ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਗਰਦਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਜੰਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਆੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਲਹੂ ਦੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਝੰਡੇ ਢਹਿ ਚੁੱਕੇ, ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗੀ ਜਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੂਕਾਂ ਨਾਲ ਮਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਠਾਵਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਨਿਗਾਹਾਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਲਤਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੈਦਾਨ ਭਾਰੀ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਰੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਹੂ ਦੀ ਨਦੀ, ਹੱਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਲਾਲ ਧਾਰ 'ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗੋਲ ਢਾਲਾਂ ਤੈਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਰਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਛੋਟੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਲੋਕ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਜਿੱਥੇ-ਕਿਥੇ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ ਦੈਤ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ। ਫੌਜ ਤੋਂ ਲੋਕ ਉਡਦੇ, ਉਪਰੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅੱਧ ਮਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਹੱਬੜ-ਹੱਬੜ ਕਰਦੇ, ਲਹੂ ਦੇ ਛਲਕਦੇ ਹੋਏ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੇ। ਤਲਵਾਰ, ਜੋ ਲਹੂ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਈ ਗਈ ਸੀ, ਵੈਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ, ਤਾਲ, ਓਤਾਲ, ਵੇਤਾਲ ਅਤੇ ਤਾਲ ਡਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਟੁੱਟੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਵਿਖੇਰੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚ, ਯੋਧੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਤ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਮਿੱਟੀਲੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖੜਕ ਸੁਣਦੇ; ਕੁਝ, ਗਰਦਨ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਠੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲ-ਮਲੀਆਂ, ਇਕ ਟੁਕੜੇ ਮਾਸ ਲਈ ਲੜਦੇ, ਮੌਤ-ਭੁੱਖੀ ਜੰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਣਗਣਤ ਘੋੜੇ, ਹੱਥੀ, ਮਨੁੱਖ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਥ ਉਲਟੇ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਬਣ ਚੁੱਕੀਆਂ; ਉਹ ਮੈਦਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਗੜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਸੂਰਮੇ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਮਿਟ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡੀ ਗਈ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ, ਸਾਂਝ ਦੀ ਲਕੀਰ ਉਤਰੀ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸਿਰ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹਨੇਰਾ ਵਿਘਟਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਉਭਰ ਆਇਆ, ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲ-ਮਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਵਿੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਂਝ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਜੜਿਆ। ਮਰੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਰਸ ਦੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ, ਕਮਲ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ। ਪੰਛੀਆਂ, ਪੰਖ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਤੁਰਤੀ ਸੋ ਗਏ, ਗਰਦਨ ਕਚੂਆ ਵਾਂਗ ਸਟਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰਣ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ। ਜਲ-ਕੁੰਭੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਚੰਦ ਦੀ ਮਿਰਕ-ਮਿਰਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਖਿੜੀਆਂ, ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਵਫ਼ਾ। ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਝੀਲ, ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਂਝ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ। ਉਪਰ ਅਸਮਾਨ-ਝੀਲ, ਤਾਰਿਆਂ-ਕੁੰਭੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ; ਹੇਠਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਅਸਮਾਨ, ਕੁੰਭੀਆਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ। ਹਨੇਰਾ, ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਖੜਕ, ਕਾਵਾਂ ਤੇ ਗਿਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਦੀਆਂ ਕੂਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ। ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੇ ਅੱਗ ਦੇ ਚਿਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ, ਮੋਮ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰਦੀ, 'ਪਕਾ-ਪਕਾ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ। ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਫਟਦੇ ਤੇ ਵਿਖੇਰਦੇ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕਰਦੇ, ਚਿਤਾ-ਭੂਮੀ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਜਾਂਦੇ। ਕੁੱਤੇ, ਕਾਵਾਂ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲ-ਮਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਮੈਦਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੇਕ ਜਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਹਲਚਲ ਕਰਦੇ। ਪਾਗਲ ਡਾਕਿਨੀਆਂ ਲਹੂ, ਮਾਸ, ਮੋਮ ਤੇ ਮਜਾੜਾ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀਆਂ; ਪਿਸ਼ਾਚ ਲਹੂ, ਮੋਮ ਤੇ ਮਾਸ ਚੀਰਦੇ ਤੇ ਚੁਸਦੇ। ਸਭ ਦੀ ਮਧੀ, ਚਿਤਾ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ; ਇਕ ਵੱਡੀ ਲਾਸ਼, ਅੰਤਮ-ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਈ, ਨਾਲੇ ਇਕ ਘੋੜਾ ਪਾਸੇ ਪਿਆ। ਖੋਪੜੀਆਂ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਨਾਚ ਨਾਲ, ਪੇਟ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਗਿਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੂਕਾਂ, ਮੋਮ, ਲਹੂ ਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਭਰਿਆ। ਲਹੂ ਦੀ ਨਦੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕਾਵਾਂ ਚੜ੍ਹ-ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਾਂਕਾਂ ਉਤਾਰਦੇ, ਮੈਦਾਨ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਖਾਲੀ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਪਿਸ਼ਾਚ ਸੌਂਦੇ; ਇਕੱਲੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਇਕ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ। ਮਸਤ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਚਿਤਾ-ਭੂਮੀ ਚਮਕਦੀ, ਲਹੂ ਤੇ ਮੋਮ ਦੀ ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹਵਾ ਵਗਦੀ। ਸਿੱਕਿਆਂ ਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਖੜਕ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਰਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਯਕਸ਼ ਅਧ-ਪੱਕੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈਣ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ। ਬੰਗਾਲ ਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀਆਂ। ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਲਹੂ ਵਹਿੰਦਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਪਾਸੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਸੁਣਦੇ। ਵਧੇਰੇ ਸੰਗੀਤ ਵੱਡੀਆਂ ਤਾਰ-ਵਾਦੀਆਂ 'ਤੇ ਵਜਦਾ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਪਿਸ਼ਾਚੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣ। ਕੁਝ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰੇ, ਹੁਣ ਡਰ ਨਾਲ ਅੱਧ ਮਰੇ ਖੜੇ, ਜਦੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਠ ਕੇ ਭੂਤ-ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ। ਕੁਝ ਰਾਤ-ਵਾਲੇ, ਡਰ ਕੇ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਡਰ, ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਤੰਗ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ। ਕੁਝ ਮਰਦੇ ਰਾਜੇ, ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਲਿਆਏ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਵਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਵਿਖੇਰ ਜਾਂਦੇ। ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕਾ ਫੁੱਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖੇਰ ਜਾਂਦੇ। ਬੱਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਸੁੰਡਾਂ ਦੇ, ਗਰਦਨ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ; ਅਸਮਾਨ ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ, ਅਜਾਂ, ਚਾ਼ਡਾਂ ਅਤੇ ਗੋਲ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।