ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਦੀ ਇੱਕ ਲਕੀਰ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਕੀਰ, ਇਸੇ ਮਾਪ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਣਾਈ ਗਈ। ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰੀ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਥਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉੱਗ ਰਹੀ ਅੱਗ ਦੇ ਬੂੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਈਂਧਨ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਵਾਲੀ, ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਵਕਰੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰੀ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ, ਫਿਰ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡੀ ਜ਼ਮੀਨ ਹੇਠਾਂ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਬੇਲਟ ਨਾਲ, ਉਚੀ ਅਤੇ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਉੱਚਾ, ਆਸਮਾਨ, ਚਾਰਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਅੱਧੀ ਮੁਰਝਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ-ਸ਼ਿਖਰਾਂ, ਲਿਲੀਆਂ, ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਜਲ-ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਲੋਕਾਲੋਕ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਵੰਕਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ, ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਅਣਜਾਣ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ' ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ, ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਘਲਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੇਰੂ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਵੀ ਘਾਹ ਜਾਂ ਧੂੜ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਠਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਖਾਲੀਪਨ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ, ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਆਸਮਾਨ ਨਾਲ ਘੇਰੀ, ਜੋ ਖਾਲੀ ਤੇ ਇੱਕਸਾਰ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਵਾਲੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਘਣੀ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੂਰਜੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਸਜੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਘਰ ਦੀ ਕੋਠੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੇਖੀ। ਫਿਰ, ਦੋ ਸਿੱਧਾ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਦੇਖਿਆ, ਇੱਕ ਮੰਡਪ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਆਸਨ। ਉਹ ਘਰ ਚਿੰਤਤ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਉਹਦੀ ਬਣਤਰ ਅਕਸਰ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਮੁਰਝਾਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਅਗਸਤਯ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਗ, ਜਾਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਰੁੱਖ। ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫਟਿਆ ਬੱਦਲ, ਪਾਲੇ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਕਮਲ, ਘੱਟ ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਮੁਰਝਾਏ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਣ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਹਟਣ ਨਾਲ ਖ਼ਤੜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੀ। ਫਿਰ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਆਮ ਇਸਤਰੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖਣ।" ਫਿਰ, ਘਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕਠੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਗੌਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਭਰੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਹੋਣ। ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰ ਤੱਕ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਜੰਗਲ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਔਸ਼ਧੀ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਠੰਡਕ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਚੰਦ ਉਗ ਆਏ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੰਬੀ, ਲਹਿਰਾਂਦਾਰ, ਬੇਚੈਨ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਲਤਾ-ਵਾਂਗ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੈਸਮਿਨ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਮਕ, ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਹੀ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਾਇਆ। ਕੁਦਰਤੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਖੇਡ-ਭਰੀ ਲਾਵਣਤਾ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਲਤਾ-ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਲਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਵਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਾਮਨਾ-ਵ੍ਰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਛਿੜਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਪੈਰ ਨਰਮ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹਦੇ, ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਫਿਰ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਤਾਲ ਤੇ ਤਮਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਕੰਡੇ ਲਿਆਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਂਦ-ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਮੁਰਝਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। "ਵਣ-ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ," ਕਹਿ ਕੇ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੁਠੀ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਜਯੇਸ਼ਠ ਸ਼ਰਮਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ-ਪੋਖਰ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ 'ਤੇ ਠੰਡੀ ਓਸ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। "ਵਣ-ਦੇਵੀਆਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਰਹਣ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਆਈਆਂ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਰਮ ਵਧੇਰੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਦੇਵੀਆਂ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਲਈ ਸਨੇਹੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮੂਹ-ਬੂੰਦ, ਸਾਰਿਆਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਤਿਥ, ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹਨ। "ਅੱਜ, ਸਾਡੇ ਮਾਪੇ, ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਖਾਲੀ ਹਨ।" ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਪੰਛੀ ਹਰ ਪਲ ਵਿਖੇ ਵਿੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜ, ਆਪਣੇ ਗੁਫ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਉਠ ਰਹੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਗੜਗੜਾਟ ਅਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਹੇ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਲ-ਪ੍ਰਵਾਹ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਢੀਲੀਆਂ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਖੁਲੀਆਂ, ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਮ ਆਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਕਾ ਕੇ ਭਟਕਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।