ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਆਸ-ਪਾਸ ਅੱਧ-ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਗ੍ਹਾ ਲਾਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਮਰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਰਥ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਜੰਗਜੂਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਲੜਾਈ ਲਈ ਕਾਬਿਲ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਕਈ ਜਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਮਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਲਜਜਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਵੀਰ ਭੱਜਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਖੂਨ ਦੇ ਭਵਰ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਸਿਰਫ ਬਚਾਅ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਸੀ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ, ਅਣਗਿਣਤ ਬਾਣ ਜੰਗਜੂਆਂ ਦੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਨੂੰ ਛੇਦ ਰਹੇ ਸਨ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਚੀਖਾਂ ਉੱਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਲਾਸ਼ਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਸਮਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਥੱਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਝੰਡੇ, ਛਤਰੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਪੱਖੇ ਤੇ ਕਮਲ ਉੱਡ ਗਏ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੂਨ-ਰੰਗੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਇਆ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਭਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਖੂਨ-ਰੰਗੀ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਝੱਗ ਅਤੇ ਪੱਖਿਆਂ ਦੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਉਸਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਰਥ ਉਲਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਬਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਮੈਦਾਨ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਦਰੱਖਤ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਉਖੜ ਗਏ। ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਗਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਉਜੜੀ ਧਰਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਲੋਕ ਨਾਸਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ। ਉਥੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਏ, ਅਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਗੁਚਚੇ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਲਾਸ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਮਰੇ ਪਏ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ—ਭਾਲੇ ਤੇ ਗਦਾਵਾਂ—ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਪਾਲਮ ਦੇ ਬਾਗ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈੜਦੇ ਦਰੱਖਤ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਚੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਉਖੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਗਿਦੜਾਂ ਵਲੋਂ ਘਸੀਟੀਆਂ ਆੰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਖੂਨ ਦੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁਚਚੇ, ਝੰਡੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਨਾਲ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਥਾਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਲੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਭਾਰੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਖੂਨ ਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਗੁਚਚੇ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਲਾਲ ਰੰਗੀ ਧਾਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗੋਲ ਢਾਲਾਂ ਤੈਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੌਤ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੇਣ ਲਈ, ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਜਾਂ ਡਿੱਗਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਸਿਰਹੀਣ ਦੈਤ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫੌਜ ਤੋਂ ਲੋਕ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਅੱਧ ਮਰੀਆਂ, ਹਿੱਚਕੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਵਗਣ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਤਲਵਾਰ, ਨਸਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਖੂਨ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਈ ਹੋਈ, ਭਿਆਨਕ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਅਤੇ ਤਾਲ, ਓਟਾਲਾ, ਵੇਤਾਲਾ ਅਤੇ ਤਾਲਾ ਡ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਟੁੱਟੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਵਿਖਰੇ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚ, ਜੰਗਜੂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕ ਗਏ। ਅੰਦਰ ਜੀਉਂਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੇ ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਈ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚਿੱਟੀ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਰੜਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ, ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉੱਚੀ ਕਰਦੇ, ਗਿਦੜਾਂ ਅਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਭਿਆਨਕ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਹੀ ਟੁਕੜੇ ਲਈ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਭੁੱਖੇ ਜਾਨਵਰ ਉਥੇ ਭਰੇ ਪਏ। ਅਣਗਿਣਤ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਮਨੁੱਖ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਥ ਉਲਟੇ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ। ਉਹ ਮੈਦਾਨ, ਨੰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਬਤਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਾਂਗ ਵਿਗੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਖਮੀ ਨਾਇਕ, ਸੂਰਜ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਢਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਮਿਟ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਝ ਦੀ ਲਾਈਨ ਉਭਰੀ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸਿਰ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ, ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਛਿਦਰਿਆ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਦਿਨ ਦੇ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਸੰਝ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ। ਮਰੇ ਹੋਏ, ਬੇਸੁਧ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਆਦ-ਰਹਿਤ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ। ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰ ਝੁਕਾ ਲਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਤ ਗਏ, ਗਰਦਨਾਂ ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰਣ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਲ-ਕੁੰਭੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਨੇੜੇ ਚੰਨ ਦੀ ਹੌਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਖਿੜ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪੋਖਰ, ਲਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੰਝ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੇਠ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰ ਰਹੇ। ਉੱਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਕੁੰਭੀ, ਤਾਰਿਆਂ-ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਹੇਠਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਆਕਾਸ਼, ਜਿੱਥੇ ਕਮਲ ਤੇ ਤਾਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ। ਹਨੇਰਾ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਇਕੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਖੜਕ ਅਤੇ ਕਾਂਵਾਂ, ਗਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣੇ ਚਿਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉਠ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖੁਰਾਕ ਮਿਲ ਰਹੀ, 'ਪਚਾ-ਪਚਾ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚਟਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉੱਡ ਕੇ ਵਿਖਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਪੀਸ਼ਾਚ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਚਿਤਾ-ਭੂਮੀ ਦੀ ਰਮਣੀ ਵਿੱਚ। ਕੁੱਤੇ, ਕਾਂ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਜਾਤ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਪਾਗਲ ਡਾਕਣੀਆਂ ਖੂਨ, ਮਾਸ, ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਲੁੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਪੀਸ਼ਾਚ ਰਿਸਦਾ ਖੂਨ, ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਮਾਸ ਚੱਬਦੇ ਤੇ ਚੁੰਘਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਭੀੜ ਵਿਚ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਉਘੜ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ। ਇਕ ਵੱਡੀ ਲਾਸ਼, ਚਿਤਾ-ਕਰਮੀਆਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀ, ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਕੋਲ ਇਕ ਘੋੜਾ ਵੀ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਨਾਚ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਪੇਟ, ਗਿਦੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ, ਚਰਬੀ, ਖੂਨ ਅਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ। ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਖੂਨ ਦੀ ਨਦੀ, ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਦੇ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਂਵਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਪੀਸ਼ਾਚਾਂ ਨਾਲ ਜਗ੍ਹਾ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਖਾਲੀ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਪੀਸ਼ਾਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ। ਇਕ ਸੁੰਨ-ਸਮਾਧੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਇਕ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠ, ਇਕ ਦੈਤ ਆਪਣੀਆਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਮੌਤ, ਲਾਸ਼ਾਂ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਦਰਸ਼ਨ ਬਣ ਗਿਆ।