ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਕਿਸਮਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਭਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨੋਕਾਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਉਕਾਲੀ ਧਾਰ ਵਾਲੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨੇਜ਼ਿਆਂ ਦੀ ਨੋਕਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇ ਕੁਝ ਅਰਧ-ਚੰਦ੍ਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ। ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੋਰ ਤਿੰਨ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਜਿਹਾ ਸੀ। ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ-ਕਾਲ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਮਾਂ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ‘ਚ ਪੂਰਾ ਫੈਲ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਗੂੰਜੀ, ਐਸਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੂਣੀ ‘ਚੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਛੱਡਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਨਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਤੋਂ ਜਦ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਨਿਕਲਦਾ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਤੀਰ ਵਰਖ ਪੈਂਦੇ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਮਸੂਲਾ ਕਹਾਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਹੜੇ ਗੱਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਪੂਰਾ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਮਿਸ਼ਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਵਿਦੁਰਥ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਿਰੰਤਰ ਨਿਕਲਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਰੋਸ਼ਨੀ। ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਜਾਂ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਤੋਂ ਉੱਡਦੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਦੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ, ਜਲ-ਪ੍ਰਪਾਤ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਵੇਂ ਬਣ ਗਏ। ਜਦ ਦੋਹਾਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤੀਖੀ ਟਪਕਾਰ ਸੁਣੀ, ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਅਚਾਨਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਮੰਜ਼ਰ ਦੇਖਿਆ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਲਹਿਰ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਉੱਠੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ‘ਚੋਂ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ, ਜਦ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਨਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤਕਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਕਮਲ-ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠਿਆ ਤੇ ਉਹ ਆਖੀ, "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਸਾਡੇ ਸੁਆਮੀ ਜਿੱਤ ਰਹੇ ਹਨ—ਵੇਖੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਤਾਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵੀ ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਵੇ।" ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲੀ, ਦੋਹਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਚਾਨਣ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਮਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਏਸੇ ਵੇਲੇ, ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸਿੰਧੂ-ਅੱਗ ਵੱਲੋਂ ਪੀ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਨੂ ਦਰਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਤੀਰ-ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਘਣੀ ਬੂੰਦ-ਵਰਖਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਲਸ਼ਕਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵੀ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਝੀ ਹੋਈ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਹ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਨਾ ਜਾਣੀ ਜਾ ਸਕੇ। ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਘਣੀ ਘਟਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਤੀ-ਛੇਤੀ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ-ਕਾਲ ਦੀ ਹਵਾ ਆਮ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਤੀਰ-ਵਰਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਰਥਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਹਮਲੇ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਸਿੰਧੂ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਮੋਹ ਦਾ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਦੁਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਵਿਦੁਰਥ ਦਾ ਰਥ ਮੋਹ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਰੁਕਿਆ, ਉਹਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਜਦ ਲੋਕ ਜਾਗ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਕਮਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ, ਵਿਦੁਰਥ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਸੇ ਦੈਤ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ-ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਅਸਮਾਨ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਹੜੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਕਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਓਟ ਗਈ; ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ। ਗਰਮ ਹਵਾ, ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਤੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਜਿਹੜੀ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਗਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਧੂੜ ਦੀ ਆਂਧੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਦੁਰਥ, ਮਹਾ-ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਸੁਪਰਨ-ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉਪਜੇ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਗਾਸੀ ਹਵਾ ਉਠੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ-ਪੰਖੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗੋਲ, ਫੁਫਕਾਰਦੇ ਤੇ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਫਣਾਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਮਹਾ-ਗਰੁੜ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਗਸਤਿਆ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰਦੇ ਤੇ ਸੜਕਦੇ ਹੋਏ, ਗਰੁੜ ਵਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਧਰਤੀ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀ, ਨਿਰਵਿਘਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਨਿਰਵਿਘਨ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਥਾਂ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਗਰੁੜਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਕਿਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦੀਵੇ ਬੁਝ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਿਖੇਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।