ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁਰੀਆਂ ਚੀਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ ਅਤੇ ਪੇਟਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਾਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉਠੇ ਹੋਏ, ਮੁੱਖ ਭਿਆਨਕ, ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਭੜਕ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੀਰੰਦਾਜ਼ ਭਰੇ ਕਵਰਾਂ ਨਾਲ ਦੌੜ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ; ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਗੋਲੇ ਅਤੇ ਢਾਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਰਹੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਦਾ ਨਾਚ ਕੀਤਾ। ਕਈ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਟੇ ਹੱਥ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਇੱਕ ਯੋਧਾ ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਡ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਡ ਰਹੇ; ਲਾਠੀਆਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਹਮਲੇ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਉਲਝਣ ਨੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਪृथਵੀ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਅਤੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਦੀ ਥਪਥਪਾਹਟ ਨਾਲ ਖੋਦੀ ਗਈ; ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆਰੇ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ; ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਵੱਡੇ ਘੜੇ ਤੋਂ ਚਿੱਟੇ ਚਾਵਲ ਵਾਂਗ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫੌਜੀ ਪੰਛੀਆਂ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਝੜ ਰਹੀ ਸੀ; ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਪੰਖੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਭੜਕ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹਿਲਦੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ, ਯੋਧਿਆਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਠੇ। ਅਸਮਾਨ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦਾ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਉਡਦਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਦੇਖੋ! ਹਵਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ, ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ; ਇਹ ਯੋਧੇ, ਬੱਦਲ-ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਝਲਕਦੇ। ਇਕ ਭੈਣ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਅਸਮਾਨ, ਪੂਰੇ ਤੂੜੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕੀ ਹੈ?" ਜਵਾਬ ਆਉਂਦਾ, "ਇਹ ਤੂੜੀ ਨਹੀਂ, ਸੂਰਵੀਰੋ—ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੱਦਲ ਹਨ।" ਜਿੰਨੀ ਧੂੜ ਖੂਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹੇਗੀ। ਡਰੋ ਨਾ—ਇਹ ਨੀਲ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀਆਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਬੇਲਟ ਢੀਲੇ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਗਲਵਕੜੀ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆ ਗਏ ਹਨ। ਕੰਧੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਹੱਥ ਲਾਲ ਕਲੀ ਵਾਂਗ, ਅੱਖਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਮਸਤ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮਹਿਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ। ਨੰਦਨ ਵਨ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਫੌਜ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਾੜੀ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਕੱਟ ਰਹੀ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੀ। ਹਾਏ! ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਅੰਗूठੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਨੇ, ਅੱਠਵੇਂ ਗ੍ਰਹਿ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥ ਉਚੇ ਕਰਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਦੰਡਾ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੰਜੀਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਪਥਰ ਘੁੰਮਦੇ। ਯੋਧਾ, ਯਮ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ, ਕਹਿੰਦਾ, "ਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੋ, ਯਮ ਵਾਂਗ।" ਦੇਖੋ, ਕੱਟੇ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਨਵੇਂ ਕੱਟੇ, ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਗਿਦੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ, ਹੱਥ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਹੋ ਰਹੀ: "ਦੱਸੋ, ਇਹ ਸੂਰਵੀਰ ਕਿਸ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣਗੇ? ਕੌਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿੱਥੋਂ?" ਫੌਜਾਂ, ਜੋ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਿਗਲੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਂਗ; ਯੋਧੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਗੁਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। "ਹਾਏ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ!"—ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਟੇ ਸਿਰ ਹੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, "ਸਿਰ ਲੈ ਗਿਆ।" ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮਕੈਨਿਕ ਪਥਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਪਾ ਦਿਓ। ਇਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਅਧ ਮਰੇ ਲੋਕ—ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ—ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਇੱਕ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਓ। ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਬ੍ਰੈਡੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ—ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖੋ। ਦੇਖੋ, ਸਵਰਗ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ, ਇੱਕ ਦੂਰੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਡਿੱਗੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਅਸਮਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਖਾਲੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਵਹਿੰਦੀ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ, ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਛੋਟੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਸੂਰਵੀਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕੱਟੇ ਸਿਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਹੋਏ, ਘੁੰਮ ਰਹੇ। ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ, ਅਸਮਾਨ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਝੀਲ ਬਣ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਉਸ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ। ਮਰੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ, ਡਰੀ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਟੀ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਾਂ ਪਤੀ ਦੇ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿੱਚ। ਹਵਾ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਵੱਲਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਉੱਤਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀ। ਜਦੋਂ ਛਤਰੀਆਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਜਾਂ ਫਾੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਚਿੱਟੀ ਛਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਅਮਰ ਰੂਪ ਨਾਲ। ਮੌਤ ਦੀ ਮੁਰਝਾਹਟ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਯੋਧਾ ਤੁਰੰਤ ਅਮਰ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਬਰਛੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਚੱਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਿਸ਼ਾਂ ਹਵਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ, ਸ਼ਾਰਕਾਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਵਾਂਗ, ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਅਸਮਾਨ, ਟੁੱਟੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਅਸਮਾਨ, ਉਪਰ ਉੱਡਦੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਵਾ ਵਿਚ ਉਡਦੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਬਤਖਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ।