ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਝਣਝਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਹੀਰੋਆਂ ਦੀਆਂ ਜੈਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬਦਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਛਤਰ ਵਾਂਗ ਝਲਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਢਾਲਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਖਿਲਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਚਲਚਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਟਣਕ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਡਰ ਕੇ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜੰਗ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਮਧਮ ਮਧਮ ਭਉਰੇ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਪਸਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਅਦਵਿਤੀਅ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀਰੋਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਬਗਲੀਆਂ ਦੀ ਘੰਘਰਾਂ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ‘ਹੁੰ’ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਬੇਅੰਤ ਪਸਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਟਕਰ, ਮੋਢਿਆਂ ਨਾਲ ਪਕੜੀ ਗਈਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਦੀ ਖੜਕ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਏਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਧਗ ਧਗ ਧਗ" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ ਹੋਏ ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟੇ ਪਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਪੂਰਾ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਢਾਲਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਝੰਕਾਰ, ਜਿਉਂਦੇ ਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਤੋਂ ਖੂਨ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਘਿਸ-ਘਿਸ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਉਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵੱਡੀਆਂ ਗਦਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਭੀੜਾਂ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀਰੋਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੂਰਮਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉੱਡੀ ਧੂੜ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਡਰ ਇੰਨਾ ਵਧ ਗਿਆ ਕਿ ਨਖ਼ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ, ਨੱਕ ਖੁਰਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਰਥ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਲਟ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਨਾਲ। ਮੈਦਾਨ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ ਲਥਪਥ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਧੂੜ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਉੱਡਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੋ ਮਾਣ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਲੋਂ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਖੇਡਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਗੱਜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹੋਣ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਚੱਕਰ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਗਦਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ। ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਂਝਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਛਤਰ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਉਡਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿਚ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੌਤ ਵਲੋਂ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕਰੜੀਆਂ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੁੱਟੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਭਾਲੇ ਪਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਫੌਜ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਉੱਚਲਣ ਅਤੇ ਗਦਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਧੁਨ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਭੁਸੁੰਦਾ ਵਲੋਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ ਨਲੀਆਂ ਤੇ ਬੰਬੂਆਂ ਵਿਚ ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸੂਰਮੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਚੌਫੇਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਗੜਾਂ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕਠੋਰ ਸੂਰਮੇ, ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਹਾਥੀ, ਹੁਣ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਨਾ ਰਹੇ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਇਕੱਠੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪਈ, ਯੋਧੇ ਗਦਾਂ ਲਹਿਰਾ ਕੇ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਥ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ; ਛਤਰ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਫਿੱਕੇ, ਤੀਖੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘੱਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹਮਲਾਵਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਕੁਚਲੇ ਗਏ ਜਦੋਂ ਸਿਰ-ਵਿਹੂਣੇ ਧੜ ਢੇਰ ਹੋ ਗਏ। ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਤੇ ਮਹਾਂਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਰੋਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਜੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਾਂਸਾਂ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਹੁਨਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੋਕ, ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਤਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਨਾਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਚਿਹਰੇ ਬੇਹੱਦ ਭਿਆਨਕ। ਤੀਰੰਦਾਜ਼ ਭੱਜਦੇ, ਭਰੀ ਤੋਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਗੁਲੇਲੀਆਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਵਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਜੰਗ ਦਾ ਨਾਚ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ ਫੜਫੜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗਦਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਵਧ ਗਈ। ਉੱਚੀਆਂ ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਮੀਨਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਖੁਦਾਈ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਦੁਹਰੀਆਂ ਕਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ। ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋਹੀਂ ਪਾਸਿਓਂ ਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਧਾਨ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਪੰਛੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਧੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੀਰੋਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਜੀ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਇੰਨੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ, ਯੋਧਿਆਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲ ਉਠੇ। ਅਕਾਸ਼, ਜੋ ਹੀਰੋਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦਾ ਕਮਲ ਜਾਂ ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ। ਦੇਖੋ! ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਹ ਬਦਲ-ਸੂਰਜ ਯੋਧੇ ਦੁਪਹਿਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਚ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।