ਇਹ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਅਚੇਤ ਹੋਣ, ਸਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਗਦੇ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬੇਫ਼ਾਇਦਾ ਵੱਜਦੇ ਬਾਂਸ ਦੀਆਂ ਪਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ—ਇਹ ਦੁਖ ਕਿਵੇਂ ਮੁੱਕੇਗਾ? ਇਹ ਅੰਦਰਲੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਵਿੱਚ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰੋਦਾ। ਮੇਰੇ ਅੰਸੂ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਰੁਕ ਗਏ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਨ, ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਖਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਅੱਖਾਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਤੇ ਸੁਨੇਹੜੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਵਿਵੇਕ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਣਾ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣਾ ਇਕਠੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਇਹ ਧਨ, ਜੋ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਨ, ਜੋ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਘਰ ਤੇ ਪਤਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਡਰਾਉਣੇ ਫੰਦੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਅਨੇਕਾਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੇ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਕਾਰਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਝਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੜਪਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਘੜੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਚਤੁਰ ਚੋਰ, ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਓ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਯੋਧਾ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਜਾਂ ਧਨ ਹੈ, ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਭੁਲਾਵਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਉਫਾਨ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਇੰਝ ਮੂਰਖ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅੰਦਰ ਅਨੇਕ ਚੰਚਲ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਨੇਕਾਂ ਚਾਹਤਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੁੰਮਰਾਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਣਪਛਾਤੇ ਚਲਣਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਆਪਣਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੀਕ ਸੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਵੀ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਦਰਬਾਰੀ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਜ ਕਰ ਕੇ, ਇਹ ਹੋਰ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਤੇ ਅਜਨਬੀਆਂ ਲਈ ਠੰਢਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਲਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਲਾ ਵੀ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ, ਬਹਾਦਰ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਰਮ ਦਿਲ ਲੋਕ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਤਨਾਂ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਮੈਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ ਨਾਸ਼ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਹਨ: ਜੋ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਜਨਮ ਕਰਕੇ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਨਿਰਪੱਖ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਮਹਾਂ ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਹਾਥੀ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਰਾਤ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕਵਲੀਆਂ ਲਈ ਚਾਂਦਨੀ, ਸੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਦੀਵੇ ਲਈ ਤੂਫ਼ਾਨ, ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਰਾਹ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਸੰਦੇਹਾਂ ਦਾ ਖੇਤ, ਤੇ ਮੰਦ ਇੰਦ੍ਰਿਆਈ ਸੁਖਾਂ ਲਈ ਖੱਡ ਹੈ। ਇਹ ਵੈਰਾਗ ਦੀਆਂ ਬੇਲੀਆਂ ਲਈ ਪਾਲਾ, ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਉੱਲੀਆਂ ਲਈ ਰਾਤ, ਵਿਵੇਕ ਦੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਦੇ ਜਬੜੇ, ਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਕਵਲੀ ਲਈ ਚਾਂਦਨੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਪਰ ਮੋਹਕ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚੰਚਲ ਤੇ ਨਾਸ਼ਵੰਤ, ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਚੰਚਲ, ਸੁਖ ਰਹਿਤ, ਨੇਵਲੇ ਵਿੱਚ ਨੇਵਲਾ, ਤੇ ਵੱਖੋੜੇ ਤੇ ਤੜਪ ਦਾ ਮਿਰਾਜ਼ ਹੈ। ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ; ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਹਿਲਚਲਾਂ ਪਛਾਣਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸ਼ੇਰਨੀ ਵਾਂਗ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਡਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਵਾਂਗ, ਠੰਢੀ ਤੇ ਚੁਭਣ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਚੁਭਣ ਵਾਲੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦੀ, ਕਰੂੜ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਅਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜਦੋਂ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ (ਅਗਿਆਨਤਾ) ਇਸ ਨੂੰ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਾਏ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਗਵਾ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਲਾਜ਼ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬੁਰਿਆਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੋਹਕ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਲੋਭੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸਮਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਉੱਗਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ, ਪੱਤੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਝੂਲਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਗਲ ਮਨੁੱਖ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਘਿਸ਼ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਸਿਰਫ਼ ਥਕਾਵਟ ਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਅਸੀਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਅਸੀਂ, ਜੋ ਸੀਮਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਾਂ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਹਵਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣਾ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੰਡਣਾ ਜਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨਾ ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੀਵਨ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਛਣ-ਭਣ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਅਲਿਪਤ, ਤੇ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚੰਚਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਚੰਦ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਨੂੰ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਵਾਂ, ਜਾਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨੂੰ, ਪਰ ਉਹ ਜੀਵਨ, ਜੋ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਚੰਚਲ ਮਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਖਾਲੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਖਚਰ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਣਮ ਲੈ ਰਹੀ ਪੁੱਟੀ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਫੇਨਾ ਉਠਦਾ ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਵੱਲੀ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੁਆਦ ਮੈਨੂੰ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ, ਧਨ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ, ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਵਿਹਲਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਸੁਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।