ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਪੈਣ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲਤ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਭੀ ਕੁਦਰਤ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਜੀਵਾਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ—ਅਟੁੱਟ, ਲਗਾਤਾਰ, ਸਰਬ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਨਾ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਤੇ ਉਹ ਪਰਮ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਾ ਕੋਈ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਜਿਹੜੀ ਭੀ ਧਾਰਨਾ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਧਾਰਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਐ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਜੀਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸਤੀਤਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਏਕਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨ ਹੀ ਰੁਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਝੱਟੀ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਇੱਛਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੁਅਤਾ ਉੱਭਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੁਅਤਾ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੰਝ ਕਰਕੇ, ਕਰਮ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮੁੱਢਲੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਕੇਵਲ ਅਸਲ ਇੱਛਾ ਹੀ ਪਰਵਾਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਜੀਵਾਤਮਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕੇਵਲ ਮੁੱਢਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੁੱਢਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਨਿਯਮ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਭੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਨਤੀਜਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਜੀਵ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਂ ਅੰਤ ਦੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਅਨੇਕ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਉਹ ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਸੂਚਨਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਤਮਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੋਟੇ ਜੀਵ ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਰਾਹੀਂ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਂਬਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਨੰਤ ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਇਹ ਸਮੂਹ, ਭਾਵੇਂ ਅਸਤੀਤਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਪਰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਮੌਜੂਦ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਓਹੀ ਅਚੰਭਾ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ' ਦੇ ਭਾਵ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਕੇ ਨਾਂ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਦੇ ਭਾਵ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਹੈ, ਉਹੀ ਜਗਤ ਦੇ ਭੋਗ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪਰਛਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਚੇਤਨਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰੂਪ-ਬਦਲਾਅ ਜਾਂ ਵਿਕਾਰ ਆਦਿ ਵਜੋਂ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਰਸ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਖੇਡ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਪਰਗਟ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਬਾਰੀਕ ਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਮੈਂ' ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—'ਮੈਂ' ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਭਾਵ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ—ਉਹੀ ਉਹ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਜਿਸ ਚੀਜ ਉੱਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ 'ਸੰਸਾਰ' ਵਜੋਂ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਮਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ; ਇਸ ਲਈ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਦੁਅਤਾ ਜਾਂ ਏਕਤਾ ਕਿੱਥੇ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? 'ਤੂੰ' ਤੇ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਜੀਵਾਤਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇ, ਪਰ ਅਸਤੀਤਵ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਰਥਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੇਤਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਸਤੀਤਵ ਵਿੱਚ ਸੋਚੀ ਗਈ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਟੁੱਟ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਚੇਤਨਾ-ਆਕਾਸ਼, ਆਕਾਸ਼, ਸੰਸਾਰ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਮਹਾਂਸਾਗਰ, ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਪਹਾੜ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਰੂਪ ਹਨ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੇਕਰ ਅਸਲਤ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਅਛੂਤੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ; ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਉਸਦੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤਾ ਹੈ। ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਤੱਤ, ਪਹਾੜ, ਦਿਸਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਹਨ; ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਸਤੀਤਵ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਸਲਤ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ; ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੇਤਨਾ ਜੜ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਪਰ ਜਦ ਕੋਈ ਫਰਕ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਕਿੱਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਖੇਡ, ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਬੀਜ, ਉਹੀ ਜੀਵ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਅਸਲਤ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਤ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ 'ਮੈਂ' ਦੇ ਭਾਵ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਜੀਵ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਕੁਦਰਤ ਕੰਪਨ ਤੇ ਕਰਮ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਇੰਝ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਚੇਤਨਾ ਵਜੋਂ, ਮਨ ਵਜੋਂ, ਆਪਣੇ ਬਣਾਏ ਨਾਂਅ ਤੇ ਅਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਡਾਂ ਤੇ ਬਦਲਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਕੰਪਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਰਤਾ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ; ਕਰਮ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਕੰਪਨ ਦੇ, ਤੇ ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਕੰਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹੈ। ਮਨ, ਜਿਸਦੀ ਕੁਦਰਤ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵੰਡ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਫਲ। ਮੈਂ ਅਟੁੱਟ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਦਾ ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਸਦਾ-ਮੌਜੂਦ, ਅਡੋਲ ਹਾਂ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਤਰਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ; ਅਸੀਂ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਭਟਕਦੇ, ਪਰ ਜੋ ਭਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਭਰ ਆਏ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਦਿਸਦਾ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਦ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੂਪ-ਬਦਲਾਅ ਆਦਿ ਵੰਡਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਨਿਰਾਕਾਰ, ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ, ਚੇਤਨਾ-ਆਕਾਸ਼, ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਅਸਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਰਸ ਰਾਹੀਂ, ਸਮਾਂ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸੁੱਚਾ ਆਕਾਸ਼, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਮਧੁ, ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਖਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਚੰਭੀ ਧਨੁਸ਼ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਵੱਜਣ ਦੇ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਅਚੰਭੀ ਰਤਨ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ। ਇਹੀ ਹੈ ਪਰਮ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਜੀਵ, ਤੇ ਅਸਤੀਤਵ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।