ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਐਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ, ਤੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਇਲਾਸ਼ਨ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸਨ, ਤੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਅਜੇ ਨਵੇਂ ਪਿੰਡ ਉਭਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਨਣੀ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਥਿਰ ਸਨ। ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਚੰਨ ਵਧਦਾ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਚਮਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਿਤੇ ਅਸਮਾਨ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਿਤੇ ਅਸਮਾਨ ਸਫੈਦ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਮਾਨ ਥੱਲੇ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਦੱਖਣ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕੋਸਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਵੀ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਘੁੱਟਾਂ ਕਾਰਨ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਅਸਮਾਨ ਅਟੱਲ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਅਮਰ ਚਾਨਣ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਠੰਢ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਉੱਚੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਮਾਨ ਚੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਉਤਰਦੇ, ਤਾ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੁੱਚਲ-ਤਾਰੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਤੇ ਅਸਮਾਨ ਚੰਗੇ ਨਕਸ਼ਤਰੀ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਵਲੋਂ ਘੇਰੀਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਚਮਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਿਤੇ ਬੱਦਲ ਗੱਜ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਤੈਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਕਿਤੇ ਹਵਾ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਡਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੰਨ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ। ਕਿਤੇ ਤੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮੰਡੂਕਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਗਲੇ ਵਾਲਾ ਸ਼ੋਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਖੇਤ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਨੇ ਵਿੱਚ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮੋਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਸਾਧਨ ਸਨ, ਅਸਮਾਨ ਨੂ ਰੰਗੀਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਤੇ ਮੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ; ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਤੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ Meadow ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਮਹਿਸ਼, ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਚਾਰਾ ਸਮਝ ਕੇ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਨ; ਕੁਝ ਸ਼ਹਿਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਅਪਹੁੰਚ ਸਨ, ਤੇ ਕਈਆਂ ਵਿੱਚ ਤੰਗ ਗਲੀਆਂ ਸਨ। ਕਿਤੇ ਭੈਰਵ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਾਚ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਏ ਹੋਣ; ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ-ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਕਿਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੰਬਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਸਨ, ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਦੂਈ ਅਸਮਾਨੀ ਕੰਵਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਿਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪੰਖ ਲਾ ਕੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਤੇ ਹਵਾ ਚੰਨ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੀ ਵਿੱਖ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ; ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਹਾੜ ਅੱਗ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਪ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਹਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਤੇ ਕਿਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀ ਲੰਬੀ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਿਤੇ ਮੋਟੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮੌਸਮ ਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵ-ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਕਰਕੇ ਰਸਤਾ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਿਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਝੀਲ ਦੇ ਹੰਸ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਵਾ, ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੰਵਲ ਲੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਜੀਵ ਤੇ ਗੰਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਥੱਲੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ, ਘਰਿਆਲ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਉੱਡ-ਉੱਡ ਕੇ ਤਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਰਗੀਆਂ ਖੱਡਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਜਾਂ ਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਖੱਡਾਂ ਜਿਹਾ ਹਨੇਰਾ ਸੀ; ਤੇ ਕਿਤੇ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਨਿਗਲੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਕਿਤੇ ਜਾਦੂਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ, ਅਸਮਾਨੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਸਮਾਨੀ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਹਿਮ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖੱਡਾਂ, ਮੱਛਰ ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਹਾੜੀ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਉਤਰੀਆਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਅੱਠ ਪਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਰੇਸ਼ਮੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਦੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਰੇਸ਼ਮੀਆਂ, ਡੰਡੀਆਂ ਤੇ ਓਸ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਸਨ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮੰਡਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਮੱਛਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਉਥੇ ਭਰੇ ਪਏ ਸਨ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਧਾਗਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣੀਆਂ ਛੇਦਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਗਦੇ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਸ ਨਾਲ ਭੀਨੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਤੁਰਦੇ, ਰਾਤ ਦੀ ਸਿਕੁੜਨ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸੇਰਪ-ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ; ਹੇਠਾਂ ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਸੇਰਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦੇ, ਵੱਡਾ ਬੀਜ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਘਾਅ ਦੀ ਨਰਮ ਬੇਲ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸੀ, ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੀ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਨਾਮਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਭਾਗ, ਨਦੀਆਂ ਰੇਸ਼ੇ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਰੇਸ਼ਮੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਤ ਸੋਹਣੇ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੇ ਪਰਵਤ-ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਸਮਾਨ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੈਰੂ ਪਰਵਤ ਨਾਲ, ਚੌਧਰੀ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਝੀਲਾਂ, ਠੰਢੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯੋਜਨਾਂ ਚੌੜੀ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟ, ਤੇ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੱਠ ਪਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਕਮਲ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌ ਭਰਾ-ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨੌ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।