ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਦੇ ਬੇਅੰਤ ਕਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਓਸ ਦੀ ਨਮੀ ਨੇ ਭਿਗੋ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਮਹਾਦੀਪ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਖਾਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਇੱਕ ਚੂੜੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਘੇਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਕਦਵੀਪ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਫੈਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ, ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ, ਠੰਢੇ, ਤਾਜ਼ੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਘੇਰਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ, ਕੁਸ਼ਦਵੀਪ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਘੇਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਈ ਜਨਜਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ, ਦਹੀਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਘੇਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਅਗਲੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰੌਂਚਦਵੀਪ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਖਾਤਖੜੇ ਨੇ, ਨਵੇਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਾਂਗ, ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਘੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਘੇਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸ਼ਲਮਲੀਦਵੀਪ ਸੀ, ਜੋ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਮਹਾਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੇਸ਼ ਨਾਗ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਹਰਿ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਣ। ਅਗਲੇ ਪੱਧਰ ਤੇ, ਗੋਮੇਦਕ ਦੀਪ ਦੀ ਲਕੀਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੰਡ ਦੀ ਲਕੀਰ ਸੀ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੀ ਢਲਾਨ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀਪ ਦੀ ਲਕੀਰ, ਜੋ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰੀ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਉਗਲਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਭੜਕਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੜਦੀ ਲੱਕੜ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਫੈਲਾਅ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਵਕਰੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰੀ ਦਵੀਪਾਂ ਅਤੇ ਸੋਣੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਫਿਰ, ਥੱਲੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਖੇਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਤੱਕ ਫੈਲਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ, ਉੱਚਾ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਵੱਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼ ਸੀ, ਜੋ ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਆਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਨੀਲੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਅੱਧੀ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ, ਅਨੇਕ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਕਵਲਾਂ, ਸੂਰਜਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਜਲ-ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੜੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ, ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ 'ਅਣਜਾਣ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਪਰਦੇ ਦਾ ਹਲਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਭੜਕਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਘਲਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਰੂ ਵਰਗੇ ਅਡੋਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਘਾਹ ਜਾਂ ਧੂੜ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾ ਦੇਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਸਮਰੱਥ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੀ ਖਾਲੀਅਤ ਕਰਕੇ ਨਿਰਵਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ, ਇਹ ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਘਣਾ ਅਤੇ ਠੋਸ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੂਰਜੀ ਕਿਰਟ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਹਾਂਪਹਾੜਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ—ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਦੋ ਸਿੱਧਾ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮਨਿਕ ਮੰਡਪ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ ਚਿੰਤਤ ਦਾਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਅਕਸਰ ਢਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੇ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਇੱਕ ਐਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਰੌਣਕਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਗਸਤਯਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਘਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਬਾਗ, ਜਾਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਰੁੱਖ। ਉਹ ਘਰ ਐਸੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਵਾ ਨੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਐਸੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਾਲੇ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਐਸੇ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇਲ ਬਚਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨਾਲ, ਐਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਮੁਰਝਾ ਗਏ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਣ ਨਾਲ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ ਖੇਤਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਸੱਚੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਗੇ-ਸੰਬੰਧੀ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਮ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਦੇਖਣ।" ਫਿਰ, ਘਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਕਿਸੇ ਰੋਸ਼ਨ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਜ਼ੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤਕਾਲ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਠੰਢਕ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਲਹਿਰਦਾਰ, ਬੇਚੈਨ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਝਲਕੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੈਸਮਿਨ ਦੇ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਮਕ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਦਰਤੀ ਲਾਵਣਯ ਅਤੇ ਚੁਲਬੁਲੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਾਮਨਾ-ਵૃਖ਼ਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਛਿੜਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੰਸਾਰ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਵੀਪ, ਪਹਾੜ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਸਧਾਰਣ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਘਰ ਵਾਪਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਸ਼ਨ ਬਣ ਗਏ।