ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਤਾਂ ਕਹਿ ਦਿਤੀਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਕਾਸ਼ੀਕ ਲੋਕ ਵੱਲ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕਰ ਗਈ। ਲੀਲਾ ਉਸ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਜਾਂ ਵਿਚਾਰ ਦੇ, ਗਹਿਰੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਲੀਲਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣਾ ਘੋਸਲਾ ਛੱਡਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਅਸਥਾਨ ਤੇ, ਲੀਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਰਾਜ ਮਹੱਲ ਦੀ ਉਸੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਭ ਪਾਸੋਂ "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ! ਚਿਰ ਜੀਵੋ!" ਦੀਆਂ ਘੋਸ਼ਣਾਵਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡਿਆਂ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿਹਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹੱਲ ਚੁੰਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਕਈ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਲਾਈਨ ਸੀ; ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਇਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਸਨ। ਪੂਰਬ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰਨਾਟ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਸੀਮਾ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੱਛਮੀ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਆਏ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਚਹਲ–ਪਹਿਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਮਹਿੰਦਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੋਇਆ ਦੱਸਿਆ, ਜਦਕਿ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਣੇ ਗਈਆਂ। ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਅਸਤੇ ਹੁੰਦਾ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਮਹੱਲ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਯਜਮਾਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਗੀਤ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮੋਟੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਛਾ ਗਈ ਸੀ। ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਕੱਫੂਰ ਅਤੇ ਧੂਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਕਾਇਦੇ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਲਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਭਾ ਵਿਚ ਸੇਵਕ ਕੱਫੂਰ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚਲੇ ਸਤੰਭ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਉਪਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਕਈ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਲਈ ਵੱਡੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਸ਼ਕਾਰਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਵੱਡੀ, ਅਚੰਭੇਤ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਸਭਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧੁੰਦਲਾ ਜੰਗਲ ਉਤਾਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੌਲੀ–ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਆ ਗਈ। ਜਿਥੇ ਇਹ ਸਭਾ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਨਗਰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਲੀਲਾ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ ਜੋ ਉਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਉਹੀ ਬੱਚੇ, ਉਹੀ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਉਹੀ ਮੰਤਰੀ, ਉਹੀ ਰਾਜੇ, ਉਹੀ ਵਿਦਵਾਨ, ਉਹੀ ਸੱਜਣ ਅਤੇ ਸੇਵਕ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਣੂ ਵੇਖੇ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਨਵੇਂ ਵਿਦਵਾਨ, ਦੋਸਤ, ਅਨੇਕ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਨਾਗਰਿਕ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਉਸਨੇ ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਸਮੇਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਬਰ ਤਾਪ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਧਰਤੀ ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ, ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਨਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੀਲਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਛਾ ਗਈ, "ਇਸ ਨਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ ਮੌਤ ਪਾਈ ਹੈ।" ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਪਏ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਚਲੋ।" ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, "ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਦਰਬਾਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।" ਜਦੋਂ ਲੀਲਾ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ, ਤਦ ਰਾਜ ਮਹੱਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਆਪਣਾ–ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ ਜਾਗ ਪਏ। ਦਰਬਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਅਤੇ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਗਤ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਦਰਬਾਰ ਹਾਲ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਦਿਨ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦਰਬਾਰ ਹਾਲ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਲੱਗ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਥੱਲੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਅੰਗਣਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵ ਪ੍ਰਲਯ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਆਪਣੇ–ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਕੱਫੂਰ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਬਾਨ ਖੜੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ, ਜੋ ਧੁੱਪ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੀਲਾ ਨੇ ਆਤਮਿਕ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ—ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ, ਨਵਾਂ ਵੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜ ਮਹੱਲ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਜ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸਥਿਰ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।