ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਨਦੀ ਆਪਣੇ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਉਫਾਨ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਉੱਚੀਆਂ-ਨੀਵੀਆਂ ਅਤੇ ਤੂਫਾਨੀ ਲਹਿਰਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੱਤਵਾਲਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਓਵਰਫਲੋ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਬੇਚੈਨ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਛੋਲੇ ਅਤੇ ਮਨ-ਮੌਜਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਦੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੁੰਮਰਾਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਣਪਛਾਤੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭੱਜਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਨ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਤੀਬਰ ਜਲਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਲੰਪ ਦੀ ਕਾਲੀ ਸੁੱਟ ਵਾਂਗ ਜੋ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਰਾਖ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਨੇਕ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਵੀ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਨਾਲ ਲਪਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਦਰਬਾਰੀ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਮਨ ਹੋਰ ਫੈਲਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਜੋ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਅਜਨਬੀ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਲੀ ਦੀ ਠੰਢ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂਫਾਨ ਪਾਲੀ ਨੂੰ ਕਰੜਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ, ਬਹਾਦਰ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਸੁਭਾਵਕ ਅਤੇ ਨਰਮਦਿਲ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੈਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਤਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਲੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰ ਨਾਸ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਰਲੇ ਹਨ: ਉਹ ਜੋ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਿਰਪੱਖ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਦੁੱਖੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਖ਼ਤਰਨਾਕ, ਘਣੇਰਾ ਗੁਫਾ ਹੈ; ਇਹ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੋਹ ਦੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕੌਮਲ ਕਮਲ ਦੀ ਰਾਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਜਲ-ਨੀਂਵ ਲਈ ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ, ਸੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਦੀਵੇ ਦੀ ਹਵਾਵਾਂ ਲਈ ਤੂਫਾਨ, ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਦੀ। ਇਹ ਮਨ ਭੁਲਾਵੇ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜੀ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਸ਼ੰਕਾ ਦਾ ਖੇਤ, ਅਤੇ ਮੰਦ ਭੋਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖੱਡ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਬੇਲਾਂ ਲਈ ਪਾਲੀ, ਵਿਅਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਉੱਲੂਆਂ ਲਈ ਰਾਤ, ਵਿਵੇਕ ਦੇ ਚੰਦ ਲਈ ਰਾਹੂ ਦੇ ਜਬੜੇ, ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਕਮਲ ਲਈ ਚੰਨਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਰੰਗ-ਰੰਗੀਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਬੇਚੈਨ, ਉਠਦਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੱਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਨੀਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਨੀਵਾਂ, ਅਤੇ ਵੱਖਰਾ-ਪਨ ਤੇ ਲਾਲਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਿਰਾਜ਼ ਹੈ। ਇਕ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਹਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਚਾਲ ਪਛਾਣਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਸ਼ੇਰਨੀ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਵਾਂਗ ਠੰਢੀ ਤੇ ਨੁਕੀਲੀ, ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜ਼ਾਲਮ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਮੰਦ ਭਾਗ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਾਂਗ ਹਨੇਰਾ ਇਸ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਾਏ, ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਗਵਾ ਕੇ ਵੀ ਇਹ ਬੇਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਬੁਰਿਆਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੋਹਰ ਹੈ, ਮਨ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਕੰਜੂਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ, ਖੱਡ ਵਿਚੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਉੱਗਦੀ ਹੈ। ਜਿੰਦਗੀ ਪੱਤੇ ਦੀ ਨੋਕ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੈ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਆਦਮੀ ਆਪਣਾ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੱਕਾ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜਿੰਦਗੀ ਸਿਰਫ਼ ਥਕਾਵਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਅਸੀਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾਹ ਹੋਣ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜਿੰਦਗੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਸੀਮਤ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਇਸ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੀ ਘੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਹਵਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣਾ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੰਡਣਾ ਜਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨਾ ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿੰਦਗੀ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਜਿੰਦਗੀ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਛਣ-ਭਣ ਵਿਚ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਅਲਿਪਤ, ਤੇ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਬੇਚੈਨ। ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਚੰਨ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਨੂੰ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਵਾ, ਜਾਂ ਬੱਦਲ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਵਾ, ਪਰ ਜਾ ਰਹੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਬੇਚੈਨ ਮਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਖਾਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੂੜ੍ਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਖੋਤੀਆਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ। ਸਿਸਟੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਫੇਨ ਉਠਦੀ ਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਬੇਲ ਵਿੱਚ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸੁਆਦ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸੱਚੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ। ਰੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹੀ ਅਸਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਨੇਕ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਅਸਲ ਜਨਮੇ ਹਨ; ਬਾਕੀ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਨਮੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਤੇ ਜਾਣੋ। ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਵੇਕ ਰਹਿਤ ਲਈ ਭਾਰ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲਈ ਭਾਰ ਹੈ, ਬੇਚੈਨ ਮਨ ਭਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭਾਰ ਹੈ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਰੂਪ, ਆਯੁ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਕਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਮੂਰਖ ਲਈ ਭਾਰ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਜਦੂਰ ਲਈ ਭਾਰ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਨਾ ਟਿਕਣ ਵਾਲਾ ਮਨ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਘਰ ਹੈ; ਆਯੁ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਂ ਹੈ, ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਘੋਸਲਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਜਨਮ ਦਾ ਗੱਡਾ ਖੋਦ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਕਬਰ ਖੋਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਲਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਰੂੜ ਦੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਛੋਟੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਰੁੱਖ ਦੀਮਕਾਂ ਨਾਲ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਮੌਤ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਫੂਲਦੇ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿੱਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਖਾ ਜਾਣ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ, ਦੁੱਖ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਭ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੱਚਾ ਸੁਖ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਹੀ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।