ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਹੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚੀਖਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਲਹੂ ਦੀ ਚੌੜੀ ਧਾਰਾ ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਖਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ, ਮਦਦ ਲਈ ਪੁਕਾਰਾਂ, ਤੇ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਅੱਧ-ਮਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮੈਦਾਨ ਦਾ ਦਰਸਨ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਜੀਵਤਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੂੰ ਡਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜੰਗਲ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਲਹੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਤੀਰ, ਬਰਛੀਆਂ, ਗੜ੍ਹੀਆਂ, ਗਦਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਕਵਚ, ਛਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਪਏ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਝੰਡਿਆਂ, ਯਕ-ਪੁਛਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਛੁਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟੀਆਂ ਤੂਣੀਆਂ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਵਜਦੇ, ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੂਰਵੇਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮੈਦਾਨ ਕਿਰਤਾਂ, ਹਾਰ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਚਮਕਦੇ ਚੱਕਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਖਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿੱਦੜ, ਭੇੜੀਏ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਬਚੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਚਬਣ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇ ਜੀਵਤ ਲੋਕ ਲਹੂ ਦੇ ਮੈਲ ਵਿੱਚ ਅੱਧ-ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਜੂਝ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਿੱਕੇ ਅਤੇ ਸਪੋਲੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸਨ, ਕਈ ਸਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹੱਥਾਂ, ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੈ ਕੇ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਤੇ ਅੱਧ-ਮਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਚੌਂਹਰੇ ਪਏ ਸਨ। ਬਿਨਾ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਧੜ ਨੱਚਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਗੜ੍ਹੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਤੇ ਨੱਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲਹੂ, ਮੱਜਾ ਤੇ ਚਰਬੀ ਦੇ ਗੰਦੇ ਗੰਦੇ ਲੰਬ ਪਏ ਹੋਏ। ਅੱਧ-ਸੁੱਜੇ, ਮਰ ਰਹੇ ਘੋੜੇ, ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਲਹੂ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਰਣ-ਡੋਲ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਰਹੇ ਸੂਰਵੇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਗੰਧ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਬਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਚਰਬੀ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਭਾਰੀ, ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਲਹੂ ਨਿਕਲਦਾ। ਅੱਧ-ਟੁੱਟੇ ਨੱਕ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਹਥੀਂ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਪਰੇ ਪਏ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਰੋਣੀਆਂ, ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਦਾ ਸ਼ੋਰ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਮਰੀਆਂ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਗਲਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਈਆਂ। ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੇਖਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਰੀਰ ਖਿੱਚਦੇ, ਸਭ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਈ। ਮੁੜੀਆਂ ਤੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੋਟਸ-ਵਾਂਗ ਚਿਹਰੇ, ਕੇਸ ਤੇ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ, ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਵਗਦੀ। ਮਰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਮਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਦੇਵਤੇ, ਧਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, "ਹਾਏ! ਹਾਏ!" ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ। ਕਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਧ-ਮਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਭਟਕਦੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜ਼ਮੀਨ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਤੇ ਥਾਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਮਰ ਰਹੇ ਲੋਕ, ਵੈਰੀਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਰਥਾਂ ਵਕਤ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ, ਦੰਦ ਜੰਗ ਲਈ ਅਸਮਰਥ, ਘਰ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮਰਦੇ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ, ਸੂਰਮੇ ਭੱਜਣ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ, ਲਹੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰਦੇ, ਤੇ ਬਚਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਕੂਦਦੇ। ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ vital ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ, ਦਰਦ ਤੇ ਚੀਖਾਂ ਕਰਵਾਉਂਦੇ, ਸਰੀਰ fate ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਲਹੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ। ਝੰਡੇ, ਛਤਰੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਪੱਖੇ ਤੇ ਲੋਟਸ ਵਗਦੇ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਲਹੂ-ਰੰਗੀ ਲੋਟਸਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਚੱਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ, ਲਹੂ-ਰੰਗੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਫੋਮ ਤੇ ਪੱਖਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੁਬਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਲਟੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਕੰਪਦੀ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਵਧਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਫ਼ਤ ਦੀ ਆਂਧੀ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਉੱਡੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਮੈਦਾਨ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੜੀ ਹੋਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਸੰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁੱਕਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਉਜੜੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੇ। ਉਥੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੁਚਨ ਥੱਲੇ, ਕਾਂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਨਸ਼ੀਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਤੇ ਗੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਗਦਾ ਪਈਆਂ। ਪੱਥਰੀਲੇ ਟੀਲੇ ਉੱਤੇ ਤੜੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਪਰ ਚੁਕ ਕੇ ਜੰਗਲ ਬਣਾਇਆ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੂਰਵੇਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਪੜੇ, ਤੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਸਜਾਇਆ। ਲਹੂ-ਝੀਲ ਦੀਆਂ ਲੋਟਸਾਂ, ਝੰਡੇ ਨਸ਼ਟ, ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗੁਫਾ, ਡਰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ, ਜਿੱਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ, ਭਿਆਨਕ ਰੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਬੰਦ। ਲਹੂ ਦੀ ਦਰਿਆ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਕੱਟੇ ਸੁੰਡਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀ, ਤੇ ਲਾਲ ਧਾਰ 'ਤੇ ਸਫ਼ੈਦ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗੋਲ ਢਾਲਾਂ ਤੈਰ ਰਹੀਆਂ। ਮਨੁੱਖ, ਮੌਤ ਨਾਲ ਉਮਰ ਮੁਕਦੀ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ, ਜਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਬਿਨਾ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਦੈਤ ਡਿੱਗਦੇ। ਲੋਕ ਫੌਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ, ਉੱਪਰੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ, ਆਵਾਜ਼ ਅੱਧ-ਮਰੀ ਹੋਈ, ਹੱਬਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੇ ਉਲਕਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਤਲਵਾਰ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਈ ਹੋਈ, veins ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਦਾ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਵਿੱਚ, ਤਾਲ, ਓਤਾਲ, ਵੇਤਾਲ, ਤੇ ਤਾਲਾ-ਡੋਲ ਦੀ ਨਚਣ ਵਿੱਚ ਵਧਦੀ। ਟੁੱਟੀਆਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਮੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਤ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਪਾ ਰਹੀ। ਕਈ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਮੂੰਹ ਮੈਲੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਕੁਝ, ਗਲ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਗਿੱਦੜਾਂ ਤੇ ਕਾਂਆਂ ਵਲੋਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਇੱਕ ਟੁਕੜੇ ਲਈ ਲੜਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਇਕ ਮੋਰਸਲ ਲਈ, ਮੌਤ ਦੇ ਭੁੱਖੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਭਰ ਚੁਕੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਵਧੀਕ ਲਹੂ, ਮੌਤ, ਚੀਖਾਂ, ਅਤੇ ਉਜੜੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬੇਸਾਹਾਰਾ, ਵਿਛੋੜੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ।