ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਰਾਜਨ, ਜੋ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਜਾਣਨਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਚੇਤਨਾ-ਅਕਾਸ਼-ਸਵਰੂਪ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਦੀ ਮਾਇਆ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੱਪ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?" "ਜਦੋਂ ਅਸਲ-ਨਕਲੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਿਵੇਂ ਅਸਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਾਗ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਮੌਤ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਪਨੇ-ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਕੇਵਲ ਅਮਰ ਲਈ ਹੈ।" "‘ਮੈਂ’ ਅਤੇ ‘ਸੰਸਾਰ’ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ, ਜਾਗਰੂਕ, ਨਿਸਕਲੰਕ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ ਲੱਗਾ, ਦਿਨ ਦਾ ਅੰਤ ਆਇਆ। ਸਭ ਨੇ ਵਿਦਾ ਲਈ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਝਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅਜਾਗਰੂਕ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਸਲ ਤੇ ਠੋਸ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਸਾਚ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਲਈ ਕੇਵਲ ਦੁੱਖ ਤੇ ਮੌਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ, ਭਟਕਿਆ ਮਨ ਲਈ, ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਅਸਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਮਿਰਾਗ ਹਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਸ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ, ਭਟਕਿਆ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਅਸਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਮੌਤ ਜੀਵ ਲਈ ਅਸਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਇਉਂ ਹੀ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਅਸਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੂੜੀ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ 'ਚੂੜੀ' ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ, ਇਉਂ ਹੀ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਅਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਮਹਲ ਵੇਖ ਕੇ ਕੇਵਲ ਰੂਪ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਸਲਤਾ ਨਹੀਂ, ਇਉਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਮਝ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ, ਜਾਂ ਗੇਂਦਾਂ ਅਸਲ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਇਉਂ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮਾਇਆ ਦਾ ਹੈ।" "ਸਮਝ ਲੈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ, 'ਮੈਂ' ਆਦਿ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ; ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਲੋਕ ਅਸਲ ਦਿਸਦੇ ਹਨ—ਸੁਣ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ।" "ਹਰ ਥਾਂ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਪਰਮ-ਅਸਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੱਕ ਵਿਅਪਕ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਕੇਵਲ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪਰਲੇ ਹੈ।" "ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਥਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ, ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਪਨੇ-ਅਕਾਸ਼ ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ,' ਤੇ ਇਉਂ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਇਕ-ਰੂਪ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਲੋਕ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਖਾਮੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?" "ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਦੂਜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਅਸਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿਰਫ ਅਸਲਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ; ਸੁਣੋ, ਇਥੇ ਮੇਰੀ ਵਿਆਖਿਆ—ਕੇਵਲ ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਹੀ ਸਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" "ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਾ-ਜਨਮ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਸੁਪਨੇ-ਵਾਂਗ ਅਨੁਭਵ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਕੇਵਲ ਉਸ ਨਿਰਣੈ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੁਪਨੇ-ਵਾਂਗ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸੁਪਨਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸਲ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਹੋ, ਇਉਂ ਹੀ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਹਨ।" "ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਉਂ ਹੀ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਉਸੇ ਰੂਪ ਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਹੋ।" "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਸਲ ਹਾਂ, ਇਉਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸਲ ਹੋ; ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪਰਸਪਰ ਅਸਲਤਾ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਸੰਸਾਰਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਸਲ ਹਾਂ, ਇਉਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸਲ ਹੋ; ਇਹ ਹਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਕਰਕੇ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ।" "ਹਾਂ, ਇਹੀ ਹੈ; ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਣੀ ਅਸਲਤਾ ਕਰਕੇ, ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਰਹਿਣ ਦਿਓ; ਪਰ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਜਾਗਣ ਮੰਨਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਦਰਲੀ ਸੁਪਨੇ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼, ਸਮਾਂ ਆਦਿ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਝੂਠੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।" "ਹਰ ਥਾਂ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਕੋਈ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਦਾਰਥ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖਣ 'ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ-ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਗਿਆਨ ਨੇ ਵਿਦੁਰਾਥਾ ਨੂੰ ਗਿਆਨ-ਅਮ੍ਰਿਤ ਤੇ ਵਿਵੇਕ-ਅੰਕੁਰ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਆਖੇ। "ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣੇ ਸਨ, ਵੇਖ ਲਏ।" ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੁਰਾਥਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਹੈ; ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜਰੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?" "ਮਾਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸ਼ਰਨ ਦਿਓ; ਇੱਕ ਭਗਤ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬੱਚੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਉਣ; ਮਿਹਰ ਕਰੋ।" "ਆਓ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਵੇਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰੋ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲਾਂ, ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਤੇ ਵਿਦੁਰਾਥਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰਤਾ, ਸਭ ਇਕ ਦਿਲਚਸਪ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।