ਜੋ ਲੋਕ ਤਰਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਾਣਨਯੋਗ ਵਸਤੂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਇਹ ਹੈ: "ਇਹ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਦੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ 'ਮੈਂ' ਸਿਰਫ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਹਨ।" ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਲਗਾਵ, ਵੈਰ ਆਦਿ ਦੇ ਪਤਲੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਜੋ ਆਨੰਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲਗਾਵ, ਵੈਰ ਆਦਿ ਦਾ ਪਤਲਾ ਹੋਣਾ, ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝਣ ਦੀ ਭੁੱਲ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਰਸਪਟ ਦੀ ਅਸੰਭਾਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਣਨਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਸਾਧਨਾ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਧਨਾ ਬੜੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਸੰਸਾਰੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲੰਮੀ ਰਾਤ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੀ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਿਰੰਤਰ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਾਲੀ ਠੰਡੀ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਵਿਆਖਿਆਤ ਹੋ ਚੁਕਾ, ਦਿਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸ਼ਾਮ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਸਭ ਸੰਸਦੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹਨੇਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਰਾਤ, ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਸੌ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਹਲ ਦੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ—ਸਾਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਕਿਵਾੜ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ, ਮਨ ਚੋੱਕਸ ਤੇ ਸਥਿਰ, ਮਹਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—ਵਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੋਫੇ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ, ਜੋ ਮੁਰਝਾਏ ਨਾ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਚੰਨ ਚਾਹੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜੈਮ-ਜੜੇ ਸਤੰਭ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕੰਧ 'ਤੇ ਬਣੀ ਤਸਵੀਰ ਵਾਂਗ, ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਪਰਹੇਜ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਖੁਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਕ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ, ਹਰ ਹਿਲਚਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦਾ, ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਅਦ੍ਵੈਤ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਕਾਮਨਾ-ਲਤਾ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਰਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ 'ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਹਾਂ' ਦੀ ਗਲਤ ਧਾਰਨਾ ਪਰਸਪਟ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵ ਗੈਰ-ਅਸਤਿਤਵ ਵਜੋਂ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਰਸਪਟ ਦਾ ਭੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਲਈ, ਇਹ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੀ ਸਿੰਗ ਵਾਂਗ ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ; ਦੋਨੋ ਔਰਤਾਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਆਦਿ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਮੌਕਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਮਨੁੱਖੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਹੱਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਜਿਤਨੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼-ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਅਕਾਰਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਐ ਖੇਡਨ ਵਾਲੀ, ਖੇਡ ਦਾ ਆਨੰਦ, ਮਨ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਸਵਭਾਵ ਰਾਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਪਈ, ਇਕ ਅਣਗਣਤ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਮਿਲੀਅਨ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਹੋਰ ਤੇ ਹੋਰ। ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਰਾਹੀਂ, ਆਕਾਸ਼-ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਦੂਰਲੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਹੋਰ ਦੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਡੂੰਘਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਹੌਲਾ, ਅਤੇ ਨਰਮ ਹਵਾ ਦੀ ਛੁਹ-ਛੁਹ ਦਾ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਖਾਲੀਪਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾ, ਇੱਕ ਉੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੰਨ-ਵਾਂਗ ਪੂਰਨਤਾ ਵਾਲੇ ਅਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਰਾਮ ਪਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਮੀਦਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਕ ਨਾਲ ਸੁਖਦਾਈ ਸੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਤਪਤ ਹਵਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਚਲਦੀ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹੇਠ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਸੁਖ ਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕਮਲ-ਡੰਡੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੋਨੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਧੁ-ਮੱਖੀਆਂ। ਮਨ ਨਦੀਆਂ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਲ-ਪ੍ਰਵਾਹਾਂ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਸਾਥੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਆਕਾਸ਼ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਦੇਖੀਆਂ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ। ਉੱਪਰ, ਉੱਪਰ, ਉੱਪਰ, ਪਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਤਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ—ਅਜੀਬ ਪਰਦੇ, ਤੱਤ, ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਹਿਲਾਂ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਆਕਾਸ਼ ਮੇਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਮਲ-ਮਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਅਗਨੀ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸਾ। ਮੋਤੀ-ਮੁਕਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀ ਪਲੇਟਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀਆਂ। ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ-ਮਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਰੀ-ਘਾਹ ਵਾਲੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਦੀ ਹਰੀਅਲੀ; ਅੰਧਕਾਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ। ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬੈਰਲ ਦੀ ਸਤਹ ਜਗਣ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ। ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਹਵਾਈ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਦ੍ਵੈਤ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਰਾਤ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਵਿਸਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਖ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।