ਪੁਰਾਣੇ ਜੰਗਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਇੰਝ ਟੁੱਟ-ਭੱਜ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੱਚਾ ਧਾਗਾ ਖਿੱਚ ਕੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਖੜੇ ਸਨ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕਦੇ ਮਿੱਟੀ ’ਚ ਗੱਡੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ ਉੱਪਰ ਉੱਠੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹੋਣ। ਜਦ ਲਸ਼ਕਰ ਘਣੇ ਸਾਲ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਐਨੀ ਭੀੜ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਹੰਗਾਮੇ ਵਿਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਨ। ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਉਹ ਉੱਚਾ ਜੰਗਲ ਜੰਗ ਦੇ ਨਾਲ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਪਰ ਜਦ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ-ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹੁਣਾਂ ਵਲੋਂ ਖੋਹ ਲਏ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਵੀ ਮਿਲ ਗਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕਰਣਾਂ ਅਤੇ ਦਸ਼ਾਰਣਾਂ ਵੱਲ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਏ। ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਤਾਜਿਕ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਕੌਮਲ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁਰਝਾ ਗਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਸੂਲੀਆਂ ਅਤੇ ਗਦਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਕਰਕੋਟ ਨਾਮਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਗਏ। ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਪੱਸਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰੇ ਜੰਗੀ ਘੇਰ ਲਏ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਬੁਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਜੰਗੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਟ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਕੇ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਆਦਿਤਯ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜਿੱਤ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਨਾ ਹਰਾਏ। ਫਾਟੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਮਾਟੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦਰਵਾਜੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਐਵੇਂ ਲੱਗੀ ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਇੰਧਣ ਦੇ ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਿੰਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਜੀਭਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਗਾੜ੍ਹ ਲਾਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੋਵੇ? ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗ ਵੀ ਇਸ ਜੰਗ ਦੇ ਮਹਿਮਾ-ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਹੰਗਾਮਾ ਸੀ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ, ਕਰੜੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਲੋਕ ਉੱਠਦੇ, ਡਿੱਗਦੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਦੀਆਂ, ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹੰਗਾਮੇ ਵਿਚ ਵਿਖੇਰੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਫਲਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੱਟੇ ਸਿਰ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਰੂਪ ਜੰਗ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਦੀਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜੰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੱਕਰਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦੀ ਤੇ ਵਾਂਦਰਾਂ ਤੇ ਕਛੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ। ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਬਣਿਆ ਰੂਪ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮਕ ਦਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਬਚਾ ਸੀ, ਯੋਧਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਘਾਟਾਂ ਨਾਲ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਨੀਰਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਗਏ, ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੂਰਜ ਸਮੇਤ, ਮੰਦ ਪੈ ਗਈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜੇ, ਕਿ "ਚਲੋ, ਹੁਣ ਜੰਗ ਖਤਮ ਕਰੀਏ।" ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਦ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰ ਵੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚਲਣ ਲੱਗੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੰਗ ਰੋਕਣ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਜਤਾਈ। ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥਾਂ ਹੇਠ, ਇਕ ਅਡੋਲ ਯੋਧਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੌੜਾ ਕਪੜਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਨ ਦੀ ਲੰਮੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਕਿ "ਜੰਗ ਰੋਕੋ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਠੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੌੜੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਸੁੱਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਨਦੀਆਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਭੂਚਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਕੰਬਣ ਜਾਂ ਹਵਾ ਰੁਕਣ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ। ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਹਟਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲਯ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫੌਜ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਮਥੀ ਹੋਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਠੰਢੀ ਪੈ ਗਈ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੰਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਪੇਟ ਜਾਂ ਅਗਸਤਯ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਪੀਤਾ ਸੁੱਕਾ ਸਮੁੰਦਰ। ਉਥੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਲਹੂ ਦੀ ਚੌੜੀ ਧਾਰ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਮਦਦ ਲਈ ਪੁਕਾਰਾਂ ਤੇ ਬਚਾਅ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਰਲ ਗਈਆਂ। ਮੁਰਦਿਆਂ ਤੇ ਅੱਧ-ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਇੰਨਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਕਿ ਜੀਦੇ ਉੱਤੇ ਮੁਰਦੇ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਡਰ ਪੈ ਜਾਂਦਾ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਰਥ ਛੱਤਰੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜੰਗਲ ਬਣ ਗਏ। ਲਹੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵਗਾ ਲੈ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਸੂਲ, ਗਦੀਆਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਜੰਗੀ ਜਾਮਾ, ਛੱਤਰੀਆਂ ਦੇ ਕੋਨੇ, ਢਾਲਾਂ, ਤੇ ਝੰਡੀਆਂ, ਚੌਵੀਆਂ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਹੇਠ ਲੁਕਦੇ ਮੁਰਦੇ ਪਏ ਸਨ। ਹਵਾ ਵਿਚ ਤੀਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤਰਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਕਮਾਨਾਂ ਦੀ ਖੜ-ਖੜ, ਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਰਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਛੌਣਾ ਬਣਾਈ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਮੁਕੁਟਾਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਚਮਕਦੇ ਚੱਕਰ, ਕਮਾਨ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ, ਮੋਟੀਆਂ ਅੰਤੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿੱਦੜ, ਭੇੜੀਏ ਤੇ ਪੰਛੀ ਘਸੀਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਚ ਗਏ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਰਾਅਟ-ਘਿਸਾਈ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਉਂਦੇ ਮਨੁੱਖ, ਚਿੱਪੜੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਅੱਧ-ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਜੂਝ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਿੱਕੇ ਤੇ ਸਿੱਪੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਪਏ ਸਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਟੁੱਟੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਖਾਂ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਥਾਂ ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਵਿਨਾਸ਼, ਦਰਦ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਿਰ-ਅੰਮਿਟ ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਕੇ ਗਿਆ।