ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਟਕਣਾਂ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਉਹ ਸਥਿਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਦੁਖ਼ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਵਾਹੀ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਜੀਉਣਾ ਹੀ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਰਖ਼ਤ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨੇਕ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਗਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝੋ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਉਸ ਲਈ ਭਾਰ ਹਨ; ਜੋ ਭਾਵੁਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗਿਆਨ ਭਾਰ ਹੈ; ਚੰਚਲ ਮਨ ਭਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਰੀਰ ਹੀ ਭਾਰ ਹੈ। ਰੂਪ, ਆਯੁ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਕਰਮ—all ਇਹ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਭਾਰੀ ਹਨ, ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਪਿੰਡ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਘਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਯੁ, ਰੋਗਾਂ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਘੋਂਸਲਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਜਨਮ ਦੇ ਖੱਡ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੋਦਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਕਬਰ ਖੋਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਤੇਜ਼ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜਲਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਕਠੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਛੋਟੀਆਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀਮਕਾਂ ਨਾਲ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਫੂਲਦੇ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿੱਲੀ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਵੀ, ਇਉਂ ਹੀ ਸਰੀਰ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਿਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਇਸਦੀ ਯੌਵਨਤਾ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਯੌਵਨਤਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰੂਪ, ਮੌਤ ਦੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵਨ, ਜੋ ਅਸਥਿਰ ਹੈ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਚੰਗਿਆਂ ਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਇੰਨੀ ਗੁਣਹੀਣ ਤੇ ਮੌਤ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਆਯੁ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਟਕਾਵਾ ਵਿਅਰਥ ਉਠਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਝੂਠੇ, ਭ੍ਰਮਿਤ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਬੇਹੱਦ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੰਸਾਰਕ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਹੀ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਹੀ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹਰੇਕ ਜਤਨ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਅਹੰਕਾਰ ਵੱਡਾ ਭ੍ਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਪੀਣ ਪੀਦਾ ਹਾਂ, ਤਾ ਕਿ ਕੋਈ ਸੁਖ ਲੈ ਸਕਾਂ, ਹੇ ਮੁਨਿ। ਸੰਸਾਰਕਤਾ ਦੀ ਲੰਮੀ ਰੱਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਵਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਜਾਲ। ਸਾਰੇ ਲੰਮੇ, ਕਠਿਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਜੋ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਖਦੀਰ ਦੇ ਪੱਤੇ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਚੰਦ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਿੰਘ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਪਤਝੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਾ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁਨਿ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਭੋਗਿਆ, ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਝੂਠਾ ਹੈ; ਅਸਲਤਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੇ ‘ਮੈਂ ਹਾਂ’ ਵਾਲਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼; ਇਸ ਲਈ ਅਸਲ ਧਨ ਤਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਭਾਵੇਂ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਬਦਲ ਫੈਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਘਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬੇਲ, ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਖੋਹ ਬੈਠਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੋਮਬੱਤੀ ਦੀ ਲੂ ਵਾਂਗ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਜੰਗਲੀ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਘਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਸਿੰਘ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਹਾੜਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇਸ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝ ਕੇ, ਅਨੇਕਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਅੰਗੂਠੀ ਵਾਂਗ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਤ, ਪਤਨੀ, ਪਰਿਵਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਇੱਥੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਮੰਤਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਮਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇਹ ਰਚਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ‘ਮੈਂ ਹਾਂ’ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੁੱਖ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ‘ਮੈਂ’ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਭਟਕਾਵੇ ਦਾ ਧੁੰਦ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਿਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਾਂ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਉਹ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਸਥਿਰ, ਅੰਦਰਲੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜੋ ਅਣਬੰਧ ਤੇ ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਮਨ, ਜੋ ਗਲਤੀਆਂ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਡਦੀ ਪੰਖੀ ਵਾਂਗ ਚੰਚਲ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ, ਬਹੁਤ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਦਾ ਵਾਸੀ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ ਕਿ ਉਹ ਅਜਨਬੀ ਹੈ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਮਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਗ੍ਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਢੇਰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਕਦੇ ਭਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਟੋکرਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ। ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਲੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ; ਇਹਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਿਰਣ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਕਦੇ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਮਨ, ਜੋ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਛਿਨਭੰਗੂਰ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਆਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਜੀਵਨ, ਅਸਲ ਸੰਤੋਖ, ਤੇ ਅਸਲ ਸੁਖ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਦੁੱਖ, ਅਸੰਤੋਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।