ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੁਰਥ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਹਿਰਾਂ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਤੀਰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੂਫਾਨ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਉਡਾ ਲੈ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਲਾਲ-ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਤੋਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਝਰਨਿਆਂ ਦੇ ਛਿਟਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਤੀਰ ਚੌਂਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੋਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਟਕਰਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਅਚਾਨਕ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਵਧਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮੈਦਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ, ਆਪਣੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਨਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੇਡ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਖਿੜਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਸਾਡਾ ਸਵਾਮੀ ਜਿੱਤ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਵੇਖੋ, ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਤਾਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਰੇਤ ਕਰ ਦੇਵੇ।" ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖੀ ਮਮਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸਿੰਧੂ ਦੀ ਅੱਗ ਵੱਲੋਂ ਪੀ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਨੂ ਨਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਾਪ ਨਾਲ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋਟੀਆਂ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਬੁਝੀ ਹੋਈ ਦੀਵੇ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਇਉਂ ਹੀ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘਣੀ ਬੱਦਲਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੀ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਮੋਟਾ ਬੱਦਲ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਹਵਾ ਆਮ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਰਾਜੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਟਕਰਾਂ ਕਰਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਵਿਦੁਰਥ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ। ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਚਿੱਤਰਕਲਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਵਿਦੁਰਥ ਦਾ ਰਥ ਮੋਹ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਰੁਕਿਆ, ਓਨਾ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਲੋਕ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ, ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵਿਦੁਰਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਰਾਖਸ਼ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੱਪ-ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਅਸਮਾਨ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਕੰਵਲ ਦੇ ਡੰਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਲੋੜੀ ਜਾਣ ਲੱਗੀ; ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਕਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਅਕਾਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਤੀ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਈ। ਤਪਤ ਹਵਾਵਾਂ, ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਤੇ ਰਾਖ ਲੈ ਕੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਭਾਰੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ, ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਫਿਰ ਵਿਦੁਰਥ, ਮਹਾਂ-ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਸੁਪਰਣ-ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਕੋਣ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੋ ਗਏ, ਹਰ ਪਾਸਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਪ੍ਰਲੈ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਉਠੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ-ਪੰਖੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ। ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਫੁਫਕਾਰਦੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਆਪਣੇ ਫਣਾਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤਦ ਮਹਾਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛਾਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਕਿ ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰਦੇ ਤੇ ਰੜਕਦੇ ਹੋਏ ਫੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਨਿਰਵਿਘਨ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਵੱਡਾ, ਇਕਸਾਰ ਤੇ ਸੁੱਕਾ ਟੁਕੜਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਗਰੁੜਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦੀਵੇ ਬੁਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਵਿਜਲੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੇਖੀ ਦੁਨੀਆਂ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਘਣਾ ਤੇ ਅੰਧਾ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਦੇ ਪੇਟ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਰਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦਿਆਂ, ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਹਾੜ ਮੱਛੀਆਂ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਮਣਕਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਹਨੇਰਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ, ਕਾਲੀ ਚਿਕੜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਐਸਾ ਮੋਟਾ ਕਿ ਕਈ ਯੁੱਗ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹੋਣ; ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੀ ਹਰ ਕਿਰਿਆ ਠੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਵਿਦੁਰਥ, ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ-ਅਸਤਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਅਗਸਤਯ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਝੜ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖਿੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਤਜਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਾਲਚ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ, ਅਚਾਨਕ ਡਰਾਉਣਾ ਦੈਤ-ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ।