ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਗੋਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਟੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ—ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ, ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਚੀਟੀ ਦੇ ਟਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਤੇ ਸਾਫ਼ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਰੇਤ ਦੇ ਤੱਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ, ਪੱਕੀ ਹਰੜੀ ਦੇ ਛਿਲਕੇ ਵਾਂਗ, ਅਖੰਡ ਸਰੂਪ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਇਕ ਕਣ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਸ ਪਰਮ ਜੋਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉਠਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਵਿਗਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ, ਉਹ ਖਾਲੀਪਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲਈ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਗੂੰਜ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂ ਸਮਝਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਟਹਿਣੀ ਬੀਜ ਦੇ ਛਿਲਕੇ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਦੀ ਨਮੀ ਨਾਲ ਉੱਗਦੀ ਹੈ। ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕੁਝ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਲ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਅਤੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟੰਗੇ ਹੋਏ ਵਾਲ ਦੇ ਗੇਂਦੇ ਵਾਂਗ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੈਦਿਕ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਕੁਝ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲੰਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲੜੀ ਵੱਖ ਵੱਖ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ; ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਕੁਝ ਪਸ਼ੂ-ਸਰੂਪ ਹਨ; ਕੁਝ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਕੁਝ ਪਥਰ ਤੇ ਧਾਤੂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵ-ਸਰੂਪ ਹਨ, ਕੁਝ ਅਰਧ-ਮਾਨਵ ਹਨ। ਕੁਝ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘੇਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਚੀਚੜੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅੰਜੀਰ ਫਲ ਵਰਗੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਖਾਮੋਸ਼ ਖਾਲੀਪਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਖਾਲੀਪਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਖਾਮੋਸ਼ ਪਹਾੜ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਐਸਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਣ-ਦਾਤਾ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ। ਹਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁੰਬਕ ਵਾਂਗ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਚਨਾ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਯਕਸ਼ ਵੱਡੇ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਵੱਡੇ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਸੁਖਸ਼ਮ ਸਰੀਰ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਹਨੇਰੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲੋਬਾਨ, ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਮਹਿਕ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲੀਲਾ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ-ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ, ਉਸੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਵਰਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਛਿਲਕੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਫੇਰ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਲਿਨਤਾ ਵਾਲੀ ਜੀਵਨ-ਦਲਦਲ ਸੀ—ਇਕ ਹੰਸ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ-ਕਮਲ ਨੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਸ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਐਸੇ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਚੁੰਟੀ ਪੱਕੀ ਬੈਲ ਦੇ ਫਲ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਰਾਹੀਂ ਘੁਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹੋਰ ਸੰਸਾਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਮਧਿ ਰਾਹੀਂ ਲੰਘਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਨੌ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਸੀ; ਉਥੇ, ਭਾਰਤ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਲੀਲਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਉਸ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਇਕ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ਤੱਕ ਹਕੂਮਤ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਥੇ ਜੰਗ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆ ਗਏ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਬਹੁਤ ਭੀੜ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਸਨ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਭੂਤ, ਦੈਤ ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੇਤਾਲ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕੁੰਭੰਡਾ ਸਨ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਖੇਤਰ ਉੱਡਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਭੱਜਦੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਯੋਧਿਆਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।