ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੰਡਿਵਾਈਡ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਿੱਧੀ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ ਰਹੋ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਮੰਦ ਹੋਣ ਤੇ, ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੋਤੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਉੱਕੀ ਹੋਈ ਦੇਵਕਨਿਆ ਅਲੱਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਉੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ ਨਾ ਉੱਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਉੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਾ ਉੱਕਣ ਵਾਲਾ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ, ਆਪਣੀ ਮੂਲਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਠਦੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਵਸਤੂਆਂ ਸਰਵੋਚ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਪੈਟਰਨ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪੱਕੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਣੂ ਲਈ ਉਹ ਨਿਰਾਰਥਕ ਹਨ; ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਦਿਖਾਈ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਦਿਖਾਈ, ਜੋ ਨਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਨਾ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਅਲੱਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭੂਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਆਕਾਸ਼-ਸਮਾਨ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝਣ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਉੱਠਦਾ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਪਕੜਨ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਦੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਇੱਕ ਭ੍ਰਮ ਜੋ ਦਿੱਖ ਰੂਪ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਪੈਮਾਨੇ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਸਿਰਫ ਆਕਾਸ਼ ਹਨ, ਕੇਵਲ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। 'ਸੰਸਾਰ' ਅਤੇ 'ਬ੍ਰਹਮ' ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਸਮਝ ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ 'ਸੰਸਾਰ', 'ਬ੍ਰਹਮ' ਅਤੇ 'ਆਕਾਸ਼' ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਚਮਕ, ਜੋ ਚੇਤਨ ਅਤੇ ਅਚੇਤਨ ਦੀ ਸਿਰਫ ਚਮਕ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਓਸੇ ਹੀ ਨਜੁਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਬੰਧਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਬੱਦਲ ਅਸਲ ਬੱਦਲ ਨਾਲ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਗਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਸਪਸ਼ਟ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਕਲਪਿਤ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਜੜ ਅਤੇ ਚੇਤਨ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ; 'ਸ਼ੂਨ' ਅਤੇ 'ਆਕਾਸ਼-ਸੰਸਾਰ' ਸ਼ਬਦ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵਰਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਦੋਹਾਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਹਨ। ਇਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ—ਨ ਸੰਸਾਰ, ਨ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਨ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਖਿਆ; ਇਹ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਨਾਂਮ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ। ਸੰਸਾਰ ਆਪ ਹੀ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਆਕਾਸ਼, ਕੋਈ ਵੰਡ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਅਣੂ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਜਾਂ ਅਜਿਹਾ ਪੈਮਾਨਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਭਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਰੂਪ ਪਕੜਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਅਚੰਭੀ ਦਿਖਾਈ, ਇੱਕ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪਵਿਲੀਅਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਕੰਨ ਲਈ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੈ; ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਇਹ ਅਰਥ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੇਵੇਗਾ। "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਸਚੀ ਸਮਝ ਦੀ ਵਾਧਾ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿਲੀਅਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਵਧੇ।" ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਸੀ—ਇੱਕ ਮਹਾਂਰਾਜਾ ਪਦਮਾ ਨਾਮ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ। ਸੀਮਾ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਹਨੇਰਾ ਹਟਾਉਂਦਾ; ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਲਈ ਚੰਦ, ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇਂਦਾ; ਦੋਸ਼ਾਂ ਲਈ ਅੱਗ, ਜੋ ਘਾਹ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ। ਵੈਦਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਸ਼ੋਭਾ ਦਾ ਚੰਦ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਠਦਾ, ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਹੰਸਾਂ ਲਈ ਝੀਲ, ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਲਈ ਸੂਰਜ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਵਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ, ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਅਚੰਭੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਾਣ। ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਦਾ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਧੁ, ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕਾਮਦੇਵ। ਖੇਡ ਦੀ ਲਤਾ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹਵਾ, ਦਿਲੇਰੀ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਨਾਇਕ, ਰਾਤ-ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੀ nobility ਲਈ ਚੰਦ, ਵਿਲੱਖਣ ਖੇਡ ਦੀ ਲਤਾ ਲਈ ਅੱਗ। ਉਸ ਦੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਲੀਲਾ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਰੂਪਵਤੀ, ਹਰ ਸੁਭ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ繁ਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਤ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਹੌਲੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੂਜੇ ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਦਾ ਕਮਲ-ਮੁਖ ਅਲਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਠੰਢਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਕਮਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਕਮਲ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ। ਉਹ ਜਾਸਮਿਨ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੁਸਕਾਨ ਕਰਦੀ, ਖੇਡ ਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਰਮ ਹੱਥ ਨਵੇਂ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਆਈ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਖੁਸ਼। ਉਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਸੁਖ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਲੰਬੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਜੋ ਹਰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਿੰਤਤ, ਉਹ ਵੀ ਚਿੰਤਤ; ਜਦੋਂ ਖੁਸ਼, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼; ਜਦੋਂ ਵਿਅਕੁਲ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਕੁਲ; ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਿਰਫ ਡਰਦਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਪਰਛਾਂਵ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦੇਵਕਨਿਆ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲਿਆ। ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਘਣੇ ਤਮਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛਤ ਵਾਲੇ ਪਲੰਗਾਂ ਤੇ, ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗਾਂ ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਝੂਲਿਆਂ ਤੇ, ਖੇਡਦੇ ਕਮਲ-ਪੋਖਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੰਤਾਨਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ, ਕਦੰਬਾ ਤੇ ਨੀਮ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰਿਭਦ੍ਰਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਤੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ, ਬਰਫੀਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਬਾਵੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਸਮਿਨ ਤੇ ਮੋਇਲ ਰੁੱਖ ਖਿੜਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਾਗ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਬਸੰਤ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਗਾਉਂਦੇ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਪਦਮਾ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਲੀਲਾ, ਪ੍ਰੇਮ, ਸੁਖ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਹਰ ਪਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।