ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਰਲੇ ਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਲਈ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਇਸ ਕਾਰਨ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਇਕ ਹੋ ਕੇ ਨਾਇਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਯੋਧੇ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਜੰਗ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਨਾਇਕ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਪਰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਚਾ ਨਾਇਕ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਲਈ ਲੜਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਸਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਨਾਇਕ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਬਾਕੀ ਸਿਰਫ ਢਾਲ ਦਾ ਭਾਰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਕੁੜੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮੇਲਾ ਇਉਂ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਈ ਦਿਵਿਆ ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ सिद्धਾ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੰਦਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਮਾਣਵਾਂ ਵਿਚ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮ੍ਰਦੁ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦਿਵਿਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ ਦੀ ਲਲਕ ਵਿਚ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਲੀਲਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੁਰਾਸ਼ਟਰ ਖੇਤਰ, ਜਿੱਥੇ ਭਰਤ੍ਰਪਾਲ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਜੰਗਲੀ ਇਲਾਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੋ ਫੌਜਾਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਦੋ ਮਿੱਠੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਖੜੀਆਂ ਸਨ—ਵੱਡੀਆਂ, ਗਾੜੀਆਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਅਡੋਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਕਸਾੜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਪਹਿਲੀ ਹਮਲੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਯੋਧੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਨੀਂਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਢਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਥਿਆਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਠਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਯੋਧੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤਾਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚਿੱਤਰ ਵਿਚ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਿਚ ਉਨਾਂ ਦੀ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਗਰਜਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪਈ ਸੀ। ਸਵੇਰ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਡੋਲਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੁੱਪ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਅਡੋਲ ਤੇ ਸੁਸਤ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਦੋ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਪੁਲ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿਚ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਸਮੁੰਦਰ। ਰਾਜਾ, ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ-ਗੁਫਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਬਗਲੇ ਦੀ ਗਲ੍ਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼। ਫੌਜਾਂ ਅਣਗਿਣਤ, ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਤੀਰ ਕੰਨ ਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਯੋਧੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਨਿਸਚਲ, ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਯੋਧਾ ਕਠੋਰ ਤੇ ਤਣਾਅ ਵਿਚ। ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਬਕਸਾੜੀ ਦੀ ਚੀਰਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਯੋਧੇ ਨਿਰਭੀਕ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਅਣਿਸਚਿਤ, ਸਿਰਫ ਪੰਗਤੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਲੀਲਾ, ਪਹਿਲੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਚੁੱਪ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਸ਼ੰਖ, ਛਮ-ਛਮ, ਡੋਲ ਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਚੁੱਪ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਧੂੜ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜੋ ਭੱਜਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੰਚ-ਇੰਚ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਚਮਕਦੇ ਮੱਛੀ-ਵਾਂਗ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੇ ਮਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਝੰਡੇ ਤੇ ਬੈਨਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਉਚੀ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਹਵਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੰਖਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, 'ਧਮ-ਧਮ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸਾਹ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹਾ ਸੀ। ਰਥਾਂ ਦੀ ਪੰਗਤੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਨਾਇਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਪੰਗਤੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੰਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ੇਨ ਪੰਗਤੀ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਰਚਨਾ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਉਲਝ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਨਾਇਕਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਟਕਰ ਤੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਗਤੀਆਂ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਤੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ। ਸੂਰਜ ਕਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸਲਕ-ਕਾਟਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਦਿਸਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ, ਤੇ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਧੋਲੋਕ ਦੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਹਨੇਰੀ ਵਾਂਗ ਉੱਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸੀਮੇ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੰਢਾ, ਪਾਗਲਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਟ ਨੱਚ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭੇਦ ਰਹੀ। ਲਾਂਸ, ਗਦਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਥਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸੈਲ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਲੀਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਜੰਗ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ-ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਬੋਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਤਦ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੋ ਦੇਵੀਆਂ, ਜੰਗ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ, ਮਸਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੋ ਰਹੀ ਤੀਬਰ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਥੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਧਰਮ, ਨਾਇਕਤਾ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਗਿਆ।