ ਹੱਦ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਵਕਰੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਮਹਾਨ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਾਣੀ ਦਾ ਉਹ ਢੇਰ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਪ ਵਿੱਚ ਲਤਾ, ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦਿਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੀ ਅਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੋਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ 'ਚ ਭਰ ਗਿਆ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਗਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਆਪਣੀ ਤਰਲਤਾ ਗੁਆ ਕੇ, ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਇਆ-ਅਸਤ੍ਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ ਨੇ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਉੱਡਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਰਥ ਤੈਰਦਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਿੰਧੂ ਨੂੰ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤ੍ਰ ਯਾਦ ਆਇਆ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤੀਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮਿਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਸੁੱਕ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮੂਰਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਤਾਪ ਉੱਠੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁੱਕਾ ਜੰਗਲ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ, ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ-ਵਧੂਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਗਹਣੇ ਲਗੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਨ, ਉਹ ਤਾਪ ਦੇ ਮੂੜ 'ਚ ਪੈ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਗਰਮੀਆਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵਿਦੁਰਥਾ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਗੋਲ ਕਰਕੇ, ਲੰਬੀ, ਗੂੰਜਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਬਾਦਲ-ਅਸਤ੍ਰ ਛੱਡਿਆ। ਬਾਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਉੱਠੀਆਂ, ਰਾਤਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੀਆਂ, ਆਉਣ 'ਚ ਸੁਸਤ, ਜਿਵੇਂ ਤਮਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਨਾਲ ਉਭਾਰੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਗੋਲ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀਆਂ, ਤੇ ਧੁੰਦ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਸੁਸਤ ਲੱਗਦੀਆਂ।