ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੰਡਿਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਖਾਲੀ ਮੰਡਪ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਮਹਾਸਾਗਰ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਹੀ ਸਰੂਪ ਸੀ, ਉਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਅਤੇ ਮਹਲ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਲੀਲਾ ਨਾਮਕ ਇਕ ਸਤਰੀ ਉੱਠੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹਥੇਲੀ ਜਿੰਨੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਈ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਹੀ ਲੀਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਨਾ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ, ਨਾ ਕੰਧਾਂ ਹਨ, ਨਾ ਦੂਰੀ। ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮੋਹਕ ਹੈ। ਜਦ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਕਿੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ? ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਹੈ; ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕੰਬਣ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਨਾ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਮਰਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਅਜਾਗ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਅਟੱਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਥਿਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਨਗਰੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਸਲੀਅਤ ਰਹਿਤ ਸੰਸਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਕੰਗਣ ਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਅਸਲੀਅਤ ਰਹਿਤ ਸੰਸਾਰ ਅਸਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦੋ ਕੁਆਰੀਆਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਮੇਤ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਬੜੀ ਨਫ਼ਾਸਤ ਨਾਲ, ਸੁਹਣੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਅਦਭੁਤ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿੰਦ। ਉਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੰਝਣ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਬੱਦਲ, ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਿਲੀ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਿਆਪਕ ਸਰਵੰਜੁਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਅਧੂਰੇ ਪੱਥਰਾਂ, ਖੱਡਾਂ ਅਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਹੈ। ਬੱਦਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਲੰਬੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਵਾ ਚਲਣ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਢ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਪਿੰਡ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਨਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੱਕਰੀ ਚੋਚ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਖੱਡਾਂ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਭੰਵਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਘਣੇ ਝਾੜੀਆਂ, ਛਾਂ ਅਤੇ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਜੀਵਨ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਝਾੜੀ ਅਤੇ ਧੂੜ ਕਾਰਨ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਛਾਂ ਹੈ। ਚੌੜੇ, ਚਿੱਟੇ ਝਰਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਚੱਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਮੰਦਰਾਏ ਹੋਣ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਅੰਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਫਲਦਾਰ ਰੁੱਖ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਛੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਘੰਘਰੂਆਂ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਪੰਛੀ ਲੁਕ ਕੇ ਤੇ ਕੁਝ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਪੱਥਰੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਨਦੀ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਭੰਵਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਛਲਕਦੇ ਹੋਏ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹਨ। ਬੱਚੇ, ਜਿਹੜੇ ਉੱਚੀਆਂ ਤਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਕਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਚੱਬੀ ਹੋਈ ਗੰਨੇ ਦੀਆਂ ਟੁਕੜੀਆਂ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੰਡੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ, ਕਪੜੇ ਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹੀ ਬਣੇ, ਘਣੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੰਬ, ਨੀਮ ਤੇ ਬੇਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਠੰਢ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਭੰਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਸੁਤੀਆਂ ਕਪੜੀਆਂ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨਦੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹੱਥ ਦਹੀਂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਨੰਗੇ, ਗੋਬਰ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਤਪਤ, ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਰੌਲਾ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਰੇਤ ਦੇ ਟਾਪੂਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਾਈਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਹਨ, ਜਦ ਲਹਿਰਾਂ ਹਰੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਝੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭੰਵਰ, ਜੋ ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹਨ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੰਡੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਖੋ ਗਏ; ਬੱਚੇ ਗੋਬਰ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪੈਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਪੰਖ, ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਪਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਘਰਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਅੰਗਣੇ ਚਮੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਪੂਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਟਖਣੀਆਂ ਤੱਕ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਲ-ਕੁੰਭੀਆਂ ਦੇ ਜੁੰਡ ਹਨ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਘਾਹ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਨਣ੍ਹੇ-ਨਣ੍ਹੇ ਹਿਰਣ ਸੁੱਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਜਾ ਲਤਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਭੰਵਰ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਕਦੇ, ਬੱਛੜੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਕੰਨ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭੰਵਰ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਦਹੀਂ ਚੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਪਹਾੜੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰਮਣੀਅਤਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖੇਡ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।