ਇੱਥੇ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਤੱਤ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਅਪਾਰ ਤੇ ਅਮਾਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਅੰਦਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਖਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਣੂ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਧੂਲ ਦੇ ਰੇਜ਼ਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਕਾਸ਼-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਸ਼ੂਨ्यता ਦੇ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਚੇਤਨਾ-ਰੂਪ ਮਹਾਨ ਰਸ ਤੋਂ ਉਠਦੀਆਂ ਬੁਲਬੁਲੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਛੇ ਵੇਖੇ। ਕੁਝ ਬੁਲਬੁਲੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀਆਂ, ਕੁਝ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਜਾ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੂਝ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਿੱਥੇ ਤੇ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ, ਓਥੇ ਤੇ ਓਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਕਾਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਉਥੇ ਨਾ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ, ਨਾ ਆਉਣਾ, ਨਾ ਜਾਣਾ—ਇਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਜਿਉਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਗਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇੱਕ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵਾਂਗ ਜਾਲ ਬਣ ਕੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਤੇ-ਹੇਠਾਂ, ਅਗਾਂਹ-ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਓ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਦੱਸੋ, ਜੇ ਥਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੀ ਉੱਤੇ, ਕੀ ਹੇਠਾਂ, ਕੀ ਪਾਰ? ਇਸ ਅਤੁੱਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਆਵਰਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛੋਟੀਆਂ ਬੁਲਬੁਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਦੇ; ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਾਲੀ ਭਾਗ ਨੂੰ 'ਹੇਠਾਂ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੋਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਟੋਏ ਉੱਤੇ ਚੁੰਟੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ—ਹੇਠਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਚੁੰਟੀ-ਟਿੱਲਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਨੀਲਾ ਅਕਾਸ਼ ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿੰਡਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰੂ-ਤੱਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪੱਕੀ ਹਰੜ ਆਪਣੇ ਛਿਲਕੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਅਖੰਡਤਾ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਓਸ ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹਰ ਰੇਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਸ ਪਰਮ ਚੇਤਨਾ-ਰੂਪ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡਾਂ ਨਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਠਦੀਆਂ ਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਦੀ ਰਾਤ; ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੂਨ्यता ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਗਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਗੂੰਜ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਦੂਜੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਨਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਬੀਜ ਦੇ ਥੈਲੇ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕੁਝ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਿਘਲਦੇ ਹਿੜੇ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ, ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਕਈ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਚੇਤਨਾ-ਮਾਤ੍ਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੀ ਉਨ ਦੀ ਗੇਂਦ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕismet ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਸਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕੁਝ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲੰਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਲੜੀ ਵੱਖਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਕੁਝ ਪਸ਼ੂ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਕੁਝ ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਧਾਤੂ ਦੇ ਟੋਏ ਹਨ, ਕੁਝ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਕੁਝ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਅੰਸ਼ਿਕ ਮਾਨਵ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਦਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਜੀਵ ਸਦਾ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਸ਼ੂਨਤਾ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਸ਼ੂਨਤਾ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੋਂ ਐਸਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਸਾਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ। ਹਰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ-ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਸ਼, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ, ਚੁੰਬਕ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਣਕਾ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਚਨਾ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਸਾਡੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਯਕਸ਼ ਅੰਧਕਾਰ ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾਹ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਨਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਮਹਾਨ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਗਰ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਮਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦਾ ਸੁਕਸ਼ਮ ਸਰੀਰ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਹਨੇਰੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲੋਬਾਨ, ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲੀਲਾ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ-ਰੂਪ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ, ਓਸੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੰਸਾਰ-ਲਹਿਰ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਵਰਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੇ ਛਿਲਕੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੁੜ, ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ-ਅੰਡੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਜੋ ਹੁਣ ਮੁੜ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਓਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੈਲੀਆਂ ਜਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਕਮਲ ਨੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।