ਉਹ ਸਭ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾਣਿਕਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਖੰਭਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੀ ਕੰਧ 'ਤੇ ਬਣੀ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ-ਫਿਕਰ ਅਤੇ ਸੰਕੋਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਕੌੜੇ ਖਿੜ ਜਾਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਕ ਫੈਲਾ ਦੇਣ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਿਲ-ਜੁਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਤੇ ਮੀਂਹ ਮਗਰੋਂ ਬੱਦਲ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਅਦਵੈਤ ਸਮਾਧਿ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੀ ਵੱਲੀ ਆਪਣਾ ਰਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ 'ਮੈਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹਾਂ' ਵਾਲੀ ਭੂਲ-ਭੁੱਲਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਉਠਦੀ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਅਸੱਤ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਜਗਤ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਇਹ ਜਗਤ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਂਗ ਅਸੱਤ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ। ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਪਰਗਟ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕੇਵਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ; ਦੋਨੋ ਔਰਤਾਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ-ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੇਅੰਤ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘਿਆ। ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਹਥੇਲੀ ਜਿਤਨੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼-ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਹੇ ਖੇਡ-ਪਸੰਦ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਨ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗੀ ਜਿਵੇਂ ਦੂਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਾਸਾਰੇ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਪਈ, ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੋਈ। ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਕਾਸ਼-ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਸਪਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੇ। ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਦੂਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਇਕ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਗਹਿਰੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਨਰਮ ਹਵਾ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਖਾਲੀਪਨ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੜੀ ਮਧੁਰਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਿਰਮਲ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਮਨੁੱਖ। ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਨਿਵਾਸ-ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਹ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਤੀਬਰ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੀ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਡੰਡੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਮਨ ਨਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਰਨਿਆਂ ਦੀ ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਤੋਂ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁੰਨ ਅਤੇ ਅਤਿ ਵੱਡਾ ਅਕਾਸ਼ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅਥਾਹ ਗੁਪਤ ਭੰਡਾਰ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉੱਤੇ, ਉੱਤੇ, ਉੱਤੇ, ਪਰਤ-ਪਰਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ—ਅਜੀਬ ਤੱਤਾਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਦਿਵਯ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ। ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮੇਰੂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਮਲ-ਮਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਗਮਗ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇ। ਮੋਤੀ-ਮੁਕਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਹਾੜੀ ਮੈਦਾਨ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਰੀ-ਭਰੀ ਘਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਦਰਸ਼ਕ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਉਥੇ ਹਨੇਰਾ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੈਰੀਲ ਪੱਥਰ ਵਾਲਾ ਤਲ ਜਿਵੇਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਲੰਘਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਥਾਂ ਦਿਵਯ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਾਸਾਰੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੀ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਗੋਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਪਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਕਿੰਭਾਂਡਾ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਹਵਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਇਹ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਘੱਟ ਉਪਲਬਧੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਕਾਸ਼ੀ ਮਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਹਵਾ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਨਾਲ ਚੰਚਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਦਿਵਯ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਜਲਦੇ ਕਮਰਿਆਂ ਤੋਂ ਉਠਦੀ ਧੂਪ ਦੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਵਯ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੁੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਆਮ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਪਈ ਹੈ। ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਟੱਕਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿੱਖਰਣ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਲਿਆ, ਮੇਰੂ ਅਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਲੇ ਢਲਾਣਾਂ ਕੋਲ ਗੂੜ੍ਹੇ ਬੱਦਲ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਥਾਂ ਕਾਂਵਾਂ, ਉੱਲੂਆਂ ਅਤੇ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕੁੱਤੇ, ਕਾਂ, ਊਠ ਜਾਂ ਗਧੇ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਪਾਗਲਪਨ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯੋਜਨ ਦੌੜਦੀਆਂ, ਆਉਂਦੀਆਂ-ਜਾਂਦੀਆਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮਕਸਦ ਦੇ। ਇਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧੂਪ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਆਪਣਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ। ਇਹ ਰਸਤਾ ਖਦਿਰਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਣਗਿਣਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਘੋਸਲਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਅਪਕ ਪਾਸਾਰੇ ਵਿੱਚ, ਅਣਗਿਣਤ ਅਨੁਭਵਾਂ ਅਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।