ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੂ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵੱਲ ਆਏ। ਉਥੇ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਧੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਹੱਸ-ਖੇਡ ਅਤੇ ਲਾਟਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਚਉਰ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਵੇਂ ਸਤੁਤੀ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਨਾਰੀ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਆਲਿੰਗਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ, ਚਿੱਟੀ ਮਹਿਮਾ ਐਨੀ ਸੀ ਕਿ ਸੂਰਜ ਵੀ ਚੰਦਰਮਾ ਵਰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਪੁਜਨੀਕ ਜੀ, ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਹੀਰੋ" ਕਿਹੜਾ ਯੋਧਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਵਿਅਕਤੀ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੌਣ ḍimbāha ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਯੋਧਾ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਲਈ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ "ਹੀਰੋ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਹੋਣ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ḍimbāha ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਲਈ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵਿਰੁੱਧ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਅਨੰਤ ਨਰਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਲੋਕ ਆਚਾਰ ਦੇ ਅਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਹੀਰੋ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਭਲੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਰਾਜਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਜੋ ਰਾਜਾ ਇਸ ਲਈ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀਰੋ ਹੈ ਅਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਯੋਧਾ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਯੁੱਧ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਲੋਕ ਵੀ ਇਸ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਹੀਰੋ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਫ ਧਰਮੀ ਯੋਧਾ ਹੀ ਸੱਚਾ ਹੀਰੋ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਹੀਰੋ ਕਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਾਕੀ ਸਿਰਫ ਢਾਲ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀਰਿਆਂ ਲਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦੈਵੀ ਕੰਯਕਾਵਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਿਯ ਹਨ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀਆਂ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਉਤਸਵ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੰਦਰਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਮਾਣਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੈਵੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹੀਰੋ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਲੀਲਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਇਆਂ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਿਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੂਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭਰਤ੍ਰਪਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਦੋ ਸੰਤੁਲਿਤ ਫੌਜਾਂ, ਦੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਡੋਲ ਖੜੀਆਂ ਸਨ—ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਵਧੀਆ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਵੇ, ਅੱਖਾਂ ਉਤਾਵਲੀਆਂ, ਪਹਿਲੀ ਝਪਟ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ। ਯੋਧੇ ਨਿਰਮਲ, ਨੰਗੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾਵਾਂ ਅਤੇ ਢਾਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਜਦ ਯੋਧੇ ਦੌੜੇ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹ-ਪੱਟੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ। ਹਥਿਆਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਹੋਏ, ਯੋਧੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਦਭੁਤ ਚਿੱਤਰ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਖਿੱਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਦਾ ਗੂੰਜਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਸੀ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਡੋਲ ਵਜਣ ਬੰਦ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਸੁਸਤ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਦੋ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੁਲ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿਚ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਹਵਾ ਨੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ, ਕਰਮ ਦੇ ਸੰਕਟ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਡੂਕ ਦੀਆਂ ਤਪਦੀਆਂ ਹਲਕੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਸੀ। ਅਣਗਿਣਤ ਸਿਪਾਹੀ, ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਧਨੁਖ ਚੜ੍ਹੇ, ਤੀਰ ਕੰਨ ਉੱਤੇ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਿਪਾਹੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਵਾਰਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਦੀ ਲਕੀਰ, ਹਰ ਯੋਧਾ ਕਠੋਰ ਤੇ ਤਣਾਅ ਭਰਿਆ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟਕਰ, ਕਵਚਾਂ ਦੀ ਖੜਕ, ਯੋਧੇ ਨਿਡਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਣਕਿੱਲੀ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ। ਜੰਗ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੁਕੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਸ਼ੰਖ, ਝੰਜ, ਡੋਲ ਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ। ਜਿਹੜੇ ਭੱਜਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਮਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਖਰੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਭਰੇ ਝੰਡ-ਝੰਡੀਆਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁੰਡ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਜੰਗ-ਮੈਦਾਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਹਵਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝਪਕਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟਕਰਾਂ ਅਤੇ "ਧਮਧਮ" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨੇ ਦੂਸ਼ਟ ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ-ਵਿਊਹ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੇਨ-ਵਿਊਹ ਦੀ ਲਾਈਨ ਤੋੜ ਗਈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀਰ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਟਕਰਾਂ ਤੇ ਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੈਵੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।