ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ “ਮੈਂ” ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਜੀਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਕੰਪਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਚੇਤਨਾ ਜਾਂ ਮਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬਣਾਏ ਨਾਂ ਅਤੇ ਅਰਥ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਦਾਂ ਅਤੇ ਬਦਲਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਕੰਪਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ; ਕਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਪਨ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਕੰਪਨ ਹੈ; ਇਹੀ ਮਨ ਹੈ। ਮਨ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਹੈ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਜੋ ਚਮਕ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਭੇਦ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੋਈ ਕਾਰਣ-ਫਲ ਨਹੀਂ। “ਮੈਂ ਅਟੁੱਟ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਅਦਾਹ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਨਾ ਭਿੱਜਣ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਨਾ ਸੁੱਕਣ ਯੋਗ; ਮੈਂ ਸਦਾ, ਹਾਜ਼ਰ, ਅਡੋਲ, ਅਚਲ ਹਾਂ—ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।” ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਣ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਰਮ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਠ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਗਿਆਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਦਲਾਵਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਰੂਪ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਸਤਿਤਵ-ਅਨਸਤਿਤਵ ਦੀ ਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਰਾਹੀਂ, ਸਮਾਂ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਆਕਾਸ਼, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਦ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਵੈ-ਸਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਸਚਰਜ ਧਨੁ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਵੱਜੇ; ਸਵੈ-ਸਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਨੋਖਾ ਰਤਨ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਣ ਦੇ। ਸਵੈ-ਸਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਲੱਖਣ ਕੰਪਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਹਵਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਜੜ ਨਹੀਂ; ਸਵੈ-ਸਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਲਣ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਵੈ-ਸਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਸਚਰਜ ਚੋਟੀ ਉੱਚੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਬਣਾਈ ਨਹੀਂ; ਸਵੈ-ਸਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਮਧੁਰ ਚਮਕ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਗਟ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਾਨਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੜਤਾ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਜੜ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਕੰਪਨ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੁਆਰਾ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਮਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਉਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਖ਼ਾਲੀਤਾ ਹੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਦੇ ਮਹਾ-ਰੂਪ ਵਜੋਂ, ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਘਣੀ ਹਵਾ ਦੇ ਕੰਪਨ ਵਜੋਂ, ਸੰਸਾਰ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ। ਸੰਸਾਰ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਕਾਲਖ ਵਜੋਂ, ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ; ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦਿਨ-ਚਾਨਣ ਵਜੋਂ, ਸੰਸਾਰ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਧੂੜ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਰਮ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਰਮਾਣੂ; ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਗਰਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ; ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਚਿੱਟੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦਾ ਪੇਟ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਰਲਤਾ, ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਕਣਕ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਦੁੱਧ ਦੀ ਮਲਾਇਮਤਾ, ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਬਰਫ਼ ਦੀ ਠੰਡਕ, ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਅੱਗ ਦੀ ਤਪਸ਼, ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਘੀ ਦੀ ਚਿਕਣਤਾ, ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਲਹਿਰ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ, ਚੇਤਨਾ-ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਬੇਲ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਭੇਦ ਤੇ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਖ਼ਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸਤਿਤਵ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਰਾਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਸੰਸਾਰ—ਸੱਚੇ ਤੇ ਝੂਠੇ—ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਇਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਅਸਤਿਤਵ ਤੇ ਅਨਸਤਿਤਵ ਉਹੀ ਹਨ। “ਭਾਗ” ਤੇ “ਸਰਵ” ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ—ਜੋ ਲੋਕ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਥੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ—ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ, ਨਦੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਜੇ—ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਇਕ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਹ-ਉਹ ਦਾ ਭਰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਜੇ ਚੇਤਨਾ ਪੱਥਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਾਂਗ ਘਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਂਤ ਵਿਵਸਥਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਰਮਾਣੂ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ “ਤੂੰ”, “ਉਹ”, “ਮੈਂ”, “ਆਤਮਾ”, “ਹੋਣਾ”, ਜਾਂ “ਨਾ ਹੋਣਾ” ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਲਕੀਰਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵਾਂਗ, ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਅਤੇ ਅਵੱਖਰੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਤਜਰਬੇ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣ, ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣਾਂ ਦੀ ਜੜ ਹੈ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਅਨਸਤਿਤਵ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਤੋਂ ਅੰਕੁਰ। ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਸੰਸਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਵੰਡ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਪੂਰਨ ਖ਼ਾਲੀ, ਤਿਵੇਂ ਮਹਾ-ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਜਰਬਾ-ਜਨਮ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੋ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਆ, ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਧੁੰਦਲਾਪਨ ਵਿੱਚ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਵਿਦਾ ਲਿਆ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਥੰਮ ਤੇ ਉਕਰੀ ਅਪਸਰਾ ਦਿਸਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਥੰਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਉਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਉਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਕੁਦਰਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜਾਣਣਯੋਗ ਤੇ ਜਾਣਨਹਾਰ ਉੱਤਮ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਪੱਕੀਆਂ, ਪਰ ਪਰਮਾਣੂ ਲਈ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਦਿਸ਼। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਦਿਸ਼, ਜੋ ਨਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਨਾ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖਰੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼-ਸਵਭਾਵ ਦਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਆਕਾਸ਼-ਵਾਂਗ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝਣ ਦਾ ਭਾਵ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦਾ ਭਾਵ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਦਿਸ਼ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਇੱਕ ਭਰਮ, ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਸਲਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਭਿੰਨ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੂਪ, ਹਰ ਸੁਆਦ, ਹਰ ਚਮਕ, ਹਰ ਮਿੱਠਾਸ, ਹਰ ਅਵਸਥਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ—ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੀ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਹੈ।