ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਲਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪੀ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਨੂ ਨਦੀ ਦੀ ਅਣਪਹੁੰਚੀ ਗਰਮੀ ਨੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨੂੰ ਹਜ਼ਮ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਗਾੜ੍ਹ ਤੀਰ-ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਹ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਝ ਚੁੱਕੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਦਾ ਹਿਲਣਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਹਾਵ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਘਣ ਘਟਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੀ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਇੰਝ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ-ਕਾਲ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਆਮ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਝ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਮੋਹ-ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਦੁਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ। ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਜਾਂ ਕੈਨਵਸ ਉੱਤੇ ਬਣੀ ਤਸਵੀਰਾਂ ਹੋਣ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਦੁਰਥ ਦਾ ਰਥ ਮੋਹ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਸੁਸਤ ਰਿਹਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਜਾਗਰਤੀ ਦਾ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗ ਆਈ, ਉਹ ਸਵੇਰ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਦੁਰਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਸਪ-ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਆਕਾਸ਼ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਸਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਵੀ ਸਪਾਂ ਨਾਲ ਇੰਝ ਭਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਕਾਲੇ ਸਪਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ—ਸਭ ਕੁਝ ਸਪਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਹੇਠ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਤਪਤ ਹਵਾਵਾਂ, ਅੰਬਰ ਤੇ ਰਾਖ ਲੈ ਕੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਉਤਪਾਤ ਵਿਚ, ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹੋ ਕੇ ਸੁਪਰਣ-ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਪਹਾੜਾਂ ਜਿਹੇ ਗਰੁੜ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਪਹਾੜ-ਪੰਖੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਲੈ-ਵਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਚੱਲਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਸਪਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟ, ਫੁਫਕਾਰਦੇ ਤੇ ਹਿਲਦੇ-ਡੁੱਲਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਗਰੁੜਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲੀਆਂ ਸਪਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਖਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ। ਸਪਾਂ ਦੀ ਫੁਫਕਾਰ ਤੇ ਰੀੜਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ ਜਦ ਉਹ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ। ਜਦ ਧਰਤੀ ਸਪਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗਰੁੜਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੀ ਝਟਕਾ ਲੈਪਾਂ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬਦਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੰਖ ਫੈਲ ਗਏ ਸਨ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਵਿਦਯੁਤ ਤੋਂ, ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਅੰਧਕਾਰ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਾਰੀ, ਅੱਖਾਂ ਚੋੰਧਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧ ਗਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਦਰਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਫੈਲ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ; ਪਹਾੜ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਨੇਰਾ ਇੰਨਾ ਵਧ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਾਲੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇੰਝ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹੋਣ। ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੀ ਚਲਚਲ ਠੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵਿਦੁਰਥ, ਜੋ ਅਸਤਰ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਸੀ, ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ-ਅਸਤਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਅਗਸਤਯ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਇੰਝ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋਣ। ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨ ਲਾਲਚ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ-ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ-ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਤਾਲ-ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਉਬਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੀਲੇ, ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਜਟਾ-ਜੂੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਉਠ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਲੌਆਂ, ਭਿੱਜੇ ਈਂਧਣ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਡਰਾਉਣੇ, ਡੰਕੇ ਵਾਂਗ ਧੁਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਧੂੰਏਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਛੱਡਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਕਮਲ-ਮੁਖੀ, ਪਰ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਫੰਗਾਂ ਨਾਲ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਅਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਖਾਣ, ਦੌੜਣ, ਗੱਜਣ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਓਲੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਡ ਗਈ, ਤੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਇੰਝ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬਾਅਦ ਆਕਾਸ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚੰਡ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਇੰਝ ਸੜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਛਾ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਗਾੜ੍ਹ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹੋਣ।