ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਜਿਹੜੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇ।" ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਿਦੁਰਥ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਹ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਵੀ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ‘ਤੇ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸਦਾ ਵੈਰੀ ਸਿੰਧੂ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਲੀ ਦੀ ਫੌਜਾਂ, ਹਿਲਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰ ਆਈਆਂ। ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਿਖੇ ਸੁੱਟੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਜੰਗ ਦਾ ਪਹਾੜੀ ਮੈਦਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਐਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਾਲੀ ਮਸੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਖੇ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਕੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਐਵੇਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕੋਈ ਝੀਲ ਹੋਵੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਐਵੇਂ ਭਰਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹੋਣ। ਲਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਛਾਂ, ਜੰਗੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਤੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ, ਤੇ ਕਪੜੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਬੈਨਰਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਪੱਟੇ ਹੋਏ ਹੱਥ-ਪੈਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਰੇਤ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਫਲਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰਿਆ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ, ਬੇਕਾਬੂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਬਾਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਚੀਆਂ-ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਨੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਅਗੂ ਨੂੰ ਭੱਜਣ ‘ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲਾਕਾਰੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਥ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਦਾਨ ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚਕਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਜੰਗੀ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ; ਮੈਦਾਨ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਕੁਝ-ਕੁਝ ਸਿਪਾਹੀ ਹੀ ਬਚੇ। ਟੁੱਟੇ, ਮਰੇ, ਭੱਜਦੇ, ਖੰਡਰ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਹੀ ਮਿੱਟੀ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਸਿਰ-ਵਿਗੜੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਵੈਤਾਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟਿਆਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤਾੜਾਂ ਦੇ ਬੇਕਾਬੂ ਨੱਚ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਖਾਲੀ ਤੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ—ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ—ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਰੰਗ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਚਕਰ, ਭਾਲਾ, ਗਦਾ, ਸ਼ੂਲ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ। ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਰੇ ਤੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਘਸਮਸ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਆੰਤੜੀਆਂ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਜਦ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਤੇ ਯੋਗਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਦਾ। ਬੈਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝਲਕਾਂ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਦਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਿਪਾਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਨ। ਉਹ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ—ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼, ਲੰਬੇ ਭਾਲੇ, ਸ਼ੂਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਕਰ—ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਵੱਡੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਹੱਥਾਂ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੋਟੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗਰਜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਕਾਬੂ ਘਟਾਵਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਸਿੰਘ-ਸਮਾਨ ਯੋਧੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਫੈਲ ਗਏ। ਕੁਝ ਤੀਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਹਥੌੜੇ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਚਕਰਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਕਿਨਾਰੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਤੀਰ ਭਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨੁਕ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਉਸਤਰੇ ਵਾਂਗ ਚਿਰਦੇ, ਕੁਝ ਲੰਬੇ ਭਾਲੇ ਦੇ ਨੁਕ ਤੇ ਕੁਝ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਕੁਝ ਸਿੰਘ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਤਿੰਨ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ-ਭਾਰ ਸਨ। ਪੱਥਰ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ-ਕਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਮਾਂ ਐਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉੱਠੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਹ ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਰੋਸ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ-ਕਾਲੀ ਹਵਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੂਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਤੋਂ ਜਦ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਨਿਕਲਦਾ, ਤਾਂ ਉੱਡਦਿਆਂ-ਉੱਡਦਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੋਹਾਂ ਕੋਲ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਤੀਰ 'ਮੁਸੁਲਾ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਗਦਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਐਵੇਂ ਢੱਕ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ-ਅੰਤ ਦੇ ਪਹਾੜ ਹੋਣ। ਉਸਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਐਵੇਂ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹੋਣ।