ਦੋ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਏ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਚੀਟੀ ਪੱਕੇ ਬੈਲ ਫਲ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਰਾਹੀਂ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹੋਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ, ਪਰਵਤਾਂ ਅਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਪੁੱਜੀਆਂ, ਜੋ ਪਰਵਤਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਨੌ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕਤਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਭਾਰਤ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਲੀਲਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਰਾਜ ਸਭ ਹੱਦਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਲੀਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੀੜ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਅਕਾਸ਼ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗੀਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਪਰੇਤ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਪਿਸਾਚ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲਹੂ ਅਤੇ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਵੇਤਾਲ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਕੁੰਭੰਡਾ, ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦੁੰਦ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਈ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਖੇਤਰ ਉੱਡਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਭੱਜਦੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਜੰਗੀਰਾਂ ਲਈ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਏ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਚਾਰਣ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਜੰਗ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋਈ ਪਈ ਸੀ। ਕਠੋਰ ਜੰਗਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਥੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਹੱਸ-ਖੇਡ ਅਤੇ ਨਰਮ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਾਮਰ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਲਈ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ-ਵਿਅਕਤੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗੀਰਾਂ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਮਹਿਮਾ ਐਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸੂਰਜ ਵੀ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਕਿਹੜਾ ਯੋਧਾ 'ਵੀਰ' ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ḍimbāha ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵੀਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੰਗ ਵੱਢ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ḍimbāha ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਰੁੱਧ ਚਾਲ ਚਲ ਕੇ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਅੰਤਹੀਣ ਨਰਕ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਲੋਕ ਆਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵੀਰ ਹੈ। ਗਊ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਰ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਰਜ ਹੈ; ਜੋ ਰਾਜਾ ਇਸ ਲਈ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀਰ ਹੈ ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਜੰਗ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਉਤਸੁਕ ਲੋਕ ਵੀ ਇਸ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਧਰਮੀ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿਰਫ ਧਰਮੀ ਯੋਧਾ ਹੀ ਅਸਲ ਵੀਰ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਵੀਰ ਕਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਸਿਰਫ ਢਾਲ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦੈਵੀ ਨਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀਆਂ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਐਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਿੱਧ, ਮੰਦਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਮਾਣਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਰਮ ਗਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਮਹਾਂ ਵੀਰ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਲੀਲਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੂਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਭਰਤ੍ਰਪਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜੰਗਲੀ ਖੇਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਦੋ ਸੈਨਾ-ਸਮੂਹ, ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਦੋ ਮਿੱਠੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਡੋਲ, ਘਣੇ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਵਧੀਆ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਹਿਲੀ ਲਹਿਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਨਿਰਮਲ, ਨੰਗੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਮੈਦਾਨ ਕੁਹਾਡੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ ਅਤੇ ਢਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਦੌੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹ-ਪੱਟੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਥਿਆਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਠਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡਿੱਠ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਦੇ ਬਿਨਾ-ਟਲਣ ਵਾਲੇ ਗੂੰਜੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਸਵੇਰੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਨਗਾਰੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਸੁਸਤ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਸਿਰਫ ਦੋ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਵਿਚਕਾਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪੂਲ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ, ਕਰਮ ਦੇ ਸੰਕਟ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦਰ ਸੁੱਕੀ ਡੱਡੂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਅਣਗਿਣਤ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੱਕ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ ਤੀਰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤਾਣ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਖੜੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀਆਂ, ਯੋਧੇ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਆਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵ, ਜੰਗ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਯਥਾਰਥ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।