ਇਥੇ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਇੱਕ ਕਣ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਿੰਤਨ ਰਾਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਾਸੀ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਸਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਸਿਰਫ ਸੋਚ ਰਾਹੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਉੱਤੇ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਦਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕਤਾ ਤੋਂ ਦਵੈਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਸੂਝ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਕਣ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਰਥ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਕਰਕੇ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਵਿਅਕਤਿਤਵ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤਾਰੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਕਲਪ ਕੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਆਤਮਾ ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਜਿਸ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੁਣ ਇਹ ਤਾਰੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੋਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਬਤ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਕਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਅਗਾਹੀ ਇਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਆਤਮਾ ਪਰਮਾਣੂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਾਰੇ-ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਧਾਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ, ਮਨ ਆਦਿ ਰੂਪ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਤਾਰੇ-ਵਾਂਗ ਪਰਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, "ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ" ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਦੋ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਮੁੜ ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਕਹੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮੜੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣਨ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੱਕ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਚੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਜ਼ੁਬਾਨ ਕਹੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਹੈ, ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਰੂਪ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਇੱਥੇ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਇਸ ਕਣ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਉੱਤੇ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ "ਜੀਵ" ਦੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਜੀਵ" ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ-ਸਰੀਰ ਉਸ ਦਾ ਲਿਬਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਕੁਝ ਇਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਇਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ-ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਹੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਗਰਭ-ਘਰ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼, ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਪਦਾਰਥ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਲਪਿਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ, ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪ-ਜੰਮਿਆ, ਸੂਖਸ਼ਰੀਰੀ, ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਮੂਲ ਉਤਪਾਦਕ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਭ੍ਰਮ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਕੁਝ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਆਕਾਸ਼ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਨਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਨਾਂ ਕੋਈ ਰੂਪ ਹੈ; ਨਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਨਾਂ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਨਾਂ ਸੱਚਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅਸਲ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਂ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕਾ ਮੋਖਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਉਹ ਕਾਰਣ ਆਤਮ-ਭੂ ਦਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਤਮ-ਭੂ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਯਾਦ ਉਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰੰਭ-ਰਹਿਤ ਅਨੁਭਵ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਧਰਤੀ ਆਦਿਕ ਤੱਤ ਜਾਗਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਰਲਤਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਰਚਨਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਦਿੱਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਨਾ ਵੰਡ, ਨਾ ਭ੍ਰਮ; ਨਾ ਆਸਰਾ, ਨਾ ਥਾਂ, ਨਾ ਦੋਵਾਂ, ਨਾ ਇਕਤਾ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਗਾਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਕੁਝ ਜੰਮਦਾ ਨਹੀਂ; ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਅਖੰਡ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੂਰਨ ਲੀਨਤਾ ਦਾ ਸੁੰਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ "ਜੋ ਹੈ" ਉਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਆਸਰਾ, ਨਾ ਆਸਰੇ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਸਤੂ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ। ਨਾ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵ, ਨਾ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅੰਡਾ; ਨਾ ਸੰਸਾਰ, ਨਾ ਧਰਤੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ਼, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਰਾਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਤੱਤ ਕਰਕੇ ਤਰਲ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਵਰਗਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਆਖਿਰਕਾਰ, ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਥਵਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਸਲ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—ਅਖੰਡ, ਅਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਪਰਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸੂਖਮ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਪਦਾਰਥਕ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਆਦਿਕ ਜੰਮਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹੋਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸੰਸਾਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਆਦਿ—ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਜੰਮੇਆ ਹੈ, ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਪਰਮ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਊਂਦਾ ਤੇ ਚੇਤਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅਡੋਲ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦਾ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਿਰਿਆ ਇਉਂ ਦਿਸਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਆਕਾਸ਼-ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਪਰਬਤ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੀ ਹੋਈ। ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵ-ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਆਦਿਕ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਸੂਖਮ ਵਾਹਨ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ।