ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਕ ਪਾਸੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਨਾਗਾਸ੍ਤਰ ਉਠਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ ਵਰਗਾ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਵੀ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਝੀਲਾਂ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਕਾਲੇ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ। ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਈ, ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ—all ਕੁਝ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਗਾਰੇ ਤੇ ਰਾਖ ਉਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਹਵਾ ਅੱਗੀਲੇ ਧੂੜੀਲੇ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਗਰਮ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਸੁਪਰਨ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਇਸ ਅਸਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗਰੁੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰਨਤਾ ਆ ਗਈ। ਪਹਾੜ-ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਆਪਣੇ ਫਣ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਹਿਸਕਾਰੀਆਂ ਤੇ ਸੁਆਂਸਾਂ ਨਾਲ ਬਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛਾਏ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਨਿਗਲਿਆ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਗਸਤ੍ਯ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਨਾਗ ਹਿਸਦੇ ਤੇ ਰੜਕਦੇ ਹੋਏ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗਰੁੜਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਿਰਾਗਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਉੱਡ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬਦਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ। ਫਿਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੰਖ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਅੰਧਕਾਰ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਘਣੇ ਤੇ ਅਖੀਂ ਚੁੰਧਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਜਾਲ ਛਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਦੇ ਪੇਟ ਵਰਗਾ ਵਧ ਗਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਰਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਫੈਲ ਕੇ, ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਹਾੜ ਮੱਛੀਆਂ ਵਰਗੇ ਤੇ ਤਾਰੇ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਹਨੇਰਾ ਇੰਨਾ ਵਧ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਾਲੀ ਚਿਕਣੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਯੁੱਗ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹੋਣ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਠੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਸਤਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੂਰਜੀ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਅਗਸਤ੍ਯ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਸੇ ਹੀ ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਨਵਯੁਵਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਾਜੇ ਅੱਗੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਾਲਚ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ੍ਯ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਜੰਗਲੀ ਦੈਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਡਰਵਰਲਡ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੀਲੇ, ਉਚਕੇ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਚਟਕਾਰਾ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਿੱਜੇ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਡਰਾਉਣੇ ਡੋਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਲਕਾਵਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪਰ ਦੰਦ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗੀ ਜਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਲਟਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਖਾਂਦੇ, ਦੌੜਦੇ, ਗੱਜਦੇ ਤੇ ਧਮਕੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਨਾਰਾਯਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਓਲੇ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬਦਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਫ਼ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਿੰਧੁ ਨੇ ਅੱਗੀ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਪਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਛਾ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹੋਣ। ਪਹਾੜ ਅੱਗੀਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਪਾ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਖਿੜੇ ਹੋਣ। ਆਕਾਸ਼, ਪਹਾੜ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਲਹੂ ਹੋਵੇ। ਲੋਕ, ਨੇੜਲੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਛੂਹੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਾਂਸ ਨਾਲ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਬਾਹੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਬਾਰਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਪਹਾੜ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ-ਥੱਲੇ ਵਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਿਘਲ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਤਝੜ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਘਟਾਵਾਂ, ਉੱਚੇ ਖੜੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਤਾਮਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਜਾਂ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ, ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਜਾਂ ਲੋਕਾਲੋਕਾ ਦੀ ਹੱਦ ਵਰਗੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਗੁੰਮਬਦਾਂ ਵਰਗੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਮਹਾਨ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਤਾਵਾਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦਿਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਅੱਗੀਲੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਅਪਣੀ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਦਾ ਵਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜਲ-ਪਿੰਡ, ਆਪਣਾ ਤਰਲਪਣ ਗੁਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—all ਕੁਝ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਛੁਟਿਆ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।