ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਯੋਧੇ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਥ ਉਲਟੇ ਪਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹੂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੋਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਮੌਤ ਦਾ ਘਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਨੰਗੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ’ਤੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਾਇਲ ਹੋਏ ਵੀਰ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਮੱਝ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਪਈ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮੁੰਡ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਲਕੀਰ ਜ਼ਲਦੀ ਉੱਤਰੀ—ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਐਸਾ ਵਗਣ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਛਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਜਦ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਫਿਰ ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਦਿਸਿਆ, ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਮੁਰਦਾ, ਪੂਰੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੰਵਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰ ਢੀਲੇ ਕਰਕੇ, ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਗਰਦਨ ਅੰਦਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘੋਸਲੇ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰਣਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੰਨ ਦੀ ਕੋਮਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਜਲ-ਕੁਮੁਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਧੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਕੰਵਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤਲਾਬ, ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੰਵਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ। ਉੱਪਰ ਆਕਾਸ਼-ਤਲਾਬ ਸੀ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ-ਕੁਮੁਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੇਠਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਮੁਦੀਆਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਨੇਰਾ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਖੜਖੜਾਹਟ ਅਤੇ ਕਾਂਵਾਂ-ਗਿਧਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਚਿਤਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਲੂਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਹ ਮੈਦਾਨ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ‘ਪਚਾ-ਪਚਾ’ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ। ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿੱਖੇ ਪਏ ਸਨ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਚਿਤਾ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁੱਤਿਆਂ, ਕਾਂਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹੱਲੜਾ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਣ। ਡਾਕਣੀਆਂ ਜੰਗਲੀ ਹੋ ਕੇ ਲਹੂ, ਮਾਸ, ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚੁੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਪਿਸ਼ਾਚ ਲਹੂ, ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਮਾਸ ਚੱਬ ਰਹੇ ਤੇ ਚੁੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਿਤਾ-ਭੂਮੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸਨ; ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਲਾਸ਼, ਚਿਤਾ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਹੋਈ, ਪਈ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਇਕ ਘੋੜਾ ਵੀ ਸੀ। ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਖੋਪੜੀਆਂ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਨਾਚ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਖੁੱਲੀਆਂ ਤੌੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿਣਕਦੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਚਰਬੀ, ਲਹੂ ਅਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ। ਲਹੂ ਦੀ ਨਦੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ, ਕਾਂਵੇ ਕੰਗਾਲ ਹੋ ਕੇ ਹੱਡੀਆਂ ਉੱਤੇ ਝਪਟ ਰਹੇ, ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਭਰ ਗਈ। ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਖਾਲੀ ਸਿਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਭੂਤ ਸੋ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਦਰਖ਼ਤ ਹੇਠ ਇਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੀਆਂ ਮੌਜਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਚਿਤਾ-ਭੂਮੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਲਹੂ ਤੇ ਚਰਬੀ ਦੀ ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਸਿੱਕਿਆਂ ਤੇ ਜੂਏ ਦੀਆਂ ਖੜਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਰੜੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਦ ਯਕਸ਼ਾ ਅੱਧ-ਪੱਕੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ। ਬੰਗਾਲ ਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਗਾਰੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨ-ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ, ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਨੇੜੇ ਹੀ, ਜੋਗੀ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਵਧੇਰੇ ਵੱਡੀਆਂ ਤੰਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਦਮੀ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਪਿਸ਼ਾਚਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਏ। ਕਈ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਭੂਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡਰੇ, ਹੁਣ ਅੱਧ-ਮਰੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਜਮੀਨ ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਉੱਠਣ ਲੱਗਦੀ। ਕੁਝ ਰਾਤ-ਵਿਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਲਾਸ਼ਾਂ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਡਰ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਤੰਗ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਭਰੇ ਪਏ ਸਨ। ਕਈ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਵਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਉਥਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਜ਼ਾ ਅਸ਼ੋਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਚੌਂਹ ਪਏ ਹੋਣ। ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਤੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਵਿਹੁਣੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ گردਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਅਜ, ਚਾੜ ਅਤੇ ਗੋਲ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਨੇਰਾ ਗੁੱਛੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਹਵਾ, ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਾਂਗ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਚਲਚਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਵੇਤਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਕੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਲੂਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ ਫੌਜਾਂ ਆਏ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੰਤਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਕ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਰਾਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਲਾਭ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਕੋਣਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਲਚਲ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਖੇਡ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਕੁਝ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜਕਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਚੁਸਤ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੋਚੇ-ਵਿਚਾਰੇ ਗਏ, ਜਦ ਉਹ ਚੰਦਨੀ ਵਾਂਗ ਠੰਢੇ ਤੇ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ। ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਚੰਦਨੀ ਵਰਗੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਠਾਠਦਾਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੰਵਲ-ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੰਦ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕੰਵਲ ਦੀ ਕਲੀ ਦੇ ਛੀਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਮੋਟਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਧਾਗੇ ਵਰਗੇ ਬਾਰੀਕ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?