ਸੁਣੋ, ਕਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਨੋਖੀ ਲਹਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸੁਭਾਵ ਕਦੇ ਜੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਇਕ ਰਾਹ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੀ। ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਚੋਟੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਚੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬਣਾਈ ਨਹੀਂ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਗਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਜੋਤ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਗਿਆਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਲੱਸ ਨਾਲ, ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਜੜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਤਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਕੰਪਨ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਮਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਉਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਿਖਾਈ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ। ਸੰਸਾਰ ਹੈ ਵੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਖਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਇਕ ਛਾਂ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੈ ਵੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ; ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਮੋਟੀ ਹਵਾ ਦੇ ਕੰਪਨ ਵਾਂਗ, ਸੰਸਾਰ ਹੈ ਵੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ। ਜਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਕਾਲੀਅਤ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਹੈ ਵੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ; ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਧੂੜ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਰਬਤ ਜਾਂ ਪਰਮਾਣੂ ਵਾਂਗ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਤਪਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ; ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀਅਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਰਬਤ ਦਾ ਪੇਟ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਰਲਤਾ, ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਗੰਨੇ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਦੁੱਧ ਦੀ ਮਲਾਇਮਤਾ, ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਹਿਮ ਦੀ ਠੰਡ, ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਅੱਗ ਦੀ ਲੂ, ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਘਿਉ ਦੀ ਚਿਕਣਾਈ, ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ, ਚੇਤਨਾ-ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਹੈ; ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਚੇਤਨਾ-ਫੁੱਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਚੇਤਨਾ-ਲਤਾ ਦਾ ਫਲ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਹੀ ਹਸਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਸਤੀ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਸਤੀ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਫਰਕ ਜਾਂ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤਤਾ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ—ਅਸਲ ਤੇ ਝੂਠੇ—ਅਲੱਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾ ਦੀ ਅਸਲ ਇਕੋ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੋਣਾ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਦੋਹਾਂ ਇਕੋ ਹੀ ਹਨ। 'ਭਾਗ' ਤੇ 'ਸੰਪੂਰਨ' ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ, ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਿੱਧੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤਨਕীদ ਆਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ, ਦਰਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ—ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਇਕ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਦਾ ਤੇ ਉਹ ਦਾ ਭਰਮ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਚੇਤਨਾ ਪੱਥਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੀ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਂਤ ਪ੍ਰਬੰਧ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਆਕਾਸ਼-ਕਣ ਵਾਂਗ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ 'ਤੂੰ', 'ਉਹ', 'ਮੈਂ', 'ਆਤਮਾ', 'ਹੋਣਾ' ਜਾਂ 'ਨਾ ਹੋਣਾ' ਵਰਗੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਸ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਲਾਈਨਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਾਲ, ਵੱਖਰੇ ਤੇ ਗੈਰ-ਵੱਖਰੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਸਿੱਧੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਨਾਲ ਜਾਣੋ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਸਾਰੀਆਂ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਇਹ ਸਰਜਨਹਾਰ ਦੀ ਵੀ ਜਨਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਅਕਾਰਣ ਹੈ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਅਭਾਵਤਾ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਬੀਜ ਤੋਂ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਪੂਰਨ ਖ਼ਾਲੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਹੈ—ਇਸ ਸਿੱਧੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਤੋਂ ਡੋਲੋ ਨਾ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਵੱਲ ਮੋੜ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਸੰਗਤ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਰਨਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਖੰਭ ਵਿੱਚ ਉੱਕਰੀ ਹੋਈ ਅਪਸਰਾ ਵੱਖਰੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਖੰਭ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਕਰ ਹੈ, ਨਾ ਉੱਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਸੁਭਾਵਿਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਾਣਨਯੋਗ ਤੇ ਜਾਣਨਹਾਰ ਪਰਮ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੌਜੂਦ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਪਰਮਾਣੂ ਲਈ ਉਹ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਦਿੱਖ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਦਿੱਖ, ਜੋ ਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ ਨ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖਰੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤ ਇੱਥੇ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਮੰਨਣ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਪਕੜ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਦਿੱਖ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਇੱਕ ਮੋਹ ਮਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੋਲ ਜਾਂ ਮਾਪ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪ ਸਿਰਫ਼ ਆਕਾਸ਼ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਨਾ ਕਿ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ। 'ਸੰਸਾਰ' ਤੇ 'ਬ੍ਰਹਮ' ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਅਰਥ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਚਮਕ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਅਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਬੱਦਲ ਅਸਲ ਬੱਦਲ ਨਾਲ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਗਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲੋਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਲਪਿਤ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲੋਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਜੜ ਤੇ ਚੇਤਨ ਦਿਖਦਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ; 'ਸ਼ੂਨਯ' ਤੇ 'ਆਕਾਸ਼-ਸੰਸਾਰ' ਸ਼ਬਦ ਇਕੋ ਹਨ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ—ਨਾ ਸੰਸਾਰ, ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਨਾ ਕੁਝ ਹੋਰ; ਇਹ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਅਨਾਮ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਆਪ ਹੀ ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਆਕਾਸ਼, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੰਡ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਪਰਮਾਣੂ ਜਿਤਨਾ ਖੇਤਰ ਹੈ ਜਾਂ ਅਜਿਹਾ ਪੱਲਾ ਜੋ ਭਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਦਿੱਖ ਖੜੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ। ਹੁਣ, ਪੰਡਾਲ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਕੰਨ ਲਈ ਗਹਿਣਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ, ਬਿਨਾ ਸੰਦੇਹ, ਇਹ ਅਰਥ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਵੇਗਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਪੂਰੀ ਪੰਡਾਲ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਵਧੇ।