ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ—“ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਿੱਤੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ, “ਇਹ ਮੇਰਾ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਮੰਦਾ ਕਰਮ ਹੈ,” ਅਤੇ “ਮੇਰਾ” ਦੀ ਬੁਣਾਈ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ—“ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੁਣ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਤੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ, ਪੱਤੇ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੀ ਘਟਾ। ਮਨੁੱਖ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਦੇਵਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਗਤ ਮਾਇਆ ਦੀ ਮੋਹ-ਝੂਟ, ਅਨੇਕ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਗੁਲ-ਝੂਟ, ਅਤੇ ਜਾਦੂਈ ਬਾਵੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਕਮਲ-ਕੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡਿੱਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਨ ਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਕਲੀ ਲੁਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਜੀਵ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਜਗਤ-ਡੰਡਾ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ-ਫਿਰ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਮੈਰੂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਮਹਾਂਦੀਪ ਅਤੇ ਜਗਤਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਵੇਖੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਚਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਚਲ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਅਸਲੀਅਤ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਕੌਣ ਗਿਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਜੋ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਤੇ ਸੋਚ ਸਿਰਫ਼ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ—ਇਸ ਉੱਤੇ ਹੁਣ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ। ਜੋ ਚੇਤਨਾ-ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਰਵੋਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਚ ਵੀ ਚੇਤਨਾ-ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਵਸਤੁ ਨਹੀਂ; ਤਿਵੇਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਸੇਪਸ਼ਨ ਹੈ, ਵੱਖਰੀ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਵੇਲ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਉਹ ਜਗਤ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਨੇਕ-ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘਟਾ। “ਸੰਸਾਰ” ਸ਼ਬਦ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, “ਤੂੰ” ਜਾਂ “ਮੈਂ”—ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਲੀਲਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਕਾਸ਼-ਸਵਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਅਟੱਲ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਉਪਜ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ, ਜਦੋਂ, ਜਿਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਥਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਸੇਪਸ਼ਨ, ਸੋਚ, ਯਾਦ, ਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਥੇ “ਅਤਿ-ਕ੍ਰਿਆਤਮਕ ਸਰੀਰ” ਹੈ, ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ—ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਕਿਵੇਂ, ਕਿਸ ਵੱਲੋਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਦੇ ਰੁਕ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਮਲ-ਮਹਿਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੋਭਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਦੋ ਚੰਦਾਂ ਦੇ ਉਗਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਿਲ ਨਰਮ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਸੁਗੰਧੀ, ਤੇ ਹੌਲੀ, ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਿਲ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥਾ ਦਾ ਬਗ਼ੀਚਾ ਸੀ, ਰੋਗ ਤੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਸਵੇਰੇ ਖੁਲਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਚੰਨ-ਵਾਂਗ ਠੰਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜਾਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਆਸਨਾਂ ਤੇ ਵਿਹੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਚੰਦ ਮੈਰੂ ਦੀਆਂ ਜੁੜੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉੱਗ ਆਏ ਹੋਣ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮਾਲਾ, ਹਾਰ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਗੁਲਦਸਤੇ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਿੱਚ, ਗੱਦੇ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਆਪਣਾ ਕਪੜਾ ਕਮਰ ਤੋਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ: “ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ-ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋ, ਜਨਮ, ਅਸਥਿਰਤਾ, ਤੇ ਦੁਖ-ਦਾਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋ; ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੜਾ ਰੁੱਖ ਦੋ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲਈ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਜਾਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਭੇਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਦੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਨਾਮ ਕੁੰਦਰਥਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਪਰਛਾਂਵੇ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚੰਦ-ਵਾਂਗ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਭਦਰਰਥਾ ਸੀ; ਭਦਰਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਰਥਾ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਿਹਦਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਿੰਧੁਰਥਾ ਸੀ; ਸਿੰਧੁਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੈਲਰਥਾ; ਸ਼ੈਲਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਮਰਥਾ; ਕਾਮਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਰਥਾ। ਮਹਾਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੁਰਥਾ; ਵਿਸ਼ਨੁਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਲਰਥਾ; ਕਾਲਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੂਰਿਆਰਥਾ; ਸੂਰਿਆਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਭੋਰਥਾ। ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਨਭੋਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਰਥੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਵਿਦੁਰਥਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਇਕੱਠ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਮਾਤਾ ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੋਂ, ਜੋ ਗੌਰੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਹਾ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਦਸ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਦ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ, ਜਦ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਰੁੱਖ ਫਲ ਲੈ ਆਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ—ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਠਿਨ ਤਪ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹੀਆਂ—ਦਿੱਖ ਹੋ ਗਈ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵਿਦੁਰਥਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਜ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਚੁਪ-ਚਾਪ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।