ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਚੈਨਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਲੋਟਸ ਦੇ ਪੂਰੇ ਪੌਂਡਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਪੰਛੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੁੰਝੀਆਂ ਬੇਕਾਂ ਵਕਰੀਆਂ ਸਨ, ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਗੁਆਂਢ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਗਊਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਧੁੰਧਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਧਮ ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਭਰੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ, ਤੇ ਛਾਂ ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੀ ਅੰਦਰ ਆ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਝਾੜੀਆਂ, ਧੁੜ ਤੇ ਧੁੰਦ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਘਣੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਥਾਂ ਛਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਝਰਨਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਚਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਓਸ ਮਹਾਨ ਦੁਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਉਲਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਆਂਗਣ ਵੱਡੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਭੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਦਰੱਖਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਿੰਗਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿਸਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ। ਕਈ ਪੰਛੀ ਲੁਕ ਕੇ, ਕਈ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਜਦੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗਦੀ, ਪਰ ਉਹ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਨਦੀ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਚਲਾਟ ਨਦੀ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਾਏ ਨੂੰ ਚੱਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਇਸ ਪਹਾੜੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਪੌਂਡਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਕਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗਦੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਚੱਬੀ ਹੋਈ ਇਖ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉਥੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਘਣੇ ਕਦੰਬ, ਨੀਮ ਤੇ ਬੇਰੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿਚ ਠੰਢਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ। ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਲਿਨਨ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦੀਆਂ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ। ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਉਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਸੁੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ। ਬੱਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹੱਥ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਲੱਭੇ, ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਨੰਗੇ, ਗਊ-ਮਲ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਰਕ ਹੋਏ, ਆਂਗਣ ਵਿਚ ਚਲਚਲਾਟ ਭਰਦੇ। ਰੇਤ ਦੇ ਟਾਪੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚੀਆਂ, ਤੇ ਨਦੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਰੀ ਕਿਨਾਰੇ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨੂੰ ਝੁਲਦੇ ਹੋਏ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ, ਜੋ ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁਧ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੰਡੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ, ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਮੰਗਦੇ। ਇਸ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਖੇਡ ਵਿਚ ਵਿਖੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬੱਚੇ, ਗਊ-ਮਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੱਥ ਗੋਲ ਕਰਦੇ। ਆਂਗਣ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ, ਕਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਤੇ ਗਊਆਂ ਦੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਆਂਗਣ ਜਾਸਮੀਨ ਦੇ ਟੋਕਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਫੁੱਲ ਡਿੱਗਦੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਟਕਣੀ ਤੱਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਦੇ। ਵਾਟਰ ਲਿਲੀ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਨੀਲਗਾਈ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਘਾਸ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਿਰਨ ਸੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਗੂੰਜਾ ਬੇਲਾਂ ਵਿਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਵਿਛੋਲੇ ਕਲਵਾਂ ਆਪਣਾ ਇਕ ਕੰਨ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ, ਗਊ-ਚਰਵਾਹਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਦਹੀਂ ਚੱਖ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਮਹਿਲ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਂਗ। ਦਰੱਖਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੱਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਤਾਜ਼ਾ, ਕਦੰਬ ਦੇ ਕੂੜ ਤੇ ਸਪਤਚਢਾ ਦੇ ਸੱਤ ਪੱਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗੇ। ਕੇਤਕਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਚੌੜੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ। ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਆਉਂਦੀ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਲੋਟਸ ਦੇ ਪੂਰੇ ਪੌਂਡਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ। ਘਣੇ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਛਾਂ, ਤਾਜ਼ਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਫੁੱਲ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਿਚ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ। ਇਕ ਵਾਸਤੂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਹਿਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਠੰਢੀ, ਅਜਬ ਗੁੱਚਿਆਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਲੋਟਸ ਨਾਲ ਸਜੀ। ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਤੇ ਰਾਹਦਾਰੀਆਂ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਉਪਰਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ, ਹੋਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਕ ਪੈਵਿਲੀਅਨ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਹਵਾ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਗੂੰਜ, ਮਹਿਲ ਚਕੋਰਾ ਪੰਛੀ, ਤੋਤੇ ਤੇ ਹਿਰਨ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਹਵਾ, ਨਰਮ ਕਲੀਆਂ ਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਖਿਲਦੇ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਝੁਲਾਉਂਦੀ। ਲਾਰਕਾਂ ਦੇ ਖੇਡ-ਮੇਲ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਕੋਕਿਲ ਤੇ ਕੂਕੂ ਦੀ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਚਲਚਲਾਟ ਨਾਲ ਜੀਵੰਤ। ਸ਼ਾਲਾ, ਤਾਲਾ ਤੇ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਨੀਲੇ ਲੋਟਸ ਦੇ ਪੂਰੇ ਪੌਂਡ, ਕਿਨਾਰੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ। ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ, ਫੁੱਲਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੋਟਸ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਜਿੱਥੇ ਗਊਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਤੇ, ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡੇ ਨਰਮ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ। ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀਆਂ, ਬੇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਸਮੀਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬਾਗ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਮਹਿਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਵੇ, ਆਕਾਸ਼ ਲੋਟਸ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਪਹਾੜੀ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਜਾਸਮੀਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਚੌਕ, ਜਿੱਥੇ ਖਿਲਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ, ਖੇਡਦੀਆਂ ਕੋਕਿਲਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ। ਹਰ ਥਾਂ ਨਰਮ, ਨਵੇਂ ਉੱਗੇ ਕਲਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ, ਰਾਹ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਵਿਚ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਤੇ ਘਰ ਹਲਕੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕੇ। ਜਮੀਨ ਹਰੀਆਲੀ ਨਾਲ ਫੈਲੀ, ਜੋ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਚੌਕਾਂ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਨੀਲੇ ਲੋਟਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀ, ਤੇ ਗਊਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੁਖੀ। ਆਂਗਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਪੋਕ ਹਿਰਣ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ, ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਛਿੜਕਾਈ ਵਿਚ ਨੱਚਦੇ, ਹਵਾ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਹਰ ਮਹਿਕ ਉਡਾ ਲੈਂਦੀ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਜੜੀਬੂਟੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਦੀਵੇ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ। ਹਵਾ, ਜੋ ਕਈ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਚਲਚਲਾਟ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਗੂੰਜ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਗੁੱਚੀਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਹਰ ਦਰੱਖਤ, ਬੇਲ ਤੇ ਘਾਹ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਕੌਣ ਇਸ ਪਹਾੜੀ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੜਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਨ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਜੀਵ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਤੀ-ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੰਦਰ, ਜੀਵੰਤ ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਰਹਿੰਦਾ।