ਹਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁੰਬਕ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਓਰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਜਗਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਰਣਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਯਕਸ਼ ਵੱਡੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਘੁਪ ਹਨੇਰੀ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋਣ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ (ਲੀਲਾ ਅਤੇ ਸੰਗਨੀ) ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਸੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੋਲ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸੁਖਸ਼ਮ ਸਰੀਰ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਲੋਕ ਤਿੰਨ ਹਨੇਰੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲੋਬਾਨ, ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਿਆਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ-ਚੱਕ੍ਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਲੀਲਾ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ-ਰੂਪ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਓਥੇ ਹੀ ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਲੋਕ-ਚੱਕ੍ਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਵਰਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਛਿਲਕੇ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ, ਇੱਕ ਖਾਸ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਮੁੜ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਪਿਸ ਓਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ ਲੀਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਕ ਗੰਦਲੇ ਜ਼ੀਵਨ-ਦਲਦਲ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਨੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਪਰਬਤ-ਕਮਲ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਚਿਪਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਆਕਾਸ਼-ਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੀਟੀ ਪੱਕੇ ਬੈਲ-ਫਲ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਰਾਹੀਂ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਮੰਡਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਨੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮੱਧ-ਭਾਗ ਵਿਚ, ਭਾਰਤ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਲੀਲਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਸੁਸੱਜਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੀ ਸਰਹੱਦਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਸੀ, ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਥੇ ਜੰਗ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਨਾ ਦੇਖਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਆਕਾਸ਼ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੀੜੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਸਨ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਆਤਮਾ, ਦੈਤ, ਅਤੇ ਪਿਸਾਚ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੈਤਾਲ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਕੁੰਭੰਡਾ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਦਵੰਦ ਯੁੱਧ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਖੇਤਰ ਉੱਡਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਭੱਜਦੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੋਕ-ਪਾਲਕਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆ ਰਹੇ ਸਨ; ਹੰਸਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ; ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉਤਸ਼ਾ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤੀਬਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹੰਸਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਸੁੰਦਰੀਆਂ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਨਜ਼ਾਕਤ ਨਾਲ ਯਕ-ਪੁੱਛੇ ਵਾਲੇ ਪੰਖੇ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਉੱਚਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਪਾਰਟੀ ਲਈ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤ ਉਚਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਿੱਥੇ ਅਨੇਕ ਨਾਰੀਆਂ, ਹੰਸਲੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਲਲਕਾਰ ਵਿਚ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਜੋ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਲਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਉਥੇ ਕਿਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਯੋਧੇ ਨੂੰ "ਵੀਰ" ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਡਿੰਬਾਹਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ "ਵੀਰ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੰਗ ਵਿੱਛੋੜ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਿੰਬਾਹਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵਿਰੁੱਧ ਆਚਰਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਅਨੰਤ ਨਰਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਲੋਕ ਆਚਾਰ ਦੇ ਸੰਭਾਵਿਤ ਅਰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਵੀਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਜੋ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਰਾਜਾ ਇਸ ਲਈ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀਰ ਹੈ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਜੰਗ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿਚ ਮਸਤ ਲੋਕ ਵੀ ਇਸ ਆਰਡਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵੀਰ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੇਵਲ ਧਰਮਯੁਧੀ ਯੋਧਾ ਹੀ ਸੱਚਾ ਵੀਰ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ "ਵੀਰ" ਕਹਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਬਾਕੀ ਸਿਰਫ ਢਾਲ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਆਤਮਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਖੜੀਆਂ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼-ਉਤਸਵ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ-ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੰਦਰਾ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨਾਰੀਆਂ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਕੋਮਲ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਲੀਲਾ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸੌਰਾਠ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਭਰਤ੍ਰਪਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜੋ ਦੂਜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।