ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਉਸ ਸਮੇਂ ਐਸੇ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਜਹਾਜ਼ ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੂਟੇ ਤੇ ਤੋੜਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਭਵੰਡਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਦੀ ਧਮਕ ਸਬ ਕੁਝ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਦਲ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਿਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਈ ਵਾਂਗ ਵਿੱਖਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਘਾਵ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਭਵੰਡਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਘਣੇ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦੇ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਤੈਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਾਲੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜੰਗੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਭਵੰਡਰਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਈ ਸੀ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਧੂੰਆਂ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ, ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ-ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਉਹ ਬੜੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਭਵੰਡਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਕ ਤੂਫਾਨੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਕਠਿਨਾਈ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਪਤੀਆਂ ਦੇ ਕੰਨ-ਕੁੰਡਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਅਧੋਲੋਕ ਤੋਂ ਉਠੀ ਉਚਾਲੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਚਲਦੀਆਂ-ਆਉਂਦੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਹੂ ਦੀ ਨਦੀ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਥ ਤੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੀ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਲਹੂ ਦੇ ਬੁੱਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਧਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਜੀਬ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਭੂਚਾਲ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਪੰਛੀ ਤੈਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਾਥੀ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਰਨ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦੌੜ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦੌੜ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਜ਼ਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਡੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਫੈਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਸੂਰਮੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੁੜਕ ਰਹੇ। ਫੌਜ ਦੀ ਧੂੜ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਗਿਰ ਪਏ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਡ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ। ਉਹ ਚਾਦਰਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਲਾਲ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਿਆਂ ਡਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੰਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਉਤਪਾਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਝੰਡੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਰਥ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿੱਖਰ ਗਏ। ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਭਵੰਡਰ ਤੇ ਕਮਲ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਤੀਰ ਲਗਾਤਾਰ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੂਰਮੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲਹੂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਯੰਤਰ ਤੇ ਪੱਥਰ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕ ਰਹੇ। ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਭਵੰਡਰ ਵਾਂਗ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਫੌਜਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਅਤੇ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਚਿਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਗਿਰਣ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ। ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨੇ ਫੌਜ ਤੇ ਧਰਤੀ-ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਸੱਪ, ਅੱਗ ਤੇ ਪਹਾੜ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਹ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਪਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚਕਰ, ਤੀਰ, ਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਮੁੱਲ ਅਤੇ ਵੱਲੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੌਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਨਾਟਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੂਰਮੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਬਿਨਾ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਰਥ ਲਹੂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿੱਖਰ ਗਏ। ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਛਿਟ-ਛਿਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਦਸ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਅਤੇ ਪਿਸਾਚ ਲਹੂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਗੁਣੀ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਪਿੱਠ ਨਾ ਮੋੜਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਸੂਰਮੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੰਦਾਂ ਉਠੀਆਂ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਿੰਜਰਾ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਿੜੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਕੰਡਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ, ਸਭ ਰੂਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਧਨੁਧਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਆਪਣੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਲੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਥੇ ਹਥਿਆਰ ਅਸਮਾਨ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਸੂਰਮੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਡੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ’ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ। ਚਕਰਧਾਰੀ ਚਕਰਧਾਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਗੁਲੇਲਵਾਲੇ ਗੁਲੇਲਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਦਾਧਾਰੀ ਗਦਾਧਾਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਭਾਲਾਧਾਰੀ ਭਾਲਾਧਾਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਲੀਵਾਲੇ ਵੱਲੀਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਿੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਮੁੱਲ ਤੇ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਭਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਕੁਝ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਲੰਬੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਕੁਝ ਪੱਥਰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ, ਕੁਝ ਫਾਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਸੂਈਆਂ ਲੈ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦਾ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗਾ, ਭੈੰਕਰ ਤੇ ਅਸਥਿਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।