ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਮੜੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰਵਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੱਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਚੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਚਿੱਟੀ ਜਾਂ ਜੀਭ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਜੋ ਚੀਜ਼ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ ਦੀ ਗਤੀ ਹੈ, ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ। ਇਨ੍ਹਾ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ, ਚਾਨਣ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹ ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਜੀਵ, ਖਾਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਨਣ ਦੇ ਕਣ ਦੀ ਵਾਧੂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਪਰਮਾਤਮਾ 'ਜੀਵ' ਨਾਂ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਰਗਾ ਜਾਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ 'ਜੀਵ' ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ-ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ ਰੂਪ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਦਾ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼, ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਪਦਾਰਥ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੰਝ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਰਚਿਯਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਲਪਿਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ, ਝੂਠੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਝੂਠੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਪਨੇ ਹੀ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਖਮ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਮੂਲ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਨਾ ਕੁਝ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਨਾ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਓਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਅਕਾਸ਼, ਪਵਿੱਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਜੋਂ, ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਇਹ ਨਗਰੀ, ਭਾਵੇਂ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਬਣਿਆ, ਨਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ; ਇਹ ਨਾ ਬਣਿਆ, ਨਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਨਾ ਸੱਚ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਸੱਚ ਵਰਗਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਚਕ੍ਰਵਾਤੀ ਚਲਣ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਿਛਲੇ ਯਾਦਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ; ਇਹ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਨਮਿਆ ਨੂੰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਪਨੇ-ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਯਾਦ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਅਨੁਭਵ, ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਤੱਤ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਗਣ ਤੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਰਲਤਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਰਚਨਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ, ਇਹ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ, ਅਸਲ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵੇਖਣਯੋਗ ਸੰਸਾਰ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਨਾ ਵੰਡ, ਨਾ ਭਟਕਣ; ਇਹ ਨਾਂ ਆਧਾਰ, ਨਾ ਥਾਂ, ਅਦਵੈਤ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਇਕਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਭਾਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਪਰਮ-ਅਕਾਸ਼, ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਨ ਵਿਘਟਨ ਦੇ ਖਾਲੀ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਓਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਆਧਾਰ, ਨਾ ਆਧਾਰਤ, ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ। ਨਾ ਵਿਸ਼ਵ, ਨਾ ਰਚਿਯਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਕਿਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ; ਨਾ ਸੰਸਾਰ, ਨਾ ਧਰਤੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ਼, ਇੰਝ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ—ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਾਲ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ, ਆਪਣੀ ਤਰਲਤਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਜਾਪਦਾ ਹੈ; ਆਖਰਕਾਰ, ਝੂਠਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਆਪਣੇ ਵਜੂਦ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਸਲ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—ਅਦਵੈਤ, ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ, ਨਾ ਅੰਤ, ਕੇਵਲ ਗਿਆਨ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਪਰਮ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਖਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸਮ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੂਖਮ ਹੈ, ਪਦਾਰਥਕ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਵਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸੰਸਾਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਆਦਿ—ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਜਨਮ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਓਹ ਕੇਵਲ ਪਰਮ ਹੈ। ਓਹ ਪਰਮ-ਅਕਾਸ਼ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅਡੋਲ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਤੀ, ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਅਕਾਸ਼-ਵਰਗੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣਯੋਗ ਜਾਪਦੀ ਹੋਵੇ। ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਸੂਖਮ ਸਵਾਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਬਣਾਵਟ ਕੇਵਲ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅਡੋਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਠੀਕ ਨਗਰ ਵਾਂਗ; ਇਹ ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਫੌਜ ਵਾਂਗ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਪੀਲਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਗੱਡੇ ਨਹੀਂ; ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਾ ਅਣਗੱਡੀ, ਆਪਣੀ ਪੀਲਰ ਤੇ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਰਚਿਯਤਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ 'ਆਪਣੇ-ਜਨਮਿਆ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਹ ਬਿਨਾ ਪਹਿਲੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਵੱਡੀ ਵਿਘਟਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਹਿਲੇ ਪੂਰਵਜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਕਰਮ ਕਿਹੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਆਤਮਾ ਦੀ ਕੰਧ ਵਰਗੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਿਖਣਯੋਗ ਤੇ ਨਾ-ਦਿਖਣਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਰਚਿਯਤਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦੀਵਏ ਤੋਂ ਕਈ ਦੀਵੇ ਲਗਦੇ ਹਨ। ਕੇਵਲ ਕਲਪਨਾ, ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਦੂਜਾ ਸੁਪਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਪਰਛਾਂਵ ਤੋਂ, ਇਹ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਸਹਾਇਕ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਹਾਇਕ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੇ ਕਾਰਨ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ। ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮਨ ਹੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰਖਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵ-ਪੁਰਖਾ ਤੋਂ ਹੀ ਰਚਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਝੂਠੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਪਰਮ-ਅਕਾਸ਼, ਚੇਤਨਾ, ਤੇ ਸੂਖਮ-ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਾਲ, ਅਦਵੈਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਅਸਲ-ਅਸਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।