ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵਿਦੁਰਾਥ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਅਸਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿਰਫ ਅਸਲੀਅਤ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਹੀ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਆਪੋ-ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਜਗਤ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਅਸਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹੋਰ ਸੁਪਨੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੋ ਉਸੇ ਰੂਪ ਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਸਲ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸਲ ਹੈਂ। ਸੁਪਨੇ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਪਸੀ ਅਸਲਪਨ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗਤ-ਸੁਪਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਸਲ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸਲ ਹੈਂ। ਇਹ ਹਰ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਨਿਯਮਤਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਉਸਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਕਰਕੇ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਕਰਕੇ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਤੂੰ ਜਾਗਣਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੁਪਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨਾਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨ ਜਿਸ ਅਨੁਭਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਦਾਰਥ ਪਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਤਰ 'ਚ ਝਾਂਕਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵਿਦੁਰਾਥ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਜੋ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਕੋਪਲ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣ ਗਏ। "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਦੁਰਾਥ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਇਹ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਸਰਾ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂ, ਮੇਰਾ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਜੇ ਬੱਚੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲਣ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ। ਆ, ਤੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ। ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਟਾਲ ਦੇਵੇ।" ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਮਿਲੇਗਾ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਤੂੰ, ਤਿੰਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੋਗੇ। ਲਾਸ਼ਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤੂੰ ਹਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਘੋੜਾ ਇੱਕ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਊਂਠ ਤੇ ਗਧਾ ਦੂਜੇ, ਅਤੇ ਹਾਥੀ, ਜਿਸਦੇ ਗਲ ਭੰਗ ਨਾਲ ਭੀਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੋਰ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸੀ, ਕਿ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੱਡੀ ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਰ, ਚੱਕਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸੌਟੀਆਂ ਵਰਗਾ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉੱਛਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਉਡਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਦਾਵਾਂ, ਨੇਜ਼ਿਆਂ ਤੇ ਸੌਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਦੇ ਧਮਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਮਾਰਤਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧੂੰਆਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਿਕ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗਰੁੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਲੋਕ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਅਜਿਹੇ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ, ਭੰਗ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦਾਰ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਲੀ ਧੁਨ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉੱਚਲਦੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਦੇ ਧਮਾਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਾਗਰਿਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸੜ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਅੱਗ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਕਸ਼ ਧਮਾਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਭੜਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ 'ਧਵਗ-ਧਵਗ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵਿਦੁਰਾਥ ਨੇ ਅੰਧੇਰੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਉੱਠਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।" "ਉਹ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਘਣੇ, ਭਾਰੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਛਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਹਨੂੰ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਚਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸੜਨ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।" "ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਮੰਦੇ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਮਲ-ਦਲ ਦੀਆਂ ਭੰਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੂਟਦੇ ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਉਲਕਾ-ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੜਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਹਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਅਤੇ ਸੁਆਹ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਰਕਸ਼, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸੜਨ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਵਿਦੁਰਾਥ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਅਤੇ ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਅਸਲੀਅਤ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ।