ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਸੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਅਸ਼ਵਿਨ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤ੍ਰਿਗਰਤ, ਕੇਕਯ, ਛੋਟੇ ਮਾਚੇਲਾ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਚੂਸਤਵ। ਫਿਰ ਅੰਬਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਥਾਲਾ, ਸ਼ਾਕਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮਧੂਰਤਾ; ਅੰਤਰਦੀਪ, ਗੰਧਾਰ, ਅਤੇ ਵੰਦਿਵਟਸਤਵ ਲੋਕ ਵੀ ਹਨ। ਤਦ ਬਾਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਕਸ਼ਸ਼ਿਲਾ ਨਗਰੀ ਦੀ, ਫਿਰ ਲਵਣਾਵਤੀ, ਪੁਸ਼ਕਲਾਵਤੀ ਖੇਤਰ, ਅਤੇ ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਦੀ ਧਰਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਣਿਮਤੀ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਸ਼ਿਆਮਾਕਾ, ਖਚਾਰ, ਦਾਸਦਾਨਾ, ਗਵਯਸਨ, ਅਤੇ ਦੰਡਹਵ੍ਯਸਨ ਹਨ। ਦਾਨਾਦਾ, ਸ਼ੂਰਕਾ, ਵਾਟਾਧਾਰ, ਕੋਹਕਾ ਨਗਰੀ ਅਤੇ ਸੁਰਭੂਤਿਪੁਰ ਵੀ ਹਨ। ਤਟਕਾਦਰਸ਼, ਦੰਤੁਰਾਦਰਸ਼, ਫਿਰ ਪਿੰਡਲਮਾਲਾ, ਵਿਆਯਨੇਯਾ ਅਤੇ ਆਭਿਧਾਨਕਾ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਲਹਾਲਾ, ਹੂਣ, ਹੇਮਤਾਲ, ਆਸ਼ਵਾਸ, ਸਵਮੁਖ, ਹਿਮਵਾਨ, ਵਸੁਮਾਨ, ਕੌੰਜ, ਕੈਲਾਸ ਅਤੇ ਅਯੁਤ ਨਗਰੀ—all ਇਹ ਧਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਨਗਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਅੱਸੀ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣੋ: ਕੌਲੂਤ, ਬ੍ਰਹਮਪੁਤ੍ਰ, ਕੁਵਿੰਦ, ਦਿਨਾਦਾਨ, ਮਡਵ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜ ਗੁਆਚੁੱਕੇ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ। ਕੈਡਭੱਲ, ਸਿੰਹਪੁਰ, ਚਾਮਵਤੰਗਨ, ਸਰਪਾਤਕ, ਪਾਰਵਤਕ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਅਤੇ ਦਰਦ ਹਨ। ਅਭਿਸਾਰ, ਜਦਾਰਵਾਕ, ਪਲਲੋਕ, ਚਿਰੋਡੁਨ, ਕਿਰਾਤ, ਗੋਪਾਲਕ, ਚੀਨ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਹਨ। ਦੇਵਸਥਲ ਜੰਗਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦੁਆਰਾ ਉਲਲੇਖਿਤ ਧਰਤੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਸਮ੍ਰਿਧਿ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਮੁੰਜ ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦਾ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਹਿਲ—all ਇਹ ਸਥਾਨ ਹਨ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਰਦ ਤੇ ਹਾਥੀ ਜੰਗ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਖਦਾ, “ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ,” ਅਤੇ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ। ਇਥੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਵਾਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੇਂਦਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਲੀਲਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ: ਉਦਦੇਹਿਕ, ਸ਼ੂਰਸੈਨ, ਗੁਡ, ਅਸ਼ਵੱਥਨਿਪਕ, ਉੱਤਮਜ੍ਯੋਤਿਕਦ੍ਰ, ਪਦਮਧ੍ਯਮਿਕ ਆਦਿ। ਫਿਰ ਸਾਲਵਕ, ਕੇਤਕ, ਮਤ੍ਸ੍ਯ, ਦੌਲੇਯਕ, ਕਪਿਸ਼੍ਠਲ, ਮੰਡਵ੍ਯਪਾਂਡੁਨਗਰ, ਸੌਰਗ੍ਰੀਵ, ਗੁਰੂਗ੍ਰਹ। ਪਰੀਯਾਤ੍ਰ, ਕੁਰਾਧ੍ਯ, ਯਮੁਨੋਡੁੰਬਰ, ਗਜਹਵ, ਉਜ੍ਝੀਹਨ, ਕਾਲਕੋਟਿਕ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ। ਕਪੋਲ, ਧਰਮਾਰਣ੍ਯ, ਉੱਤਰੀ ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਲੋਕ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੁਰੂਕ੍ਸ਼ੇਤਰ, ਤੇ ਸਰਸ੍ਵਤ ਲੋਕ। ਅਵੰਤੀ, ਸ੍ਯੰਦਨ, ਸ਼੍ਰੇਣੀ, ਕੁੰਟ, ਪੰਜ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਕਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵਸਤ ਲੋਕ ਸੰਬਾਵਤੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੱਟੇ ਗਏ; ਉਹ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕੁਚਲੇ ਗਏ। ਦਸ਼ਾਪੁਰ ਦੇ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਗਲਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢੇ ਗਏ, ਤਾਰਕਸ਼ਤੀ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਇਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਗਏ। ਰਿਸ਼੍ਯਕ, ਕਾਰੂਰਕ ਅਤੇ ਕੱਛ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਸ਼ੈਵ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ੰਕੂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਫੌਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਚਲ ਗਏ। ਜੋ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਦੌੜੇ, ਪਰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਚੀਰੇ ਹੋਏ, ਅੰਤੜੀਆਂ ਬਾਹਰ, ਰਾਤ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚੁੜੈਲਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਕੁਝ, ਭਦ੍ਰਗਿਰੀ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੜ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪਿਘਲਣ ਵਾਂਗ ਵਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਦੰਡਕ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਡ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹੇਹਯਾ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਨਾਸ ਹੋਏ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਉਹ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਨਰਮ ਟਾਹਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗ ਗਏ। ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਹੋ ਗਏ, ਚੀਨ ਦੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ। ਆਭੀਰਾਂ ਦੇ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਕਰਨਾਟ ਅਤੇ ਓਡੀਨਾ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਕ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲੇ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਏ। ਦਸ਼ਾਰਣਾ ਤੋਂ, ਵਿਦਿਊਤ ਵਾਂਗ ਕੁੰਡੀਆਂ ਤੋੜ ਕੇ, ਭੈਰਵ ਦੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਭਯਾਨਕ ਹੋ ਕੇ, ਲਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਤਸਤਾਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੁਰਜਰ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਗੁਰਜਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਤੰਗਣ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਢੇ ਗਏ। ਹਥਿਆਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵਰਸੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ, ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਤਬਾਹੀ ਲੈ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਛੀਆਂ ਤੇ ਝੜੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਆਭੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਭਸੁੰਡੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਉਡਾਣ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੈਰੀ ਗਾਇਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਚਰਾਗਾਹ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਤੰਗਣਾ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸੀ, ਗੌੜ ਫੌਜੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਤੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ। ਤੰਗਣਾ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਗਿੱਧ ਤੇ ਚੀਲਾਂ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਖਾ ਗਏ। ਗੌੜ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੱਜਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਗਦਿਆਂ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਉਲਝਦੇ, ਗੰਧਾਰ ਦੀਆਂ ਗਾਇਆਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੁੱਚਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਫ਼ਾਰਸੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਪੈਦਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਲੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਥਨ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰੇ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀਆਂ, ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਯੁੱਧਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।