ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਸੈਨਿਕ ਨਿਸ਼ਚਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤੀ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਧਾਤ ਦੇ ਸਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਚੀਰਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਗੀਆਂ ਅਣਿਸ਼ਚਤ, ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਅਤੇ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੱਥਪੱਥ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਘਾਤਾਂ ਪਈਆਂ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਸਾਹ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਚਾਨਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ। ਨਗਾੜਿਆਂ, ਸੰਖ, ਝੰਜ ਅਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਥਮ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਮੈਦਾਨ ਉਜੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਛਲੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਅਤੇ ਮਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤੂਟੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਚੁੰਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਛਾ ਗਏ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪਰ ਝਪਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ 'ਧਮ-ਧਮ' ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ। ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਨੇ ਬੁਰੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਵਿਧੀ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੇਨ ਵਿਧੀ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਬਣਤਰ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਅਫ਼ਰਾ-ਤਫ਼ਰੀ ਫੈਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਆਪਸੀ ਟਕਰਾਂ ਤੇ ਘਾਤਾਂ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਵਿਧੀਆਂ, ਅੰਦਰਲੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਰੀ ਗਦਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਕਾਲੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸਿਮਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਣਗਿਣਤ ਯੁੱਗ ਲੰਘ ਗਏ ਹੋਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਰਲਯ ਸਮੇਂ ਵਰਗਾ ਇੱਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਭਰ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਮੈਦਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਲੀ ਹੋਈ ਹਨੇਰੀ, ਜਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹੱਦ ਤੇ ਪਾਗਲਾਂ ਦੇ ਨੱਚ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਜੰਗਲੀ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਨਰਕਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲਹਿਰਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਲੰਸ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਇਹ ਮੈਦਾਨ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਗਾਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦੇਣਗੀਆਂ। ਇਸ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜੰਗ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਵੇਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋ ਦੇਵੀਆਂ, ਜੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਵਾਈ ਰਥ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਬੈਠੀਆਂ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਅਡੋਲ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਜੰਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਥੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਵੇਂ ਪਰਲਯ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦੀ ਲਹਿਰ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਪਰਲਯ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ 'ਝਣਝਣ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ੇ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਛਾਂ ਹੋਵੇ, ਮੈਦਾਨ ਉੱਤੇ ਛਾ ਗਈ। ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਝਨਕਾਰ, ਢਾਲਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਖਰੇ ਪੈ ਗਏ। ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਾ ਹਿਲਣਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜੰਗ ਦੇ ਨਾਲ਼ਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਭੰਭਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਭੀੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਇਕਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਦਵਿਤੀਯ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਜਾ ਬੈਠੇ। ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਬਚਾਅ ਦੇ ਸਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਝਨਕਾਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤੀਖੀ ਟਕਰ, 'ਹੁੰ' ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਗਦੀਆਂ ਸਨ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਟੁੱਟਣ ਤੇ ਫਟਣ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਭੜਕਦਿਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਝਨਕਾਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਤੇ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। 'ਧਗ-ਧਗ-ਧਗ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਗਲ੍ਹ ਤੋਂ ਵਹਿੰਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ, ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਤੇ ਸਿਰ, ਅਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ। ਢਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਅਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਝਨਕਾਰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਭਰ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਰਗੜ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਭਾਰੀ ਗਦਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਭੀੜਾਂ ਵਿਗੜ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਯੋਧਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗੁਬਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਾ ਗਏ, ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਡਰ ਵਧ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਨੱਖੁਨ ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ, ਤੇ ਨੱਕ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਰਥ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਉਲਟ ਰਹੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ। ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ-ਲੱਥਪੱਥ ਕੱਪੜੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ, ਜੰਗ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਹਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਹਾਸੇ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਸੀ। ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਣ, ਰਥਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗਦਾਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਂਝੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਛਤਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਭੁਲਭੁਲ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਉਡਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੌਤ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਖਮੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।