ਜਦੋਂ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਲਯ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਖੰਡਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਰਲ ਹੋ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹਨਾਂ ਪਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਤਪਸ਼ ਵਿਚ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਯਤ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਅਜੇ ਵੀ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ ਰੋਏ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਭਰਦੀ ਹੈ। ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਮਾਰਗ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਕੁਝ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲੰਮੀ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਨਮ-ਮੌਤ ਦੀ ਲੜੀ ਵੱਖਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਦਿਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਹਨ; ਕੁਝ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਕੁਝ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਨ; ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਇਕ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ। ਕੁਝ ਪੱਥਰ ਤੇ ਧਾਤੂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਹਨ; ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਵੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਅੱਧੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹਨ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਸਦਾ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵਸਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਹੋਰ ਜੀਵ ਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਅੰਦਰੋਂ ਸਦਾ ਖਾਲੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਖਾਮੋਸ਼ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿਚੋਂ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਕੁਝ ਹੋਰ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਖਾਲੀਪਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੁੱਪ ਪਹਾੜ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਐਸਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਹ-ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਹਰ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁੰਬਕ ਵਾਂਗ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਤਨ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਉਹ ਮੂਲਤਾ ਸਾਡੇ ਮਨ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਲੋਕ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਚੂਰ ਯක්ෂ ਵੱਡੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਿਣਤੀ-ਰਹਿਤ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਉੱਭਰਦੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਹਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਗਰ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਉੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਾਸ਼ ਕੋਲ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੁਖਸ਼ਮ ਸਰੀਰ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਹਨੇਰੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਬੜ, ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਮੁੜ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋਈ ਲੀਲਾ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ-ਰੂਪ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ, ਓਸੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਵਰਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡ ਦੇ ਛਿਲਕੇ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਮੰਡਪ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਮੁੜ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿਚ ਅਜੇਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ—ਇੱਕ ਚਿਕੜ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ-ਸਰੋਵਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੰਸ ਨੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਦੇਖਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੀਟੀ ਪੱਕੇ ਬੈਲ-ਫਲ ਵਿਚ ਛੇਦ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਮਾਰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀਆਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਨੌਂ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉੱਥੇ, ਭਾਰਤ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਲੀਲਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਉਸ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਦਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜੰਗ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਆਕਾਸ਼ ਬਹੁਤ ਭੀੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਉੱਥੇ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਦੈਤ, ਅਤੇ ਪਿਸਾਚ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਲਹੂ ਅਤੇ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਟਾਲ, ਯක්ෂ ਅਤੇ ਕੁੰਭੰਡਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੁੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਖੇਤਰ ਉੱਡਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਭੱਜਦੇ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਯੋਧੇ ਚਾਨਣ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ ਸੋਹਣੇ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਨਜ਼ਾਕਤ ਨਾਲ, ਚਾਮਰ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਉੱਚਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਧਰਮਕ ਪੱਖ ਲਈ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ-ਭਰੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਅਨੇਕ ਨਾਰੀਆਂ, ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਆਲਿੰਗਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇੰਨੀ ਚਿੱਟੀ ਸੀ ਕਿ ਸੂਰਜ ਵੀ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਯੋਧਾ 'ਵੀਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਕੌਣ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ḍimbāha ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ 'ਵੀਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ḍimbāha ਵਲੋਂ ਮਰਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕ ਜੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੌਤ ਅਨੰਤ ਨਰਕ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਰਥ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਅਸਲ 'ਵੀਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਨੰਤ ਜੀਵਨ-ਚੱਕਰ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਤੇ ਅਨੇਕ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੂਲਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਧਰਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।